ΓΥΝΑΙΚΑ ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ ή ΓΙΝΕΣΑΙ?

Eχει περάσει περισσότερο από μισός αιώνας από τότε που η διάσημη γαλλίδα συγγραφέας, σύμβολο του φε­μινισμού, Σιμόν ντε Μποβουάρ, στο βιβλίο της «Το δεύτερο φύλο», διατύ­πωσε την άποψη ότι «Δεν γεννιέσαι γυναίκα, αλλά γίνεσαι». Αυτό σήμαινε ότι η θηλυκότητα δεν είναι παρά ένα επίκτητο σύνολο χαρακτηριστικών που μια γυναίκα το μαθαίνει αναγκαστικά μέσα στην οικογένεια και έξω στην κοινωνία. Δεν είναι δύσκολο να εξηγήσουμε την ακρότητα αυτής της θέσης που αρνείται την ύπαρξη άλλων διαφορών μεταξύ των δύο φύλων, εκτός των καθαρά σωματικών-βιολογικών. Ο φεμινισμός έθεσε ως σκοπό του, και σε μεγάλο βαθμό το κατόρθωσε, να απαλλάξει τη γυναίκα από το βάρος των κοινωνικών προκαταλήψεων για το φύλο της, που ως τότε την καθιστούσαν υποδεέστερη του άνδρα σωματικά και διανοητικά και, ως εκ τούτου, εξαρτημένη και υποταγμένη σε αυτόν. Οι γυναίκες έπρεπε επιτέλους να πιστέψουν ότι είναι ίδιες, άρα ίσες, με τους άνδρες, και να χειραφετηθούν. Τα αντιφατικά μηνύματα της εποχής μας Σήμερα, 50 χρόνια μετά, οι γυναίκες απολαμβάνουν τους καρπούς αυτής της χειραφέτησης, αλλά ταυτόχρονα παλεύουν και με όλες τις παράπλευρες απώλειες: την κούραση από την προσπάθεια να αναλαμβάνουν πολλούς ρόλους ταυτόχρονα, την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια του «ανδρικού» κόσμου, τη «μάχη» με το άλλο φύλο που δεν λέει να λάβει τέλος, την αποξένωση από ένα κομμάτι του εαυτού τους. Στην προσπάθεια να ανακαλύψουν ξανά τη γυναίκα μέσα τους, οι σημερινές γυναίκες ψηλαφίζουν τη θηλυκότητα, προσπαθούν να τη βρουν μέσα τους, αλλά και να την αντλήσουν από όπου υπάρχει γύρω τους. Η αναζήτηση αυτή δεν είναι πάντα εύκολη, τουλάχιστον όχι όταν προσπαθεί κανείς να οδηγηθεί από τη μόδα, η οποία δίνει αντιφατικά μηνύ­ματα. Από τη μια απαιτεί ανορε­ξικά, σχεδόν αγορίστικα κορμιά που τα ονομάζει «σέξι» και από την άλλη αποθεώνει τις «θηλυκές καμπύλες» κάποιων σταρ με αποκαλυπτικές τουαλέτες. Με το ένα μάτι θαυμάζει τις επιθετικές πόζες ανδρόγυνων μοντέλων και με το άλλο αλληθωρίζει προς την κομψότητα και τη θηλυκή χάρη άλλων εποχών. Σύμφωνα πάντα με τη μόδα, η θηλυκότητα και η σεξουαλικότητα είναι δύο έννοιες που συχνά δεν συμβαδίζουν, όμως πόσο αντικατοπτρίζει αυτό την πραγματικότητα των καθημερινών γυναικών και ποια γυναίκα ταυτίζεται με αυτή την αντίληψη; Τα πολλά πρόσωπα της θηλυκότητας Αν ρωτήσουμε διαφορετικές γυναίκες, θα πάρουμε διαφορετικές απαντήσεις στο ερώτημα «Τι είναι θηλυκότητα;». «Θηλυκότητα σημαίνει βέβαια να είσαι γυναίκα, αλλά όχι μόνο με τη βιολογική σημασία της λέξης. Νομίζω πως θηλυκότητα σημαίνει να έχεις συνείδηση της γυναικείας σου φύσης, όλων αυτών των σωματικών και ψυχικών ιδιαιτεροτήτων που κουβαλάς και σε κάνουν διαφορετική από το άλλο φύλο… », πιστεύει η Έλενα, 32 ετών. «Για μένα η θηλυκότητα είναι συνυφασμένη με τη σχέση που έχω με το σώμα μου και, φυσικά, με το πόσο το αγαπάω και το φροντίζω, για μένα αλλά και για αυτούς στους οποίους θέλω να αρέσω… », υποστηρίζει η Μαριάνθη, 27 ετών. «Ένιωσα βαθιά τι σημαίνει θηλυκότητα, όταν γέννησα την κόρη μου. Σημαίνει ότι μέσα σου υπάρχει αυτή η απίστευτη δυνατότητα να δίνεις ζωή και να φροντίζεις για τη ζωή. Αυτό υπάρχει νομίζω σε κάθε γυναίκα και την καθορίζει, άσχετα με το αν έχει παιδιά ή όχι… », εξομολογείται η Ντόρα, 38 ετών. «Θηλυκότητα; Είναι μια ήρεμη, αλλά πολύ μεγάλη δύναμη, που επηρεάζει τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, προς το καλύτερο. Αυτό εμείς οι ίδιες πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε πρώτα από όλα και να το κερδίσουμε για τον εαυτό μας. Ο φεμινισμός μάς έμαθε να χρησιμοποιούμε ανδρικά όπλα, να είμαστε διεκδικητικές και ανταγωνιστικές, αλλά μήπως τελικά έτσι ξεχάσαμε τι σημαίνει να αφήνεσαι και να δίνεις; Και μήπως είναι κι αυτός ένας λόγος που ο κόσμος έχει αγριέψει έτσι;», αναρωτιέται η Δέσποινα, 52 ετών. «Περιέργως, η θηλυκότητα για μένα είναι κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω και να διακρίνω στον εαυτό μου, τη βλέπω όμως σε άλλες γυναίκες και θα την περιέγραφα σαν ένα ιδιαίτερο είδος αυτοπεποίθησης που συνδυάζει σταθερότητα και ελαφρότητα, διαίσθηση και βαθιά κατανόηση των πραγμάτων, κάτι πολύ ισορροπη­μένο… Και ξέρεις, οι γυναίκες που αποπνέουν αυτή τη θηλυκότητα είναι πολύ διαφορετικές μεταξύ τους: νέες, ηλικιωμένες, ωραίες, άσχημες, κοκέτες, ατημέλητες, λεπτές, χοντρές, γυναίκες καριέρας ή νοικοκυρές, πάντα όμως έχουν έναν ιδιαίτερο αέρα γοητείας. Πολύ θα ήθελα να την έβλεπαν και οι άλλοι σε μένα!», εύχεται η Βέτα, 43 ετών… Τι σημαίνει «Είμαι γυναίκα» Δεν είναι καθόλου περίεργο το γεγονός ότι όλες οι γυναίκες που συμβουλευτήκαμε μας έδωσαν διαφορετικές εκδοχές για τη θηλυκότητα, γιατί αυτές αντικατοπτρίζουν την ίδια την πολύπλευρη φύση της. Τα διαφορετικά στοιχεία της γυναικείας ταυτότητας αναπτύσσονται και εκφράζονται διαφορετικά σε κάθε γυναίκα. Αυτό είναι αποτέλεσμα τόσο της ιδιο­συγκρασίας της όσο και των βιωμάτων της. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες λίγο-πολύ «σταθερές» στον τρόπο που όλες οι γυναίκες αποκτούν συνείδηση της γυναικείας τους φύσης. ● Η διαρκής «υπενθύμιση» από το σώμα. Το ίδιο το σώμα συνεχώς υπενθυμίζει μέσα από «ρυθμικές», δηλαδή επαναλαμβανόμενες περιοδικά, σωματικές και ψυχολογικές αλλαγές σε κάθε γυναίκα το φύλο της. Από αυτό το γεγονός και μόνο προκύπτει μια ιδιαίτερη σχέση της γυναίκας με το σώμα της, αλλά και με το χρόνο, τις ανάγκες, τις δυνατότητές του. Η συνεχής υπενθύμιση του φύλου της αναγκάζει τη γυναίκα να βιώνει πιο συνειδητά το φύλο της από ό,τι ο άνδρας το δικό του. ● Το βλέμμα των άλλων. Η ανάγκη να τη βλέπουν οι άλλοι, να αποδεικνύει ότι μπορεί να αρέσει και να εισπράττει επιβεβαίωση για αυτό είναι μια καθημερινή συνθήκη για τις γυναίκες. Μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κανείς, να διαμαρτύρεται και να θεωρεί άδικο το γεγονός ότι η ομορφιά είναι «καθήκον» για τις γυναίκες. Είναι άδικο, αλλά είναι δύσκολο να αμφισβητήσουμε ότι «έτσι είναι τα πράγματα». Η θηλυκότητα ταυτίζεται με τη φροντίδα της εμφάνισης, το στολισμό, μια ελάχιστη έστω επίδειξη των θηλυκών «προσόντων». ● Η μητρότητα. Η μητρότητα είναι σημαντική με τη διευρυμένη έννοια του όρου. Δεν συνίσταται μόνο στη γέννηση και το μεγάλωμα των παιδιών, αλλά αποτελεί γενικά αυτό το στοιχείο που κάνει τις γυναίκες να είναι «πιο κοντά στη ζωή» και τους ανθρώπους, να προσφέρουν και να φροντίζουν τους άλλους, να «δίνουν ζωή» στα πράγματα που κάνουν. ● Η σημασία των σχέσεων Οι γυναίκες νιώθουν έντονα την ανάγκη να υπάρχουν άνθρωποι γύρω τους, κοντινές σχέσεις, και οι σχέσεις αυτές να είναι καλές, αρμονικές. Αυτή η ανάγκη κάνει συχνά τις σημερινές εργαζόμενες γυναίκες να ξεπερνούν τα όρια της αντοχής τους, προσπαθώντας να «τους έχουν όλους ευχαριστημένους». Το ότι οι σχέσεις είναι τόσο σημαντικές κάνει τις γυναίκες από πολύ μικρές να έχουν ιδιαίτερα οξυμένη αντίληψη των συναισθηματικών διακυμάνσεων των άλλων, αλλά και του εαυτού τους (η περίφημη «γυναικεία διαίσθηση»). Αυτό τις κάνει να μπορούν να εναλλάσσουν ελαφρότητα και παιχνιδιάρικη διάθεση με σοβαρότητα και σταθερότητα, να φαίνονται άλλοτε ευάλωτες και αδύναμες και άλλοτε πολύ δυνατές.
Ο άνδρας δρα, η γυναίκα είναι Η Λου Σαλομέ, μεγάλος έρωτας του Νίτσε, μαθήτρια του Φρόυντ και ερωμένη του μεγάλου γερμανού ποιητή Ρίλκε, θεωρήθηκε σύμβολο του φεμινισμού, παρά το γεγονός ότι διεκδίκησε την ισότητα των φύλων, όχι μέσω της ταύτισης της γυναίκας με τον άνδρα, αλλά μέσω της αναγνώρισης της ιδιαίτερης φύσης της γυναίκας. Στο δοκίμιό της «Η ανθρώπινη φύση της γυναίκας» γράφει: «Η γυναίκα ξεπληρώνει τα χρέη της προς τη ζωή με ένα μόνο νόμισμα: Όχι με αυτό που ­κάνει, αλλά με αυτό που είναι… Εξαντλεί τον πλούτο του φύλου της ζώντας διαρκώς με όλο της το Είναι, σαν κάτι στο οποίο βγάζουν εκατό χρυσές πύλες και στο οποίο καταλήγουν εκατό χαρμόσυνοι, γιορταστικοί δρόμοι… Η φροντίδα και η άνθιση της θηλυκότητας Αν δεχτούμε ότι ο σπόρος της θηλυκότητας υπάρχει σε κάθε γυναίκα, τότε δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε ότι χρειάζεται «συστηματική φροντίδα» για να ανθίσει. Και όντως, οι σχέσεις μέσα στις οποίες ζει, μεγαλώνει και αποκτά συνείδηση της θέσης της, παίζουν αποφασιστικό ρόλο στο πώς κατανοεί κάθε γυναίκα τη θηλυκότητά της. ● Η «οικογενειακή ατμόσφαιρα» Πολλά εξαρτώνται από τα υποσυνείδητα μηνύματα που μεταδίδονται από μητέρα σε κόρη. Τα μικρά κορίτσια καταλαβαίνουν εύστοχα πόσο καλά νιώθει η μητέρα τους μέσα στο σώμα της, αν της αρέσει η εμφάνισή της ή όχι, αν αισθάνεται τη μητρότητα σαν βάρος ή σαν δώρο, αν είναι ευχαριστημένη ή όχι από τις σχέσεις της με τους άλλους και από τον εαυτό της. Ένα μεγάλο μέρος αυτών των μηνυμάτων της μητέρας τους αφομοιώνεται από τα κορίτσια. Μετατρέπεται αυτόματα σε δικά τους συναισθήματα και συμπεριφορές. Αλλά κι ο πατέρας, βέβαια, δεν είναι αμέτοχος σε αυτή την ιστορία. Μπορεί να ενισχύσει ή να ελαττώσει τη μητρική επιρροή, ανάλογα με τη δική του ματιά και τα δικά του συναισθήματα για την κόρη του. ● Η μεταφορά εμπειρίας Ευτυχώς, στη διάρκεια της ζωής μιας γυναίκας προστίθενται συνεχώς κι άλλοι «σύμβουλοι» θηλυκότητας: οι άλλες γυναίκες, αδερφές, φίλες, γυναίκες-πρότυ­πα, εραστές. Οι γυναίκες μαθαίνουν η μία από την άλλη, δημιουργώντας ­είτε στενές και πολύ εμπιστευτικές σχέσεις μεταξύ τους, στις οποίες μπορούν να εκφράσουν αυτά που αισθάνονται για τον εαυτό τους, το σώμα τους, το σεξ, τους άλλους, είτε πρότυπα θηλυκότητας από το περιβάλλον τους: η όμορφη ξαδέρφη, η δυναμική φίλη της μαμάς, η τρυφερή γιαγιά, η αγαπημένη θεία. Με αυτό τον τρόπο παίρνουν τη θηλυκότητα στα χέρια τους, δίνοντας πολλές φορές στον εαυτό τους την ευκαιρία να διορθώσει κάποια πράγματα που «πήγαν στραβά» στην οικογένειά τους. Μαθαίνουν έτσι να πλάθουν και να δημιουργούν τον εαυτό τους, «παίζοντας» με τη γυναικεία τους φύση και με όλες τις διαφορετικές πλευρές της. ● Το ερωτικό ξύπνημα Η ερωτική συνάντηση, η ματιά του άνδρα που είναι ερωτευμένος, το ξύπνημα του έρωτα και της επιθυμίας, ξυπνούν ταυτόχρονα και τη θηλυκότητα σε κάθε γυναίκα. Ο έρωτας αντανακλάται σε κάθε άνθρωπο όταν τον ζει πραγματικά και στη γυναίκα γίνεται άμεσα αισθητός και εμφανής. Της δίνει την αίσθηση του εαυτού της και αυτού που προκαλεί στον άλλον, τη συμφιλιώνει με το σώμα της και την εικόνα της, την κάνει να αισθάνεται επαρκής και πλήρης. Η θηλυκότητα στην πλήρη άνθισή της.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ!

ΧΑΜΟΓΕΛΑ!!!!Ε ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΜΙΛΑΩ!!!!!!!!
Χαμογέλα μου ... Άκουσε αυτό που σου ψιθυρίζει η ψυχούλα σου। Πίσω από τα γκρίζα σύννεφα στο διάφανο της βροχής σου κλείνει το μάτι μια ηλιαχτίδα που ονειρεύεται το καλοκαίρι

Χαμογέλα για σένα χαμογέλα για όλα όσα ονειρεύεσαι χαμογέλα γι αυτά που ζεις Μια καλούμπα αφήνω στης φαντασίας σου την αγκαλιά Τι θές να παίρνει σχήμα και βάρος στην άκρη της Ένας πολύχρωμος χαρταετός με την ουρά του βουτηγμένη στου ήλιου το φως Μπαλόνια που κλέψαν παιδικές ματιές δραπέτες της πιό αθώας φαντασίας Ένα αερόστατο γεμάτο μουσικέςκαι φιλιά μελωμένα κι ιστορίες για τα χαμόγελα που ταξιδέψαν στα μάτια σου ; Εγώ φαντάζομαι έναν γλάρο να κρατά την άκρη της στο ράμφος του και να την ταξιδεύει πάνω από θάλασσες χρυσαφένιες στο φως του ήλιου πάνω από νησιά και φάρους και λιμάνια οπτασίες καλοκαιριού πάνω στα κύματα Χαμογέλα μάτια μου στις μικρές μου λέξεις τις φευγαλέα παιδικές ... ΄Το χαμόγελό σου σαν αναπνοή μου, το χαμόγελό σου μόνη ανάμνησή μου το χαμόγελό σου είναι αυτό που λείπει και διψούν για σένα της καρδιάς μου όλοι οι χτύποι στη ζωή μου χρώμα το χαμόγελό σου ήρθες και κατάργησες για πάντα το χειμώνα ........ ... ...το χαμόγελό σου χρώμα στη ζωή μου στο χαμόγελό σου μοιάζουν όλα αληθινά.............

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ!!!!!!

Ταξίδι στην Αμοργό!

Η ψηλόλιγνη, στιβαρή κορμοστασιά της Αμοργού, φτιαγμένη από κατακόρυφους βράχους και βουνοκορφές που δέρνουν από παντού οι άνεμοι, σε γοητεύει με την άγρια ομορφιά της, την ανέπαφη ακόμη ενδοχώρα της και τους φιλόξενους ανθρώπους της. Τα Κατάπολα και η Αιγιάλη είναι τα δύο λιμάνια του νησιού που μαζί με τη Χώρα αποτελούν τα κυριότερα τουριστικά κέντρα. Το οδικό δίκτυο είναι στο μεγαλύτερο μέρος του καλό και σίγουρα δεν θυμίζει σε τίποτα το πολύ πρόσφατο παρελθόν, τότε που για να πας από το ένα λιμάνι στο άλλο ήθελες μισή μέρα και καινούργια αμορτισέρ! Η Αμοργός είναι μια «σειρήνα» του Αιγαίου που, όμως, δεν σε μαγεύει από μακριά. Δεν θέλει περαστικούς και πρόσκαιρους επισκέπτες, σε κατακτά μόνο αν τη γνωρίσεις καλά. Θα σου ζητήσει να περπατήσεις στη ράχη της, να σκαρφαλώσεις στα βράχια της, να ανηφορίσεις στα μονοπάτια της, κάτω από τον ανελέητο αιγαιοπελαγίτικο ήλιο, να καταγράψεις το μόχθο των ανθρώπων της, να μάθεις για το παρελθόν της, να μοιραστείς το παρόν της… Να καταθέσεις ένα κομμάτι της ψυχής σου και να γίνεις παντοτινός φίλος της. Κατάπολα, η «πρώτη γεύση» Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, τα Κατάπολα θεωρούνταν ένα από τα πιο γραφικά λιμάνια των Κυκλάδων. Σήμερα, είναι το πιο πολυσύχναστο σημείο του νησιού, με διαρκή κίνηση. Ευτυχώς, το καλοκαίρι ο δρόμος που «τρέχει» κατά μήκος της προκυμαίας κλείνει, κι έτσι μπορείς να απολαύσεις τη βόλτα σου. Υπάρχουν καταστήματα, ταβέρνες, καφετέριες και ουζερί παραταγμένα στη σειρά, πάνω στην προκυμαία. Λίγο πιο πίσω θα δεις τους ναούς του Αγίου Γεωρ­γίου και της Παναγίας, καθώς και υπολείμματα μυκηναϊκών τάφων. Βόρεια από το λιμάνι, μπροστά από τον οικισμό Ξυλοκερατίδι, απλώνεται η ομώνυμη παραλία κι αμέσως μετά το ακρογιάλι Τρεις Ιεράρχες. Έπειτα ο δρόμος καταλήγει σε αδιέξοδο, από όπου ξεκινά το μονοπάτι για το εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα, που ασπρίζει πάνω στα βράχια (400 μ. απόσταση), μα και για τη γειτονική παραλία Μαλτέζι. Η Αιγιάλη και τα χωριά της Ο οικισμός της Αιγιάλης αναπτύσσεται στο μυχό ενός γραφικού όρμου, 15 χλμ. βόρεια από τη Χώρα, και είναι μαζί με τα Κατάπολα το πλέον τουριστικό σημείο του νησιού. Σε όλο το μήκος της προκυμαίας «τρέχει» ο δρόμος, με τα μαγαζιά παραταγμένα από την πάνω πλευρά. Νότια από το λιμάνι η ακτή είναι βραχώδης, ενώ η αμμουδιά του Γιαλού, που αναπτύσσεται προς βορρά, σκιάζεται από θεόρατα αρμυρίκια. Για περισσότερη ησυχία, θα τραβήξετε βορειότερα από τα απομεινάρια των Ρωμαϊκών Λουτρών, προς Φωκιότρυπα. Μικροσκοπική, μα εξαιρετικά δημοφιλής ακρογιαλιά είναι η Λεβρωσσός, όπου όμως θα πάτε με τα πόδια. Μονοπάτι από τη Λεβρωσσό οδηγεί μετά από 30 λεπτά στην Ψιλή Άμμο, μια μικρή ακτή με βοτσαλάκι, ψιλή άμμο και αρμυρίκια. Ερχόμενοι από Κατάπολα, αμέσως μετά τον αρχαιολογικό χώρο Ρίχτι, διακρίνουμε τη χαρακτηριστική «γλώσσα» του Αγίου Παύλου. Η βοτσαλιά αυτή μαζεύει αρκετό κόσμο. Υπάρχει ταβέρνα, ενώ από εδώ φεύγουν οι λάντζες για τη νησίδα Νικουριά, όπου απλώνεται μια μικρή παραλία. Στη μαγευτική Χώρα Αν και αθέατη από το λιμάνι των Καταπόλων, η Χώρα της Αμοργού σε εντυπωσιάζει με την πρώτη ματιά. Εκκλησίες, ερειπωμένοι ανεμόμυλοι, πλακόστρωτες πλατείες και δεκάδες μικρά και μεγαλύτερα κυβόσχημα σπίτια σχηματίζουν ένα καλαίσθητο σύνολο. Οι ολόλευκες γειτονιές της έχουν υμνηθεί από ποιητές και έχουν γίνει πίνακες από πολλούς επώνυμους και ανώνυμους ζωγράφους. Ο οικισμός δημιουργήθηκε βαθμηδόν γύρω από τον οχυρωμένο βράχο από τους Ενετούς και συγκεκριμένα από τη βενετσιάνικη οικογένεια των Γκίζη, το 13ο αιώνα. Υπάρχουν δύο χώροι στάθμευσης, οι οποίοι συχνά δεν επαρκούν. Ο ένας είναι κοντά στο κάστρο και στην αρχή του κεντρικού καλντεριμιού, ενώ ο δεύτερος βρίσκεται στην πίσω είσοδο του οικισμού, κοντά στο κτίριο του ΟΤΕ. Εύκολα με τα πόδια θα φτάσεις μέχρι το μικροσκοπικό Πλατεάκι, όπου δεσπόζουν οι Τρεις Εκκλησίες και χτυπά η καρδιά της νησιωτικής πρωτεύουσας. Μην παραλείψεις το δειλινό να βρεθείς στην πάνω γειτονιά, στο ύψωμα με τους δέκα ανεμόμυλους, για να απολαύσεις το φανταστικό ηλιοβασίλεμα. 4 κοντινές εκδρομές Μονή Χοζοβιώτισσας Σύμφωνα με την παράδοση, η Μονή Χοζοβιώτισσας ιδρύθηκε το 1088 από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ τον Κομνηνό. Ο θρύλος θέλει την εικόνα της Παναγίας να ήρθε με τρόπο θαυματουργό από τα Χόζοβα της Ιεριχούς (Παλαιστίνη), την εποχή των Εικονομαχιών (9ος αιώνας). Στην πάροδο των αιώνων, το μοναστήρι επεκτάθηκε και έγινε πασίγνωστο σε όλο το Αιγαίο για τα πλούτη του. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που θα σου μείνει αξέχαστο, όταν ανηφορίσεις τα ατέλειωτα σκαλιά, είναι η συγκλονιστική θέα προς το βαθυγάλανο Αιγαίο, που εδώ νιώθεις πως βρίσκεσαι στην καρδιά του, καθώς ξανοίγεται διάπλατο γύρω σου. Aπό Αγία Άννα προς Κάτω Μεριά Η μικροσκοπική παραλία της Αγίας Άννας με τα πελαγίσια νερά και το λευκό ξωκκλήσι να ασπρίζει πάνω στα βράχια είναι πλέον διάσημη. Μετά την Αγία Άννα, ο δρόμος συνεχίζει για το νότιο τμήμα του νησιού, την αγροτική περιοχή της Κάτω Μεριάς και τα χωριά Καμάρι, Βρούτσης, Ραχίδι, Αρκεσίνη και Κολοφάνα. Από το Καμάρι, ένας βατός χωμάτινος δρόμος οδηγεί στην παραλία Μούρου, όπου και τερματίζει στην είσοδο ταβέρνας. Στο σημείο αυτό ξεκινά μονοπάτι που κατεβαίνει έως την αμμουδιά, η οποία είναι πλαισιωμένη με βράχους. Πολύ καλή είναι και η παραλία Παραδείσα, με τα ερείπια παλαιοχριστιανικής εκκλησίας. Συνεχίζοντας νοτιότερα, θα βρεθείτε στον απάνεμο όρμο της Καλοταρίτισσας. Αν ο καιρός το επιτρέπει, θα περάσετε με εκδρομικό πλοιάριο απέναντι, στη νησίδα Κραμπούσσα ή Γραμβούσσα, όπου υπάρχει μια πανέμορφη αμμουδιά με ξανθή ψιλή άμμο. Αρχαία Μινώα - Φοινικιές Από το χώρο στάθμευσης των Καταπόλων, στενός τσιμεντένιος δρόμος ανηφορίζει το βουνό και καταλήγει στη θέση όπου βρισκόταν η αρχαία πόλη Μινώα (2,5 χλμ.). Λίγο πριν την είσοδό του, χωμάτινος δρόμος αριστερά συνεχίζει για τις απόμερες παραλίες Φοινικιές, Άγιοι Σαράντα και τα ξεχασμένα χωριά Λεύκες και Αγία Θέκλα. Θολάρια - Λαγκάδα Από την Αιγιάλη θα ανηφορίσετε για Θολάρια. Στην είσοδο του χωριού, εκεί όπου σταματά η άσφαλτος, δεσπόζει η μεγαλόπρεπη εκκλησία των Αγίων Αναργύρων. Από εδώ και πέρα συνεχίζετε με τα πόδια. Θα περάσετε την κεντρική καμάρα με το παλιό καφενείο (λειτουργεί πάνω από 200 χρόνια) και θα χαθείτε στις γειτονιές του παραδοσιακού οικισμού. Από τη βόρεια άκρη του, πίσω από τις ζωγραφιστές στέγες (μία ακόμη ιδιομορφία της Αμοργού,) απολαμβάνεις τη θέα σε όλο το κεντρικό Αιγαίο, ενώ από τις νότιες γειτονιές δεν χορταίνεις να χαζεύεις τον όρμο της Αιγιάλης. Ακολουθώντας από την Αιγιάλη είτε τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο (4 χλμ.) είτε το αναπαλαιωμένο λιθόστρωτο καλντερίμι (45 λεπτά), θα βρεθείτε στη Λαγκάδα, ένα από τα πιο γραφικά χωριά της Αμοργού. Ο οικισμός χωρίζεται σε πέντε συνοικίες, την Κάτω Γειτονιά, τα Βορινά, τη Λόζα, το Φανό και την Πικραγριλιά, ενώ καμιά δεκαριά σπιτάκια ξεχασμένα στη ρεματιά αποτελούν το Στρούμπο, την πιο παραδοσιακή οικιστική γωνιά της Λαγκάδας. To Vita προτείνει Χαλαρώστε με θαλασσοθεραπεία και spa Το ξενοδοχείο «Aegialis Hotel & Spa» βρίσκεται πάνω από τον όρμο της Αιγιάλης, στο δρόμο για Θολάρια, σε σημείο πραγματικό αγνάντι του κόλπου και των βουνών. Ανάμεσα στις άλλες υψηλού επιπέδου υπηρεσίες περιλαμβάνεται και η λειτουργία του Κέντρου Θαλασσοθεραπείας και Ομορφιάς «Λάλον Ύδωρ», που διαθέτει σάουνα, χαμάμ, εσωτερικό και εξωτερικό τζακούζι, εσωτερική πισίνα με θαλασσινό νερό, άρτια εξοπλισμένο γυμναστήριο, κομμωτήριο, δωμάτια μασάζ και περιποιήσεων. Αναπνεύστε Αιγαίο στα παλιά καλντερίμια Στην Αμοργό, οι ντόπιοι προς τιμήν τους έδωσαν έμφαση στην αναπαλαίωση των παλιών καλντεριμιών και όχι στη διάνοιξη καινούργιων δρόμων. Έτσι, αν αγοράσετε έναν καλό χάρτη, θα δείτε ότι υπάρχουν αρκετά χιλιόμετρα σηματοδοτημένων μονοπατιών. Κατάλληλη για όλους είναι η διαδρομή Λαγκάδα - Παναγία Πανωχωριανή. Από το χώρο στάθμευσης στη Λαγκάδα, θα ακολουθήσετε το φαρδύ καλντερίμι που διακλαδίζεται αριστερά προς την εκκλησούλα του Παντελεήμονα στο Δρυ (500 μ.), ενώ δεξιά συνεχίζει για ακόμη 300 μ., όπου και πάλι διακλαδίζεται, δεξιά για Θεολόγο (3 χλμ.) και Σταυρό (6 χλμ.), ενώ αριστερά για Παναγιά Πανωχωριανή (500 μ.). Πανηγυρίστε! Μόνο αν παρευρεθείς σε κάποιο τοπικό πανηγύρι θα καταλάβεις την πραγματική ψυχή της Αμοργού. Σε σημαιοστολισμένο για την περίσταση ξωκκλήσι, οι πεζοπόροι προσκυνητές και φυσικά οι μουσικοί δίνουν το πρόσταγμα για το χορό. Το φαγητό και το κρασί στις περισσότερες περιπτώσεις είναι δωρεές των κατοίκων. Ενημερω­θείτε από το δήμο για τα πανη­γύρια του καλοκαιριού. Γευτείτε το ρακόμελο Από τα μαγαζιά της Χώρας θα προμηθευτείτε το εξαιρετικό ντόπιο ρακόμελο (θεωρείται το καλύτερο του Αιγαίου), που το παρασκευάζουν μικροί παραγωγοί. Ένα επίσης υπέροχο τοπικό γλύκισμα είναι τα ξεροτήγανα - πιθανόν να σας τα προσφέρουν στο κατάλυμα που θα μείνετε, διαφορετικά θα τα προμηθευτείτε από τη Χώρα.
info Πώς θα πάτε Τα πλοία σαλπάρουν καθημερινά από Πειραιά και Ραφήνα για Νάξο, Κουφονήσια, Αμοργό। Τελευταία, έχουν δρομολογηθεί και ταχύπλοα σκάφη που καλύπτουν την απόσταση σε 6 περίπου ώρες. Από τη Νάξο αναχωρεί για Μικρές Κυκλάδες το «Σκοπελίτης Express». Πιάνει Ηρακλειά, Σχοινούσα, Κουφονήσια, Δονούσα και καταλήγει στην Αμοργό. Πληροφορίες: • Λιμεναρχείο Πειραιά, τηλ.: 210-42.26.000 • Λιμεναρχείο Ραφήνας, τηλ.: 22940-28.888 • Λιμεναρχείο Νάξου, τηλ.: 22850-22.300 • Λιμεναρχείο Αμοργού, τηλ.: 22850-71.259. Πού θα μείνετε Αιγιάλη: • «Aegialis Hotel & Spa» στο δρόμο για Θολάρια, τηλ.: 22850-73.394 • «Yperia», τηλ.: 22850-73.084 • «Ελίχρυσον», τηλ.: 22850-73.145 • «Φιλοξενία», τηλ.: 22850-73.453 • «Αγνάντι», τηλ.: 22850-73.009 • «Λακκί», τηλ.: 22850-73.252 • «Πέλαγος», τηλ.: 22850-73.206 • «Καρκισία», τηλ.: 22850-73.180 • «Γρίσπος», τηλ.: 22850-73.412. Κατάπολα: • «Καστελόπετρα», τηλ.: 22850-71.360 • «Βίλα Καταπολιανή», τηλ.: 22850-71.064 • «Ινόα», τηλ.: 22850-71.480 • «The big Blue», τηλ.: 22850-71.094 • «Απάγκιο», τηλ.: 22850-71.536 • «Μαρούσα», τηλ.: 22850-71.038. Που θα φάτε Αιγιάλη: Θα πάτε στο «Κοράλλι» κοντά στο λιμάνι για θέα, φρέσκο ψάρι και ζωντανούς αστακούς. Η «Κυρά Μαρία» βρίσκεται στο σοκάκι του οικισμού (εδώ θα έρθετε κυρίως για μαγειρευτά). Το «Λακκί Village», στο τέλος του Γιαλού, διαθέτει φυσική σκιά από αρμυρίκια και είναι πάνω στο κύμα. Στην παραλία Λεβρωσσός θα βρείτε την ομώνυμη ταβέρνα. Στα Θολάρια καλές είναι οι ταβέρνες «Θαλασσινό Όνειρο», «Σαντουράκι» και «Πανόραμα». Στη Λαγκάδα υπάρχουν η ταβέρνα «Ο Νίκος» και στην πλατεία το καφέ- μεζεδοπωλείο «Η Λόζα». Κατάπολα: Στην προκυμαία οι ταβέρνες «Μουράγιο» και «Καπεταν Δήμος» και στο Ξυλοκερατίδι ο «Βιτσέντζος». Χώρα: Στο καλντερίμι θα βρείτε τις ταβέρνες «Καστάνης», «Βασιλικός» και το μεζεδάδικο-καφενείο «Το Χύμα». Κάτω από το κεντρικό καλντερίμι, το εστιατόριο «Λιοτρίβι» έχει δροσερή αυλή. Για καφέ, γλυκό και ποτό υπάρχει το λιλιπούτειο «Γιασεμί». Κάτω Μεριά: Στην Αρκεσίνη, η ταβέρνα «Μαρουσώ» και στην Κολοφάνα, πάνω στο δρόμο, η ταβέρνα «Απάνεμο». Χρήσιμα τηλέφωνα • Δήμος Αμοργού, τηλ.: 22850-71.100 • Αστυνομία, τηλ.: 22850-71.210 • Μονή Χοζοβιώτισσας, τηλ.: 22850-71.274 • Ιατρείο Χώρας, τηλ.: 22850-71.207.

Αληθινά είναι υπέροχα!!!!!!!!!!!!

ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ?

"Η λύση για την κρίση;"
"Το κατοστάρικο που μας έσωσε ""Σε ένα μικρό χωριό που ζει από τον τουρισμό λόγω της κρίσης τα πάντα έχουν νεκρωθεί। Για να επιβιώσουν οι κάτοικοι, ο ένας δανείζεται από τον άλλο। Ο καιρός περνά μέσα σ' αυτή τη θλιβερή ατμόσφαιρα ώσπου μια μέρα...
έρχεται ένας τουρίστας και ζητάει ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο του χωριού।Ο ξενοδόχος του λέει την τιμή και εκείνος προπληρώνει με ένα χαρτονόμισμα των 100 Ευρώ.Πριν ακόμα ανέβει στο δωμάτιο του, ο ξενοδόχος πηγαίνει το χαρτονόμισμα στο χασάπη στον οποίο χρωστάει ακριβώς 100 Ευρώ.Ο χασάπης παίρνει το χαρτονόμισμα και τρέχει να το δώσει στον κτηνοτρόφο που τον εφοδιάζει με κρέας.Ο κτηνοτρόφος παίρνει το χαρτονόμισμα και πηγαίνει να το δώσει στην πουτάνα του χωριού που της χρωστάει κάποιες τρυφερές ώρες που πέρασαν μαζί.Εκείνη με τη σειρά της τρέχει και το δίνει στον ξενοδόχο που του χρωστάει μερικές βραδιές που χρησιμοποίησε τα δωμάτια του με τους πελάτες της.Όπως άφηνε το χαρτονόμισμα στη ρεσεψιόν, ο τουρίστας που μόλις κατέβηκε από το δωμάτιο του λέγοντας στον ξενοδόχο ότι δεν του αρέσει και άλλαξε γνώμη, αρπάζει το χαρτονόμισμα και φεύγει !!!!!Τελικά, τίποτα δεν ξοδεύτηκε, κανείς δεν έχασε, κανείς δεν κέρδισε και όλα τα χρέη ξεχρεώθηκαν!Μήπως κάπως έτσι θα μπορέσουμε να βγούμε από την κρίση?
ΚΑΛΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ!

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!

Η Eλληνική οικογένεια Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ είναι µια πολύ αγαπηµένη οικογένεια। Είναι ο αγαπηµένος µου µπαµπάς, η αγαπηµένη µου µαµά, ο αγαπηµένος µου αδελφός। Τον αγαπηµένο µου µπαµπά δεν τον ßλέπω ποτέ, γιατί φεύγει το πρωί για τη δουλειά και γυρίζει τα µεσάνυχτα। Δηλαδή κανονικά γυρίζει στις 7।00 µ। µ., αλλά κάνει και πέντε ώρες γύρω - γύρω το τετράγωνο µέχρι να ßρει να παρκάρει. Κι όταν έρχεται δεν είναι και πολύ χαρούµενος και καθόλου δεν µοιάζει µε τους µπαµπάδες των διαφηµίσεων που µπαίνουν µέσα µε δωράκια και σοκολάτες και τα παιδιά πηδάνε στην αγκαλιά του κι αυτός γελάει και τα στριφογυρίζει ψηλά. Εµάς λέει: «Άι σιχτίρι, το κωλοκράτος µου µέσα!!» και ßροντάει τα κλειδιά στο συρτάρι. Την αγαπηµένη µου µαµά δεν τη ßλέπω επίσης, γιατί κι αυτή δουλεύει αλλά έρχεται σπίτι µε το λεωφορείο. Και µετά πλένει, σιδερώνει, σφουγγαρίζει, µαγειρεύει και ßρίζει τον µπαµπά που δεν πήρε τυρί τριµµένο από το σούπερ µάρκετ. Και δεν µοιάζει καθόλου µε τις µαµάδες των διαφηµίσεων, γιατί δεν µαγειρεύει ßαµµένη ούτε µε ψηλοτάκουνα. Κι όταν λερώσουµε το µπλουζάκι µε σοκολάτες δεν γελάει χαρούµενη που έχει το σωστό απορρυπαντικό, αλλά µας λέει: «Ε, ßέßαια. Άµα έχετε τη δουλάρα!! Άντε ßγάλτο, τελείωνε, ΤΕΛΕΙΩΝΕ λέµε, την τύχη µου που στραßώθηκα και τον παντρεύτηκα!!». Τον αγαπηµένο µου αδελφό δεν τον ßλέπω ποτέ, γιατί λείπουµε κι οι δυο στο σχολείο και µετά εκείνος πηγαίνει φροντιστήριο και µετά κλείνεται στο δωµάτιό του και µετά ανοίγει το κοµπιούτερ του και µετά ψάχνει γυµνές κυρίες και µετά τις ßρίσκει και µετά χαίρεται. Ο µπαµπάς µου, η µαµά µου, ο αδελφός µου κι εγώ είµαστε µια πολύ αγαπηµένη οικογένεια και κάθε Κυριακή µεσηµέρι κάνουµε ένα πολύ αγαπηµένο οικογενειακό τραπέζι κι εκεί έχουµε όλο τον χρόνο να τσακωθούµε µεταξύ µας. Ο µπαµπάς µαλώνει τον αδελφό µου που δεν διαßάζει αρκετά και µετά µαλώνει εµένα που δεν τα τρώω τα παντζάρια. Και µετά η µαµά µαλώνει τον µπαµπά µου γιατί µας µαλώνει, γιατί είναι «αντιπαιδαγωγικό» λέει. Και µετά η µαµά µου µαλώνει τον αδελφό µου που πετάει τα µποξεράκια του στη µοκέτα κι έχει και τη µέση της και µετά µαλώνει εµένα που θέλω να µου πάρουνε κινητό. Και µου λέει: «Έκανε κι η µύγα κώλο και ζητάει κινητό». Κι εγώ της λέω: «Η Ευαγγελία γιατί έχει κινητό που είναι και 27 µέρες µικρότερη;». Κι η µαµά µου µού λέει: «Δεν µε νοιάζει τι κάνει η Ευαγγελία, εµένα µε νοιάζει τι κάνει το δικό µου το παιδί». Και φωνάζει και ο µπαµπάς τής λέει: «Τώρα που ουρλιάζεις εσύ, δεν είναι αντιπαιδαγωγικό;» Κι η µαµά τού λέει: «Δεν ουρλιάζω, συζήτηση κάνουµε». Κι ο µπαµπάς µου της λέει: «Ναι, έχεις δίκιο. Μπορεί στο ισόγειο να µη σ' άκουσαν!». Κι η µαµά του λέει: «Έχε χάρη που είναι τα παιδιά, αλλιώς θα σου ´λεγα τώρα!». Και δεν του λέει. ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΑΝΕΝΑΣ δεν µιλάει για πολλή ώρα. Κι ακούγονται µόνο τα πιρούνια, τα µαχαίρια κι ο αδελφός µου που κάνει κλάπα κλούπα µε τη γλώσσα του. Κι η µαµά τού λέει: «Δεν µπορείς να φας σαν άνθρωπος;» Κι ο αδελφός µου της λέει: «Σαν άνθρωπος τρώω». Κι η µαµά µου του λέει: «Θα σε καλέσουνε σε κάνα σπίτι, ρεζίλι θα γίνουµε». Κι ο µπαµπάς µου της λέει: «Μπορείς να σταµατήσεις µία στιγµή, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α, αυτό το µπουρ µπουρ µπουρ, µες στ´ αυτί µου;;. Έλεος δηλαδή, ΕΛΕΟΣ, Ε-Λ-Ε-Ο-Σ!». Κι η µαµά µου λέει: «Δεν φτάνει που έχω γίνει χίλια κοµµάτια να σας υπηρετώ όλους εδώ µέσα, µια καλή κουßέντα να ακούσω, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α». Κι ο µπαµπάς µου της λέει: «Έριξες πολύ αλάτι, λύσσα το ´κανες». Κι η µαµά τού λέει: «Ορίστε, εκεί που µας χρωστάγανε, µας πήραν και το ßόδι». Κι εγώ ρωτάω: «Πότε είχαµε ßόδι και µας το πήρανε;». Κι ο αδελφός µου µού λέει: «Είσαι µαλακισµένο». Κι εγώ ßάζω τα κλάµατα και λέω: «Με λέει µαλακισµένο». Κι ο µπαµπάς µου του λέει: «Μη λες την αδελφή σου µαλακισµένο». Κι ο αδελφός µου λέει: «Αφού είναι!» Κι η µαµά µου λέει: «Δεν θέλω να ακούω τέτοιες λέξεις εδώ µέσα!». Κι ο αδελφός µου της λέει: «Όταν τις λέει ο µπαµπάς είναι καλά;». Κι η µαµά µου λέει στον µπαµπά µου: «Ορίστε, είδες το παράδειγµα που δίνεις στα ίδια σου τα παιδιά». Κι ο µπαµπάς µου λέει: «Μια µπουκιά δεν µπορούµε να φαρµακώσουµε σ´αυτό το σπίτι, ΜΙΑ, Μ-Ι-Α». Κι η µαµά µου του λέει: «Τι µπουκιά, εσύ δεν είπες είναι λύσσα; Κι άµα δεν σ´ αρέσει, να πας να σου µαγειρεύει η Βιßή». Κι εγώ λέω: «Ποια είναι η Βιßή». Κι η µαµά λέει: «Ποια είναι η Βιßή, Μανώλη; Πες στο παιδί σου, στο σπλάχνο σου, στην κόρη σου ποια είναι η Βιßή, Μανώλη». Κι ο πατέρας µου λέει: «Η κυρία Βιßή είναι µια εξαίρετη συνάδελφος κι η µάνa σας είναι µια τρελή γυναίκα». Κι η µαµά λέει: «Γι´ αυτό γυρίζουµε µεσάνυχτα, Μανώλη; Επειδή η Βιßή είναι µια εξαίρετη συνάδελφος, Μανώλη;». Κι ο µπαµπάς λέει: «Γυρίζουµε µεσάνυχτα, διότι τα µεσάνυχτα ßρίσκουµε να παρκάρουµε. Άντε να δούµε πού θα φτάσει ο πληθωρισµός πια». Κι η µαµά µου του λέει: «Έχε χάρη που είναι τα παιδιά, αλλιώς σου ´λεγα εγώ». Κι ο µπαµπάς της λέει: «Τι θα µου ´λεγες εσύ;». Κι η µαµά του λέει: «Το δισάκι µου στον ώµο, για τον δρόµο, για τον δρόµο, αυτό θα σου ´λεγα εγώ». Κι εγώ λέω: «Έγιν´ η ßροχή χαλάζι, δεν µε νοιάζει, δεν µε νοιάζει ει ει ει ει ». Κι ο µπαµπάς κι η µαµά µού λένε: «ΣΤΑΜΑΤΑ!!!» και σταµατάω. ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ ΠΑΛΙ µια σιωπή, ντράγκα ντούγκα τα πιρούνια. Κι ο αδελφός µου λέει: «Έφαγα, πάω µέσα». Κι ο µπαµπάς µου του λέει: «Δεν έχει να πας πουθενά. Τώρα τρώµε όλοι µαζί σαν οικογένεια». Κι η µαµά µου του λέει: «Έχει δίκιο ο πατέρας σου, να κάτσεις εκεί που κάθεσαι». Και καθόµαστε όλοι εκεί που καθόµαστε.
ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΛΕΝΑ ΑΚΡΙΤΑ।

ΚΕΙΜΕΝΟ Σ. ΤΣΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ-ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΘΛΙΒΕΡΟ!

Τα τελευταία 10 χρόνια, η χώρα δεν παρήγε τίποτα, πέρα από λαϊκά σταρ και παικταράδες. Ο Ντέμης κι η Βανδή ήταν η απάντησή μας στο ζεύγος Μπέκαμ και Βικτόρια. Sakis, ο Έλλην Ρίκι Μάρτιν, NIVO σε ρόλο λευκού μαγκίτη, Snoop Doggy Dog από τα προάστια. Fabulous Βίσση, Μαντόνα a la grec. Σόου ολκής, τις νύχτες στις μπουζουκλερί το πόπολο καρδιοχτυπούσε για τη στιγμή που θα πιάσει κι αυτό το μικρόφωνο, «δικό σας» φώναζε η φίρμα, πάμε όλοι μαζί, «έλα να μάθεις πώς είν’ η ζωή κι όλα τα ωραία μέχρι το πρωί». Αρκούσε ένα αόρατο πρόσταγμα για τα αγόρια να σηκώσουν τον γιακά από τον Hilfiger ή τον Ralph Lauren και να μεταμορφωθούν σε αλάνια-πρίγκιπες του βαλκανικού μας Μπελέρ. Δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις την κομμώ τρια από την account manager, τη νοσοκόμα από τη μεγαλοεργολάβαινα ή τη γιατρέσσα, όλες τους ντυ μένες Burberry πατόκορφα. Ένα εθνικό καρό μπαλ μασκέ, σαν το βιντεοκλίπ της Νατάσσας Θεοδωρί δου, αυτό που είχε γυρίσει έξω από τα «Harrod’s».
Ήμασταν ο περιούσιος λαός της Ευρώπης. Η συνεισφορά μας στην ΟΝΕ, εκτός από πλαστά στατιστικά στοιχεία κι επιδοτήσεις που γίνονταν χαρτοπετσετάκια, ήταν οι δέκα τρόποι για να τσακίσεις την πιστωτική σου κάρτα κι ο φρέντο καπουτσίνο. Γάλα και παγάκια, δηλαδή, μέσα στον ζεστό εκχύλισμα, να χαρώ greek πατέντα! Επαρχιώτισσες φορτωμένες Galliano, όλοι Μύκονο, 3, 2, 1, «Βαρελάδικο». Χωριάτικη σαλάτα στα 10 ευρώ, ντοματίνια ιταλικά, φέτα δανέζικη, λάδι σικελιάνικο, δε γαμείς, η ζωή είναι πολύ μικρή, για να είναι θλιβερή. Δεν παρήγαμε τίποτα. Ψαροταβέρνες έψηναν φαγκριά Σενεγάλης, σαμπανιέρες στην άμμο, ο lounge ήχος του παριζιάνικου hotel «Costes» αντι λαλούσε στην Ξάνθη και τα Ψακούδια. Κατανάλωση μοχίτο σε τσανάκα, αντιστρόφως ανάλογη με την εθνική παραγωγή ζαχαρότευτλου. Ήμασταν η Κούβα της Μεσογείου, χωρίς τη μιζέρια του Φιντέλ Κάστρο. Ερωτιάρες λευκές μουλάτες στολισμένες με στρας t-shirt στάμπα των Rolling Stones τσάκι ζαν μέση στα κλαμπ φλερτάροντας με ψωμωμένα ντερβισόπαιδα που φορούσαν φωσφοριζέ πουκά μισα με σήμα Takeshi Kurosawa. Ούζο power και εκλεκτικός γιαπωνέζικος μαξιμαλισμός.
Πολιτικοί με προγούλια ρέμβαζαν στα πριβέ και κοιτούσαν τον λαό τους με λατρεία. Εκείνη τη διόρισαν σε ΔΕΚΟ, εκείνον τον είχαν αναλάβει εργολαβία από τον στρατό, βοηθώντας τον, αντί να πάει σε μονάδα στον Έβρο, να γίνει ταϊστής πουλιών στο φυλάκιο Λυκαβηττού. Μετά τον βάφτισαν σταζέρ. Με το καλό, θα γινόταν και μόνιμος δημόσιος υπάλληλος. Ήταν ωραία στον Παράδεισο.
Στις παραλίες τα κορίτσια διάβαζαν ζώδια, συνταγές για τέλειο ριζότο φράουλα και μάσκες ομορφιάς με το αγγούρι στη μάπα, εννοείται πάντα εισαγόμενο. Ας πούμε, Ισπανίας. Ο Σημίτης ήταν ξενέρωτος, πολύ τεχνοκράτης, βρε παιδί μου, με τον Καραμανλή μπορούσες να παίξεις ένα τάβλι ή μια μπιρίμπα. Σε ενέπνεαν και αυτός και η καλή του: σύζυγος, μητέρα διδύμων, νηπιαγωγός, γιατρός, κάτοχος ντοκτορά, φιγουρίνι σκέτο, καλέ, πώς τα προλαβαίνει; Τα αγόρια ξεκοκάλιζαν τα παραλειπόμενα των αθλητικών εφημερίδων. Πήραμε το Euro 2004 με τη μαγκιά μας, ταπώσαμε τα γερμανικά Πάντσερ και τους φλωρούμπες Σουηδούς δίχως σύστημα, χωρίς καμιά υποδομή, μόνο με τη λεβεντιά μας, ρεεε, τον γίγαντα Καραγκούνη και τη μέθοδο «γιούρια στον ταβλά με τα κουλούρια». Γιατί η Ελλάδα ποτέ δεν πέθαινε, δεν την έσκιαζε φοβέρα καμιά.
Ο Θέμος αναδείχτηκε σε πρότυπο επιτυχημένου πενηντάρη άντρα, εκπρόσωπος της γενιάς του πάρ’ τα όλα, του σεξιστικού άρρωστου χιούμορ και του κυνισμού, αλλά, come on, ήταν περικυκλωμένος από καλλίγραμμες γλάστρες, σχολίαζε βιντεάκια της κυρίας Λουκά, μετέδιδε σε αποκλειστικότητα τσόντες με τον Ζαχόπουλο, τον συνέλαβαν σε κάποια σύνορα με αδήλωτο χρήμα, μη σκας, όλοι έτσι κάνουν. Lakis Gavalas, σπα, νύχι-νύχι artists, style editor, features beauty editor, studio pilates, αυτοφωράκηδες, μποντιμπιλντεράδες σεκιούριτι, θυμάσαι τον πιπερωτή; Εκείνη τη θέση εργασίας στα ρέστο-μπαρ, όπου κομψευόμενος νέος σαν να είχε δραπετεύσει από διαφήμιση του Armani περιφερόταν στα τραπέζια ρωτώντας αν η κυρία θέλει πιπέρι Ινδίας ή ναπολιτάνικη παρμεζάνα στο πιάτο της. Λες και η κουλή δεν είχε χέρια για να τη βάλει μόνη της.
Απόλυτες Ελληνίδες σταρ, μάνατζερ της χρονιάς, διαχειριστές ανθρώπινων πόρων, ρηξικέλευθες λύσεις ακόμα και για το μεταναστευτικό. Είχαμε τους Αφρικανούς για να πουλούν μαϊμού Gucci στα φτωχαδάκια, που δεν τους περίσσευε για authentic, αλλά θέλαν κι αυτά να πάρουν μερτικό από την εικόνα. Τις Βουλγάρες για να ξεσκατίζουν τη γιαγιά, τα Ουκρανά για να βγαίνουν τα γούστα στις καβάτζες του κάμπου, τα Αλβανά και τα Πακιστάνια για τα μπετά στα ημιυπαίθρια. Βάλε το αυθαίρετο, βάζω τη διακόσμηση, ιδέες και λύσεις. Μυκονιάτικο deep blue στο Άργος Ορεστικό, α λα Γκαουντί στο Νευροκόπι, country life στην Εικοσιφοινίσσα. Οι πατριώτες μπορούσαν να ζήσουν και να ονειρευτούν όπως οι αναγνώστριες της «Vogue», να ακολουθήσουν τις συμβουλές του «Wallpaper*». Plasma οθόνες στο σαλόνι μετέδιδαν ασπρόμαυρες ταινίες του Ξανθόπουλου. That was then, this is now, ήταν το μότο. Ζούσαμε τη ζωή στο μάξιμουμ, δεν υπήρχαν όρια, δε μετρούσε ο προορισμός, αλλά το ταξίδι. Τα τσιτάτα της διαφήμισης, τα αστείρευτα αποθέματά μας σε θετική ενέργεια και η σωστή χωροθέτηση των σιντριβανιών με τους κανόνες του φενγκ σούι εγγυώνταν το ατέρμονο της ελληνικής ευδαιμονίας.
Μπαλωμένοι δρόμοι, χιλιοφαγωμένα οδοστρώματα, κλάιν μάιν, δε μασάμε. Η απάντησή μας στο λακκουβιασμένο και παρατημένο εθνικό δίκτυο ήταν τα 4Χ4 με τα και-γαμώ αμορτισέρ, «μία δεν καταλαβαίνει ο κώλος μου, ρε, φάση Καλιφόρνια λέμεεε». Και ποστάρισμα! Τρελό ποστάρισμα! About last night: ανέβαζαν τις φωτογραφίες της χθεσινής νύχτας στα ψηφιακά ευδαιμονικά τους λευκώματα κι όλοι είχαν να κάνουν ένα comment, να μοιραστούν μια φάση, ένα χαβαλέ, ένα «δεν παίζει», «δεν υπάρχεις», ένα «γκαγκάν».
Οι πιο ψαγμένοι, αντί για Μύκονο, έφευγαν Βαρκελώνη κι επέστρεφαν με μαλλί τζίβα. Γιατί παράλληλα με το εθνικό κιτς του βλαχώδους και βλακώδους mainstream, η πατρίδα απέκτησε και εναλλακτική κουλτούρα. Ακαλλιέργητα alternative τυπάκια και ανορθόγραφοι graffiti artists αντιπαρέβαλλαν μοντέλο ζωής προχώ με ισλανδικές γραμματοσειρές και νορβηγικό μίνιμαλ τέκνο. Για κάθε έναν δημόσιο υπάλληλο αντιστοιχούσε κι ένας dj, για κάθε συγγραφέα τύπου Παυλίνας Νάσιουτζικ που αναζητούσε τον έρωτα στα Βόρεια Προάστια, αναλογούσε και μια ανερχόμενη ηθοποιός πειραματικού σχήματος, που παρέλασε στην τελετή έναρξης πίσω από τη Μπιοργκ. All was full of love.
Ήμασταν μια χώρα που ζούσε σε παροιμιώδεις φαντασιακούς ρυθμούς. Και ξαφνικά, στοπ. Ανώμαλη προσγείωση. ΔΝΤ. Φέρτε τα λεφτά πίσω. Τι έγινε; Χιούστον, Κεφαλάρι, Πανόραμα, Λάρισα, we have a problem. Η κίνκι συμβασιούχος των ρεπορτάζ του Star Channel από την Πάρο (η νέα Μύκονος) μεταμορφώθηκε σε μελαγχολική άνεργη. Στο μπαρ του τρέντι μπάρμαν πατάει μόνο ο ΣΔΟΕ. Του γιαμπανά αγρότη τις επιδοτήσεις αυτό το αρχίδι ο Όλι Ρεν τώρα του τις ζητάει πίσω. Ελλάς, ρεεε, μας ζηλεύουνε, συνωμοτούν εναντίον μας, δε μας πάνε μία, γιατί 10 χρόνια τώρα βγάζουμε τα καλύτερα talent shows, τα πιο ντιριντάχτα next top models, γιατί στα τραγούδια μας οι αετοί πεθαίνουν στον αέρα ελεύθεροι και δυνατοί, ενώ στα δικά τους άκου ξενερωσιά: «They’re afraid of what they see. That’s the price that you all pay, our valued destiny comes to nothing, I can’t tell you where you’re going, I guess there is just no way of knowing».
New Order, ΔΝΤ, οι φάλαγγες της μαύρης νύχτας, οι πραιτοριανοί της νέας τάξης, οι δυνάμεις της καινούργιας Κατοχής, όπως τις αποκαλούν ο Λαζόπουλος και η Λιάνα. Λαέ, κουράγιο, μη σκύβεις το κεφάλι, η νέα τάξη θέλει… θέλει τι; Επι στροφή στον Στάλιν; Αγροτικά κολχόζ στα Τρίκαλα και γκούλαγκ στο Νευροκόπι, όπου μόνο ο σύντροφος Μπογιόπουλος δικαιούται να αποφασίσει για πενθήμερη άδεια των κρατούμενων αστών που κερδοσκόπησαν εις βάρος του λαού; Γιατί και για τη Λιάνα και για τον Λάκη ο λαός είναι πάντα αθώος, ο λαός παρασύρεται από τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα. Ω Θεέ, μήπως εκτός από τα ανυπόφορα κλισέ του lifestyle, τα κλισέ για το προλεταριάτο και την πλουτοκρατία είναι πιο πολύ για τα μπάζα;
Τα τιμημένα γηρατειά, κάγκελο. Κοιτάζουν βουβά, απορούν, εξίστανται, είναι ανήμπορα να εξηγήσουν πώς ο γιος βγήκε χλιδάμπουρας, η νύφη μερακλού shopacholic και το εγγόνι φορώντας κουκούλα βγαίνει στους δρόμους και τα σπάει. «Κάψτε τα όλα, κάψτε τα όλα», ούρλιαζε η υστερική φωνή, 4 νεκροί στη Marfin, σε αυτόν τον τόπο το κάψιμο ήταν, είναι και θα είναι το εθνικό μας σπορ. Στις μέρες της ευδαιμονίας καίγανε λεφτά και φιάλες ουίσκι. Στις μέρες της νέας σκλαβιάς καίνε ανθρώπους. «Να απεργούσαν, να ήταν μαζί μας, συμπαραστάτες στον ιερό και όσιο αγώνα μας, θέλουν να μας καταντήσουν Αργεντινή, αυτός είναι ο στόχος τους». Περίεργο! Σε αυτή τη χώρα πάντα δεν ήμασταν με τον Μαραντόνα; Οι μαντάμες που έβγαιναν στα κοσμικά δεν κόπιαραν τον κότσο, τη φιλανθρωπία και το total look της Εβίτα Περόν; Ο Τσίπρας δεν κανόνιζε να φέρει πετρέλαιο τον περσινό χειμώνα από τον παραδίπλα σύντροφο Ούγκο Τσάβες; Το steak δεν το θέλαμε καλοψημένο στην πέτρα α λα λατινοαμερικάνικα;
Το καλοκαίρι έρχεται βασανιστικά αργά। Αν ήταν σαν πέρσι, τέτοιες ώρες θα προσευχόμασταν για τον Αλκαίο στη Eurovision, θα κλείναμε τσάρτερ για να θαυμάσουμε τις γκολάρες στη Νότια Αφρική, θα ξεροσταλιάζαμε μπροστά στα περίπτερα με τα αθλητικά πρωτοσέλιδα που θα υμνούσαν τα λιοντάρια, τους γενναίους, τα Ελληνόπουλα που πάντα βρίσκουν την άκρη. Φέτος μάλλον όχι. Κά νουμε την αυτοκριτική μας; Δεν υπάρχει λόγος. Οι Έλληνες έχουν πάντα δίκιο, το σύμπαν φταίει που συνωμοτεί για να τους καταστρέψει, κι ας ο Κοέλιο τα τελευταία χρόνια μας δίδαξε το αντίθετο.

ΚΑΛΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΝΑ ΕΧΕΤΕ!!!!!!!!!

ΜΕΙΝΕ...ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΠΟΨΕ!

Μείνε...Μόνο για απόψε!Αφησε πάνω μου τα χνάρια σου।Ζύμωσε την ψυχή μου...Μείνε...Μόνο για απόψε!Ζωγράφισε με χρώματα το κορμί μου...Έργα ζωής να φτιάξεις πάνω του!Μείνε...Μόνο για απόψε!Βάλε ολάκαιρη ζωή σε ένα βράδυ!Γέλα μου! Φίλα με και αγκαλιασέ με!Μείνε...Μόνο για απόψε!Μια ολόκληρη ζωή σε ένα βράδυ!Κι όταν θα έρθει το πρωί!Θα έχω ζήσει!!!!!!!!!Ολόκληρη ζωή!!!!Ζωή γεμάτη!!!!!!
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ!!!!!!