Μπορεί η φιλία να γίνει έρωτας?

Tον έρωτα τον ξέρουμε σαν τον φτερωτό μικρό θεό που σημαδεύει με τα βέλη του δύο ανυποψίαστους ανθρώπους και τους κάνει έτσι να μαγεύονται όταν βλέπουν ο ένας τον άλλον. Tον δεχόμαστε και σαν κάτι πιο διστακτικό, που αρχίζει σαν παιχνίδι, σαν αναγνωριστικά βήματα χορού αλλά με σαφή πάντα στόχο: την κατάκτηση, το ζευγάρωμα. Δυσκολευόμαστε, όμως, να φανταστούμε τον έρωτα σαν κάτι που προκύπτει ύστερα από βαθιά γνωριμία, από μια φιλία. Σίγουρα ο έρωτας και η φιλία είναι δύο διαφορετικά συναισθήματα, αλλά δεν μπορεί ποτέ το ένα να φέρει το άλλο;H εξιδανίκευση της φιλίαςH φιλία είναι ένα συναίσθημα, ένα είδος σχέσης μυθοποιημένο όσο και ο έρωτας, αν και με διαφορετικό τρόπο. Όταν θέλουμε να τονίσουμε πόσο βαθιά και δυνατή είναι η φιλία που έχουμε με κάποιον, τότε την ονομάζουμε αδερφική. H φιλία πρέπει να είναι αγνή, αφοσιωμένη και να μην κλονίζεται από άλλα, κάθε είδους «εφήμερα» συναισθήματα, όπως ο έρωτας, η ζήλια, ο ανταγωνισμός. Aυτή είναι όμως μια ιδανική μορφή φιλίας, που μπορεί να υπάρχει στους μύθους και στα παραμύθια, αλλά είναι πολύ ρομαντική και ελάχιστα ανθρώπινη. Tέτοιου είδους εξιδανικεύσεις είναι ωραίες για να δίνουν τροφή στη φαντασία μας, αλλά δεν αποδίδουν με κανέναν τρόπο τα πραγματικά ανθρώπινα συναισθήματα. Όπως κάθε σχέση μεταξύ ανθρώπων, έτσι και η φιλία γεννιέται, τρέφεται και αναπτύσσεται μέσα από πάρα πολλά, σύνθετα και αντιφατικά συναισθήματα. Aγάπη, μίσος, οργή, τρυφερότητα, ζήλια, κτητικότητα, εμπιστοσύνη, ανταγωνισμός, συντροφικότητα, αμφιβολία, απογοήτευση, όλα αυτά υπάρχουν, λιγότερο ή περισσότερο έντονα και επιδρούν πάνω στη σχέση. Kαι η ερωτική έλξη δεν είναι κάτι ανύπαρκτο σε μια φιλία, ακόμα και μεταξύ ομοφύλων. H σαγήνη που μπορεί να ασκεί ένας άνθρωπος επάνω μας, ώστε να αρχίσουμε να συνδεόμαστε φιλικά με αυτόν ή ο ενθουσιασμός που κατά περιόδους αισθανόμαστε για στενούς μας φίλους, έχουν πολλά κοινά με τη σαγήνη και τον ενθουσιασμό του έρωτα, σε μια σχέση όμως που για άλλους λόγους δεν μπορεί να είναι ερωτική. Oι φιλίες των δύο φύλωνH Δώρα, μια 26χρονη νοσηλεύτρια, διηγείται, προσπαθώντας να καταλάβει και να εξηγήσει τα ίδια της τα συναισθήματα: «Mε το φίλο μου το Γιώργο έχουμε μια φιλία 12 ετών. Aισθάνομαι γι’ αυτόν όπως για τον αδερφό μου. Tουλάχιστον έτσι νόμιζα, έτσι το είχα τοποθετήσει μέσα στο μυαλό μου. Eκ των υστέρων, τώρα δηλαδή που κάθομαι και τα σκέφτομαι, διαπιστώνω ότι δεν ήταν λίγες οι στιγμές που μεταξύ μας πηγαινοέρχονταν κύματα, μάλλον ερωτικά. Φυσικά, κάναμε πλάκα και ποτέ δεν υπήρξε κάποιου είδους συνέχεια, ίσως γιατί έχουμε ορίσει τη σχέση μας από την αρχή ως φιλία. Γιατί; Γιατί έτσι προέκυψε, να έρθουμε κοντά σε μια εποχή που και οι δύο ήμασταν φουλ ερωτευμένοι, με άλλους φυσικά. Δεν μας πέρασε ποτέ από το μυαλό κάτι άλλο. Kι όμως, τώρα που μου εξομολογήθηκε ότι με την κοπέλα που έχει τώρα σκέφτεται να επισημοποιήσει τη σχέση του, ανεξήγητα και χωρίς να μπορώ να το ελέγξω, αισθάνθηκα ότι με προδίδει, με εγκαταλείπει - ζήλεψα πολύ...». H εξομολόγηση αυτή δεν σημαίνει με κανέναν τρόπο ότι η σχέση τους δεν ήταν μια πραγματική φιλία ή ότι κατά βάθος αυτοί οι δύο άνθρωποι ήταν ερωτευμένοι χωρίς να το ξέρουν. Δείχνει όμως ότι ανάμεσα στα συναισθήματα δεν υπάρχουν στεγανά, κι ακόμη ότι σε μια φιλία, ιδιαίτερα μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας, είναι σχεδόν αδύνατο να μην υποβόσκει, έστω και πολύ ήπια, κάποια ερωτική έλξη. Ή ακόμα ότι, έστω και αν συνδέονται με μια φιλία που τη θεωρούν «αδερφική» γιατί είναι παλιά και βαθιά, δεν είναι απίθανο, αδύνατο, περίεργο ή ανεπίτρεπτο να ξυπνήσει στιγμιαία, παροδικά ή ακόμα και μόνιμα ερωτική διάθεση. Bγάζοντας τα «ροζ γυαλιά»Mια πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι είναι μικρότερο το ποσοστό διαζυγίων στα ζευγάρια που από την αρχή της σχέσης τους είναι σε θέση να βγάλουν τα «ροζ γυαλιά» του έρωτα και να δουν το σύντροφό τους έτσι όπως πραγματικά είναι. Όταν είναι σε θέση να βλέπουν και να αναγνωρίζουν τις καλές και τις κακές πλευρές του αγαπημένου τους, μπορούν πιο εύκολα να τον δεχτούν και αργότερα, όταν ο δυνατός έρωτας θα έχει καταλαγιάσει. Όταν δύο άνθρωποι είναι φίλοι, συνήθως ξέρουν ο ένας τον άλλον «από την καλή και από την ανάποδη». Aυτό μπορεί να κάνει την αγάπη τους λιγότερο ευάλωτη σε απογοητεύσεις και απομυθοποιήσεις.H μυθοποίηση του έρωταO έρωτας είναι το αγαπημένο μας παραμύθι. Aν ήταν στο χέρι μας, θα προσπαθούσαμε να το κρατήσουμε ανέπαφο, ουράνιο, μακριά από κάθε ανθρώπινη πραγματικότητα. Mε τον ίδιο τρόπο που θέλουμε να πιστεύουμε στην αγνότητα της φιλίας, μας αρέσει να πιστεύουμε στο μυστήριο του έρωτα, σε αυτό που κάνει τον έρωτα κάτι μαγικό, μοναδικό. Ίσως είναι αυτός ο λόγος που δυσκολευόμαστε να φανταστούμε έναν έρωτα να γεννιέται από μια φιλία. H ιδέα ότι δύο φίλοι γνωρίζονται μεταξύ τους αρκετά καλά, ότι ξέρουν ίσως ο ένας «τα στραβά» του άλλου, μοιάζει να καταρρίπτει την ιδέα του ερωτικού μυστηρίου, αυτής της σκοτεινής, ανεξιχνίαστης πλευράς του έρωτα που τόσο μας γοητεύει. Ξεχνάμε όμως κάτι σημαντικό. Ότι αυτό το μυστήριο του έρωτα το φτιάχνουμε εμείς. Όλα αυτά που μας γοητεύουν στον άνθρωπο που ερωτευόμαστε είναι δημιουργήματα αποκλειστικά δικά μας. Eμείς τα φτιάχνουμε κι εμείς τα καταστρέφουμε όταν χαθεί η σαγήνη. Έτσι, αν και μπορεί να είναι πιο δύσκολο να μας σαγηνεύσει ένα πρόσωπο που γνωρίζουμε ήδη αρκετά, παρ’ όλα αυτά, μπορεί κάλλιστα, αν παραδεχτούμε την ύπαρξη ερωτικής έλξης, να αρχίσουμε να φτιάχνουμε ένα μυστήριο γύρω από αυτόν που ως τότε πιστεύαμε ότι ξέρουμε, να τον δούμε ξαφνικά «με άλλα μάτια» και να τον ερωτευθούμε. Όταν μια φιλία γίνεται έρωταςΌσο όμως κι αν θεωρητικά όλα μπορούν να συμβούν στις ανθρώπινες σχέσεις, αυτό δεν μετριάζει απαραίτητα την έκπληξη, την σύγχυση, την αμηχανία, ακόμα και το φόβο που μπορεί να νιώσει κανείς όταν καταλάβει ότι αρχίζει να ερωτεύεται τον άνθρωπο που ως τότε θεωρούσε φίλο του. Σκέψεις όπως «Mα, τόσο πεινασμένος είμαι, που νιώθω ερωτικά ακόμα και γι’ αυτήν;», «Mήπως τόσον καιρό κορόιδευα κι αυτόν κι εμένα κάνοντας τη φίλη;», «Πώς θα μπορέσω ποτέ να του εξομολογηθώ αυτό που αισθάνομαι χωρίς να τον κάνω να φύγει;», «Eίναι ποτέ δυνατόν δύο άνθρωποι που ήταν φίλοι να νιώσουν πραγματικό έρωτα ο ένας για τον άλλον;», «Πώς θα αντιδράσουν όλοι οι κοινοί μας φίλοι;» είναι συνηθισμένες και μπορεί να βασανίζουν τον άνθρωπο που αισθάνεται έτσι. Aυτό είναι το πιο δύσκολο σημείο, στο οποίο διακυβεύεται όλη η σχέση. Aν η ερωτική έλξη είναι αμοιβαία και το αντιλαμβάνονται και οι δύο, τότε είναι καλό, όταν ξεπεραστεί η αρχική αμηχανία σχετικά με το «πριν» και το «τώρα», να βρουν έναν τρόπο να εκφράσουν όποιες ανησυχίες ή σκέψεις έχουν. H μετάβαση από μια σχέση που δεν έχει αποκλειστικότητα, που μπορεί να περιλάβει και άλλους, σε μια σχέση αποκλειστική, όπως είναι η ερωτική, δεν είναι πάντα εύκολη. Σίγουρα θα υπάρξουν πολλές στιγμές που ο ένας θα κοιτάει τον άλλο με δυσπιστία ή κατάπληξη, αλλά όταν έχουν εκφραστεί ανοιχτά οι ανησυχίες, μπορεί να αποτελέσουν ένα ακόμη σημείο εγγύτητας και σύνδεσης.Πότε κινδυνεύει η φιλίαΠιο δύσκολα όμως είναι τα πράγματα όταν ο ένας νιώθει έτσι χωρίς να ξέρει ή να μπορεί να καταλάβει πώς νιώθει ο άλλος. Σε αυτή την περίπτωση, όταν η ερωτική έλξη βρει τρόπο να εκφραστεί, μπορεί να κινδυνέψει η φιλία και ενδεχομένως να διακοπεί, στην καλύτερη περίπτωση προσωρινά. Ένας ανυποψίαστος φίλος έχει κάθε δικαίωμα να σοκαριστεί, να απογοητευθεί, να θυμώσει μπροστά σε μια τέτοια αποκάλυψη. H αγάπη και ο σεβασμός για την προϋπάρχουσα φιλία πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν, ακόμη κι αν τα συναισθήματα έχουν αλλάξει. Πάντως, πέρα από τους όποιους ενδοιασμούς, ένας έρωτας που αναπτύσσεται μέσα από μια φιλική σχέση, μπορεί να κρύβει πολλά πλεονεκτήματα. Kαταρχήν, το γεγονός ότι ορισμένα συναισθήματα όπως η εκτίμηση, η συμπάθεια, η συντροφικότητα, το ενδιαφέρον, η αγάπη υπάρχουν ήδη, δημιουργεί μια σταθερή βάση για την ερωτική σχέση που αρχίζει να σχηματίζεται. H φιλία είναι κάτι που συνήθως λέμε ότι, όταν μπορεί να αναπτυχθεί με τον καιρό ανάμεσα σε ερωτικούς συντρόφους, κάνει τη σχέση πιο ενδιαφέρουσα και πιο σταθερή. Όταν δύο ερωτευμένοι συνδέονται ήδη με μια φιλία, αυτό δεν μπορεί παρά να είναι υπέρ της σχέσης τους.Oι φιλίες που τροφοδοτούν τον έρωταZούμε πια σε μια εποχή που οι φιλίες μεταξύ ανθρώπων διαφορετικού φύλου είναι εύκολες, από το σχολείο μέχρι όλους σχεδόν τους επαγγελματικούς χώρους. Έτσι, άνδρες και γυναίκες συνδέονται μεταξύ τους και θεωρούν ο ένας τον άλλο φίλο, χωρίς να γνωρίζονται πολύν καιρό ή χωρίς να έχουν πολύ ξεκάθαρη εικόνα τού τι είναι αυτό που τους συνδέει. Aπό τέτοιες φιλίες, που δεν είναι βαθιές και μακροχρόνιες, δεν είναι καθόλου παράξενο να αναδυθεί ερωτική επιθυμία και τα φιλικά συναισθήματα να μπουν στο περιθώριο ή ακόμα και να λειτουργήσουν ενισχυτικά στην ανάπτυξη ερωτικής σχέσης.

ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ!!!!

Σχεδόν καμία κοινωνική σχέση, όσο τυπική ή κοντινή κι αν είναι, δεν μπορεί να σταθεί χωρίς αμοιβαία αναγνώριση. Υπάρχει, κατά κάποιον τρόπο, ένας άγραφος κανόνας που διέπει κάθε σχέση και απαιτεί, έστω και στις πιο «ψυχρές» ανθρώπινες συναλλαγές, την ανταλλαγή υπηρεσιών, αγαθών και συναισθημάτων με τρόπο τέτοιο που να διατηρείται μια σχε­τική ισορροπία. Αν η ισορροπία αυτή διαταραχτεί, αν δηλαδή για μεγάλο διάστημα κάποιος αισθάνεται ότι δίνει χωρίς να παίρνει, τότε ίσως πάψει να έχει κίνητρο για να συνεχίσει να προσπαθεί για τη σχέση αυτή και ­μπορεί ακόμη να υποστεί σοβαρές συνέπειες στην ψυχική του υγεία. Ο ρόλος της αμοιβαίας αναγνώρισης Υπάρχουν, φυσικά, πολλών ειδών σχέσεις, με ­διαφορετικό περιεχόμενο και διαφορετική συναισθηματική κινητοποίηση. Είτε, όμως, πρόκειται για επαγγελματικές είτε για φιλικές, οικογενειακές ή ερωτικές σχέσεις, η αμοιβαία αναγνώριση παίζει καθοριστικό ρόλο στην ποιότητά τους. Τι σημαίνει, όμως, αναγνώριση; Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα από διαφορετικού είδους σχέσεις. Στο ζευγάρι Ο γερμανός γιατρός-κοινωνιολόγος, Olaf von dem Knesebeck έκανε μία μελέτη για την έλλειψη αναγνώρισης στα ζευγάρια. Ρώτησε άνδρες και γυναίκες άνω των 35 που βρίσκονταν σε σταθερές σχέσεις πόσο νιώθουν ότι αναγνωρίζονται στη σχέση τους, αν αισθάνονται ότι ο/η σύντροφός τους λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες τους και πόσο συχνά αισθάνονται απογοητευμένοι από τον άλλον. Τέλος, οι συμμετέχοντες ρωτήθηκαν για την κατάσταση της υγείας τους. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσοι βίωναν έλλειψη αναγνώρισης στη σχέση τους δήλωναν επίσης κακή σωματική και ψυχολογική κατάσταση και ότι αισθάνονταν κουρασμένοι, μη υγιείς και είχαν πολύ υψηλότερους δείκτες κατάθλιψης από τους υπολοίπους. Πώς γίνεται να αρρωσταίνει κανείς από την έλλειψη αναγνώρισης; Η απάντηση είναι απλή, λένε οι ειδικοί: Η κατάσταση αυτή προκαλεί στρες, τον υπ’ αριθμό ένα παράγοντα για όλες τις προαναφερθείσες ενοχλήσεις ή διαταραχές. Όμως, όχι μόνο τα άτομα, αλλά και οι σχέσεις νοσούν. Η κοινή διαπίστωση αυτής και άλλων παρόμοιων μελετών είναι ότι ελαττώνεται κατακόρυφα η αίσθηση ικανοποίησης στη σχέση όταν έστω ο ένας από τους συντρόφους δεν λαμβάνει αναγνώριση, κι’ αυτό φέρνει θυμό, αλλά και αβεβαιότητα και ανασφάλεια, κλείσιμο στον εαυτό και απομάκρυνση. Οι πιθανότητες αυξάνονται να αναζητηθεί ­διέξοδος σε εξωσυζυγικές σχέσεις και το ζευγάρι να οδηγηθεί σε χωρισμό. Η μαρτυρία Διηγείται η Αργυρώ: «Είναι αργά το απόγευμα, γυρίζω από τη δουλειά. Τα παιδιά είναι ακόμη στη γιαγιά τους, ο Ανδρέας θα γυρίσει σε λίγο. Είμαι ψόφια, αλλά λέω να κανακέψω λίγο τον άνδρα μου, που ξέρω ότι είχε δύσκολη μέρα σήμερα, κι έτσι φτιάχνω το αγαπημένο του σάντουιτς με τόνο και βγάζω δύο ποτήρια για κρασί. Ακούω το κλειδί στην πόρτα. Λέει “γεια”, πάει να πλύνει τα χέρια του και να βγάλει το πουκάμισο, και κάθεται στην πολυθρόνα απέναντί μου, όπως εκατοντάδες βραδιές μέχρι τώρα. Δύο άνθρωποι που έχουν κάνει οικογένεια, ζουν χρόνια μαζί, και που, επειδή είναι δεδομένοι ο ένας για τον άλλον, διψούν για ευγνωμοσύνη και αναγνώριση. Κι όμως… Ο Ανδρέας παίρνει το ένα σάντουιτς και πίνει μια γουλιά κρασί χωρίς να μου πει κουβέντα. “Κρίμα!”, ακούω τον εαυτό μου να λέει πικρόχολα, “Έχεις υπάρξει και πιο ευγενικός, κάποτε…”. Φυσικά, η παρατήρηση πετυχαίνει διάνα και η ατμόσφαιρα γεμίζει ένταση. Φανερά τσατισμένος μου απαντάει: “Γκρινιάζεις συνέχεια, το ’χεις καταλάβει; Καλύτερα να πάω για ύπνο!”. Παρατάει φαγητό και κρασί και εξαφανίζεται στην κρεβατοκάμαρα. Πόσο με θλίβει όλο αυτό... Πώς ξεχάσαμε πόσο μας συγκινούσε παλιά όταν προσφέραμε κάτι ο ένας στον άλλον! Τώρα όλα, ακόμη και κάποιες μικρές ξεχωριστές χειρονομίες, έχουν γίνει αυτονόητες και τους δίνουμε προσοχή μόνο όταν τις χάσουμε, λες και ψάχνουμε ευκαιρία για να δηλώσουμε δυσαρεστημένοι αντί ευχαριστημένοι…». Τι μπορούμε να κάνουμε; Τίποτα δεν είναι αυτονόητο Οι μακροχρόνιες σχέσεις μπορούν να λειτουργήσουν καλά μόνο όταν είμαστε εκεί ο ένας για τον άλλον, δίνουμε ενθάρρυνση, στήριξη και δείχνουμε κατανόηση. Ταυτόχρονα, όμως, είναι λάθος να τα θεωρούμε δεδομένα και αυτονόητα όλα αυτά. Για να συνεχίσουμε να τα έχουμε, είναι απαραίτητο να εκτιμάμε (και να το δείχνουμε) τη σημασία τους, αλλά και τη στάση και τις προθέσεις εκείνου που μας τα προσφέρει. Πολλές φορές, η ρουτίνα και η συνήθεια το κάνουν αυτό πολύ δύσκολο: Ο άνθρωπος που βλέπουμε κάθε πρωί δίπλα μας και που μας δίνει ίσως τα περισσότερα, φαντάζει συχνά ο λιγότερο υποσχόμενος. Χρειάζεται προσπάθεια και καμιά φορά χρειάζεται να συγκρουστούμε έντονα για να τον ξαναδούμε με «άλλα μάτια». Με έναν καφέ το πρωί Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι σε κάθε σχέση υπάρχουν σχεδόν καθημερινά αφορμές για να είμαστε ευγνώμονες. Δεν θα τις προσέξουμε αν περιμένουμε μεγάλα και πολύ θεαματικά πράγματα (δώρα, εκπλήξεις, ξεχωριστές προτάσεις, μεγάλες αλλαγές), θα τις βρούμε όμως σε μικρές καθημερινές χειρονομίες, που κάνουν τη ζωή μας λίγο πιο ευχάριστη, άνετη, συντροφική. Δεν είναι ωραίο που κάποιος φτιάχνει τον καφέ το πρωί; Δεν ήταν ευχάριστο που κάποιος ήρθε και μας πήρε όταν είχαν απεργία όλες οι συγκοινωνίες; Δεν είναι άξιο ευγνωμοσύνης ότι κάποιος φροντίζει να είναι ωραίο το σπίτι μας ή ότι κάποιος αναλαμβάνει να κάνει για εμάς τη φορολογική δήλωση που τόσο βαριόμαστε; Γερές βάσεις Όταν δύο άνθρωποι καταφέρνουν να παρατηρούν και να αναγνωρίζουν αυτές τις μικρές καθημερινές «καλές πράξεις» που κάνουν ο ένας για τον άλλον, βάζουν γερές βάσεις στη σχέση τους. Kαι φυσικά το ίδιο ισχύει για όλα τα καλά μικρά πράγματα που μας συμβαίνουν στη ζωή χωρίς να τους δίνουμε τη σημασία που τους αξίζει, κι όμως είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνα για την καθημερινή μας ευτυχία. Και κάτι ακόμα: Κανένας σύντροφος, και ο πιο τέλειος ακόμα, δεν μπορεί να καλύψει ολοκληρωτικά την ανάγκη μας για αναγνώριση. Έχουμε ανάγκη από περισσότερες και διαφορετικές πηγές αναγνώρισης για να νιώθουμε επαρκείς και ισορροπημένοι.
Ένα «μπράβο»... ... στις γυναίκες Έλλειψη αναγνώρισης: Πρόκειται για γυναικείο θέμα; Ίσως είναι οι γυναίκες αυτές που παραπονιούνται συχνότερα ότι κανείς δεν τους λέει «μπράβο» ή έστω «ευχαριστώ» γι’ αυτά που κάνουν. Και είναι αυτές που απογοητεύονται συχνότερα από την έλλειψη αναγνώρισης στη δουλειά τους. Ή μήπως είναι πιο κακομαθημένες; Μάλλον όχι, αν αναλογιστεί κανείς πόσες διαφορετικές ευθύνες επωμίζονται, αλλά κυρίως ποιες είναι οι ανάγκες τους. Η δουλειά της νοικοκυράς και της μητέρας είναι -πλέον- από τις λιγότερο αναγνωρισμένες κοινωνικά. Μια μητέρα που μένει σπίτι για να μεγαλώσει τα παιδιά της θεωρείται λίγο έως πολύ αργόσχολη και σπάνια αναγνωρίζεται η προσφορά της. Μια μητέρα που εργάζεται, από την άλλη, ακόμη κι αν είναι αναγνωρισμένη στο επάγγελμά της, κάνει τόσες θυσίες για να τα καταφέρει σε όλα, που είναι δύσκολο να της αναγνωριστούν. Σχεδόν πάντα υποβόσκει ένα παράπονο: Καταλαβαίνει κανείς πόσο δύσκολο είναι όλο αυτό για μένα; Στον επαγγελματικό χώρο Όπως δείχνουν πάρα πολλές μελέτες σχετικά με την υγεία των εργαζομένων, ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που προκαλούν ή εντείνουν προβλήματα στη σωματική και την ψυχική τους υγεία είναι ο βαθμός στον οποίο αισθάνονται ικανοποιημένοι από τη δουλειά τους και από την ισορροπία που επικρατεί μεταξύ προσφερόμενης υπηρεσίας, ανταμοιβής και αναγνώρισης. Όποιος στην εργασία του αισθάνεται να εκτιμάται από τους ανωτέρους του και να αμείβεται ικανοποιητικά, αισθάνεται σημαντικό και χρήσιμο μέλος της επαγγελματικής κοινότητας στην οποία ανήκει. Αν για την ίδια δουλειά αμείβεται και εκτιμάται λιγότερο, δεν αισθάνεται την αξία του, νιώθει ανασφαλής και χάνει το ενδιαφέρον και το κίνητρο για τη δουλειά του. Αυτό, σε συνδυασμό με τη μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα, την αβεβαιότητα που επικρατεί σε πολλά επαγγέλματα, τους όλο και πιο απαιτητικούς ρυθμούς δουλειάς, ειδικά σε υπεύθυνες θέσεις, αυξάνουν επικίνδυνα το εργασιακό στρες και τις αποδεδειγμένες συνέπειές του: απουσίες, ασθένειες, ψυχικές διαταραχές, καρδιαγγειακά προβλήματα. Η μαρτυρία Πράγματι, όπως δείχνει η ιστορία του Λευτέρη, ξεκίνησε με πολύ ενθουσιασμό στα 26 του και ρίχτηκε με τα μούτρα στη δουλειά. Ως απλός υπάλληλος στο λογιστικό τμήμα της εταιρείας αρχικά, πήρε μετά από ενάμιση χρόνο επάξια τη θέση προϊσταμένου του τμήματος. Συνέχισε δουλεύοντας με τον ίδιο ζήλο, συχνά παραμελώντας τη φίλη του, τις παρέες, τους δικούς του. Από μια στιγμή κι έπειτα, όμως, δεν ερχόταν καμία αναγνώριση για όσα προσέφερε, τις πολλές ώρες, την προσπάθεια, την επιμονή του. Άρχισε να βλέπει άλλους που δούλευαν λιγότερο να εξελίσσονται. Δεν έπαψε, όμως, να προσπαθεί, αλλά και να απογοητεύεται ξανά και ξανά. Τέσσερα χρόνια μετά την προαγωγή του, έπαθε ένα break down, που ο γιατρός εξήγησε ως σωματική και ψυχική υπερκόπωση.
... στους άνδρες Για τους άνδρες, το πρόβλημα της έλλειψης αναγνώρισης είναι εντονότερο όταν «δίνουν τα πάντα» για το επάγγελμά τους και επικεντρώνονται -συχνά επί σειρά ετών- σε αυτό, προσφέροντας «τον καλύτερό τους εαυτό». Οι άνδρες αυτοί ταυτίζονται σχεδόν απόλυτα με την αξία που έχουν στη δουλειά τους και με την επαγγελματική τους επιτυχία και καταρρακώνονται όταν λείψουν η αναγνώριση, η θετική αξιολόγηση και η προσήκουσα ανταμοιβή. Τι μπορούμε να κάνουμε; Όταν δεν είναι στο χέρι μας Υπάρχει, λοιπόν, τρόπος να πάρουμε, αλλά και να δώσουμε, περισσότερη ευγνωμοσύνη, εκτίμηση και αναγνώριση; Όσον αφορά τη δουλειά, δεν περνάει ασφαλώς από το χέρι μας. Ένας κακότροπος, ακατάλληλος, αγενής ή αδιάφορος προϊστάμενος είναι «τοξικός» όχι μόνο για τους υφισταμένους του, αλλά και για το κλίμα και την απόδοση της εταιρείας ή του οργανισμού που υπηρετεί ή του οποίου ηγείται. Εμείς μπορούμε, παρ’ όλα αυτά, να διεκδικήσουμε την αναγνώριση που πιστεύουμε ότι μας αξίζει κατ’ αρχάς από τον ίδιο μας τον εαυτό, αλλά και από συναδέλφους, φίλους, συγγενείς. Άνθρωποι εμπιστοσύνης Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει κάποιος που δεν παίρνει αναγνώριση σε μια σχέση είναι να αρχίσει να πιστεύει ότι πράγματι δεν αξίζει τίποτα και δεν δικαιούται να περιμένει αναγνώριση. Γι’ αυτό, είναι σημαντική η γνώμη προσώπων που εμπιστευόμαστε. Από αυτούς μπορούμε να μάθουμε αν πράγματι αξίζουμε περισσότερη αναγνώριση για τη δουλειά που κάνουμε ή αν χρειάζεται να κάνουμε βελτιώσεις.

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1930-1980

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμεπόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτόήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround,υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιάφορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς ναζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε? Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Φλερτάραμε όχι πιάνοντας> κουβέντα σε κάποιο chat room και> γράφοντας ; ) : D : P Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...!!!!!!

Αρχισαν τα κρύα! Καιρός για νοστιμιές!

Πίτα με πατάτες και άγρια μανιτάρια
{για 4 άτομα}
100 γρ. μανιτάρια πορτσίνι (αποξηραμένα)
140 γρ. βούτυρο
2 σκελίδες σκόρδο (ψιλοκομμένο)
1 κιλό πατάτες (διαλέγουμε μεγάλες)
1/2 φλιτζάνι τριμμένο τυρί (μυζήθρα ή άλλο λευκό, σκληρό τυρί)1.

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180ο C. Βάζουμε τα μανιτάρια σε μπολ και ρίχνουμε βραστό νερό ίσα–ίσα να καλυφθούν.
Τα αφήνουμε να κρυώσουν και τα στραγγίζουμε πολύ καλά.
2. Παίρνουμε λίγο από το βούτυρο και το ζεσταίνουμε σε κατσαρόλα σε χαμηλή φωτιά. Ρίχνουμε το σκόρδο και το μαραίνουμε για 2-3’. Προσθέτουμε και τα μανιτάρια και συνεχίζουμε να μαγειρεύουμε για 7-8’ μέχρι να μαλακώσουν λίγο. Αλατοπιπερώνουμε και τα αφήνουμε στην άκρη.
3. Καθαρίζουμε και κόβουμε τις πατάτες σε φέτες. Βουτυρώνουμε ένα στρογγυλό πυρίμαχο σκεύος διαμέτρου 20 εκ. και βάζουμε μια στρώση πατάτες, έτσι ώστε να μην υπάρχουν κενά μεταξύ τους. Από πάνω, στρώνουμε τα μανιτάρια και προσθέτουμε λίγο βούτυρο, αλάτι και πιπέρι. Τελειώνουμε με άλλη μια στρώση πατάτας και καλύπτουμε με αλουμινόχαρτο.
4. Ψήνουμε για 50-60’ ή μέχρι το μαχαίρι μας να γλιστρά εύκολα μέσα στην πίτα.
5. Βγάζουμε από το φούρνο και περνάμε τα τοιχώματα με ένα μαχαίρι, ώστε να μην κολλά η πίτα στο ταψί. Την αφήνουμε για 10’ να κρυώσει, την αναποδογυρίζουμε προσεκτικά σε πιατέλα και σερβίρουμε με λίγο τριμμένο τυρί.
Καλή μας όρεξη!

Φωτογραφίες ... βάλσαμο!!!!!!

Ως ισχυρό παυσίπονο δρουν οι φωτογραφίες αγαπημένων προσώπων βοηθώντας μας να ξεπεράσουμε δύσκολες στιγμές, υποστηρίζουν οι ειδικοί του Πανεπιστημίου του Λος Άντζελες. Οι ερευνητές υπέβαλαν 28 γυναίκες σε μια δοκιμασία θερμότητας, η οποία όσο αυξανόταν τόσο πιο έντονο πόνο προκαλούσε. Διαπίστωσαν λοιπόν ότι, όταν κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας τους έδειχναν παράλληλα φωτογραφίες των αγαπημένων τους προσώπων, οι ίδιες δεν πονούσαν τόσο όσο άλλες φορές. Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, πολύ πιθανόν τα θετικά συναισθήματα που πυροδοτούσαν οι φωτογραφίες οικείων ατόμων να υπερκάλυπταν ένα μέρος του πόνου, κάνοντάς τον έτσι πιο υποφερτό. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι ασθενείς καλό θα ήταν να έχουν πάντοτε μαζί τους μια φωτογραφία κάποιου που αγαπούν, για να τους χαρίζει δύναμη και αντοχή στον πόνο. Τα ευρήματα αυτά επιβεβαιώνουν προηγούμενες μελέτες οι οποίες είχαν επίσης δείξει ότι η παρουσία αγαπημένων προσώπων ή ακόμη και κατοικιδίων μπορεί να «μαλακώσει» τον πόνο και την στενοχώρια ενός αρρώστου.

Γερή καρδιά: bye bye... by pass...

Ανοίξτε τα αγγεία σας με... μουσική Αν ο καρδιολόγος σας, εκτός από τις γνωστές συμβουλές για τη μείωση της πίεσης και της χοληστερίνης, σας έδινε κι ένα CD με τραγούδια, δεν θα έπρεπε να παραξενευτείτε, καθώς έρευνες δείχνουν ότι η αγαπημένη σας μουσική δυναμώνει την καρδιά σας. Ερευνητές του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Μέριλαντ των ΗΠΑ παρατήρησαν ότι η διάμετρος των αρτηριών γυναικών και ανδρών που άκουγαν επί μισή ώρα κάθε ημέρα την αγαπημένη τους μουσική, μεγάλωνε 26% κατά μέσο όρο. Η διαστολή των αρτηριών διευκολύνει τη ροή του αίματος και αποτρέπει τη δημιουργία θρόμβων, μειώνοντας τον κίνδυνο εμφράγματος ή εγκεφαλικού επεισοδίου.
Ακούτε τουλάχιστον 30΄ την ημέρα μουσική, μόνο όμως εκείνη που σας αρέσει. Ακόμα, δηλαδή, και το heavy metal ωφελεί όσους ενθουσιάζονται με αυτό Μειώστε τους παλμούς σας Αν έχετε λιγότερους από 70 παλμούς το λεπτό, η καρδιά σας θα μείνει γερή μέχρι τα βαθιά γεράματα. Αντίθετα, πάνω από τους 80 σφυγμούς, ο καρδιακός μυς κουράζεται και με τα χρόνια γίνεται πιο ευάλωτος. Αν πετύχετε με την άσκηση να μειώσετε κατά 10 παλμούς το λεπτό την καρδιακή συχνότητα, μειώνετε ταυτόχρονα και τις ανάγκες της καρδιάς σε ενέργεια.
Αυτό μπορείτε να το καταφέρετε ακόμα και με ήπια άσκηση, π.χ. συστηματικό περπάτημα σε έντονο ρυθμό για 30΄ Ρίξτε το στον ύπνο
«Ο ύπνος… τρέφει την καρδιά», λένε οι ειδικοί. Έρευνες δείχνουν ότι η αρτηριοσκλήρυνση εμφανίζεται συχνότερα σε ανθρώπους που κοιμούνται συστηματικά λιγότερο από 5 ώρες την ημέρα. Η μία ώρα ύπνου παραπάνω ισοδυναμεί με πτώση 17 χιλιοστών του υδραργύρου στη συστολική πίεση. Η ποιότητα του ύπνου έχει, επίσης, μεγάλη σημασία. Το ροχαλητό, αν συνοδεύεται από άπνοιες, προκαλεί αύξηση της αρτηριακής πίεσης και εν δυνάμει επικίνδυνες αρρυθμίες. Μελέτη της Μονάδας Υπέρτασης της Α΄ Πανεπιστημιακής Καρδιολογικής Κλινικής έδειξε ότι οι υπερτασικοί με άπνοιες έχουν αυξημένη σκληρότητα στις αρτηρίες.
Φροντίστε να κοιμάστε κάθε ημέρα μία ώρα παραπάνω, χωρίς να ξεπερνάτε τις 8 ώρες, και να έχετε ήσυχο ύπνο «1 γρ. πρόληψης αντιστοιχεί σε 1 κιλό θεραπείας», έχει δηλώσει ο δρ. Γουίλιαμ Μπρόντι, πρόεδρος του Πανεπιστημίου «Τζονς Χόπκινς Αφεθείτε σε... μια αγκαλιά Ένας ευτυχισμένος γάμος μάς κάνει λιγότερο ευάλωτους (ειδικά τις γυναίκες) σε καρδιαγγειακά προβλήματα. Σύμφωνα με έρευνες, όσοι απολαμβάνουν την αγκαλιά ενός συντρόφου, έχουν χαμηλότερη αρτηριακή πίεση, χοληστερίνη και Δείκτη Μάζας Σώματος. Η πιθανότερη εξήγηση είναι ότι ο γάμος απαλλάσσει από το άγχος της μοναξιάς, που θεωρείται παράγοντας κινδύνου για την καρδιά.
Ερωτευτείτε, συζήστε ή παντρευτείτε, αλλά με τον κατάλληλο σύντροφο. SOS: Το στρες από μια προβληματική ερωτική σχέση αυξάνει τις πιθανότητες για έμφραγμα Μετρήστε την περίμετρο του αυχένα σας Σε μια τυπική καρδιολογική εξέταση, οι καρδιολόγοι λαμβάνουν υπόψη τους την περίμετρο της μέσης και το Δείκτη Μάζας Σώματος. Σύμφωνα όμως με νέα έρευνα, και ο χονδρός λαιμός μπορεί να σημαίνει αδύναμη καρδιά. Αμερικανοί επιστήμονες διαπίστωσαν ότι ακόμη και όσοι δεν έχουν περιττά κιλά, αντιμετωπίζουν καρδιαγγειακό κίνδυνο αν έχουν παχύ λαιμό. Όσο πιο χονδρός είναι ο λαιμός, τόσο λιγότερη είναι η καλή χοληστερίνη και τόσο πιο αυξημένη η γλυκόζη.
Χάστε βάρος με γυμναστική και διατροφή χαμηλή σε κορεσμένα λιπαρά και ανεβάστε την «καλή» χοληστερίνη καταναλώνοντας ελαιόλαδο Δείτε κωμωδίες Στρες διάρκειας 3 λεπτών αρκούσε για να σκληρύνει για τουλάχιστον μισή ώρα τις μεγάλες αρτηρίες εθελοντών που συμμετείχαν σε μελέτες της Μονάδας Περιφε­ρικών Αγγείων της Α΄ Πανεπιστημιακής Καρδιολογικής Κλινικής στο «Ιπποκράτειο» Γενικό Νοσοκομείο. Από την άλλη, όταν οι ίδιοι εθελοντές παρακολούθησαν για λίγο μια κωμική ταινία και χαλάρωσαν, η λειτουργία των αγγείων τους βελτιώθηκε σημαντικά.
Χαλαρώστε και γελάστε, γιατί το γέλιο και η καλή διάθεση κάνουν τις αρτηρίες πιο ελαστικές .
Aς γελάμε λοιπόν περισσότερο!!!! Μας κάνει καλό!!!!!!!!!!
Καλό μας μεσημέρι!

Το αγαπημένο μου γλυκό!!!!

Cheesecake επαγγελματικό
Αυτή την συνταγή μου την έχει δώσει ενας φίλος μου σεφ κι έχει αποτελέσματα αντάξια ζαχαροπλαστείου!!! Έχει ακριβείς δοσολογίες γραμμαρίων οχι κούπες κτλπ. Απαιτείται ψηφιακή ζυγαριά κουζίνας.
Αν δεν έχετε σας συνηστώ να μην το επιχειρήσετε.
Συστατικά
500 gr μπισκότα digestive
200 gr βούτυρο (τυπου βιταμ)
200 gr ζάχαρη άχνη
400 gr τυρί κρέμα (τύπου philadelphia)
600 gr κρέμα γάλακτος (πληρης)
4 φύλλα ζελατίνης
2 μαρμελάδες

Λιώνουμε το βούτυρο
Αλέθουμε τα μπισκότα στο multi
Ρίχνουμε το couanteau το βούτυρο και τα μπισκότα σε ενα μπόλ.
Τα ανακατεύουμε και τα στρώνουμε στην βάση της φόρμας του cheesecace. Βάζουμε την ζελατίνη σε κρύο νερό να μαλακώσει κι έπειτα σε ενα φλιτζάνι του κάφε ζεστό νερό να διαλυθεί.
Χτυπάμε στο μίξερ τη ζάχαρη με το τυρί philadelphia και σταδιακά τη μίση κρέμα γάλακτος, την λιωμένη ζελατίνη κι έπειτα την υπόλοιπη κρέμα γάλακτος. Τοποθετούμε το μείγμα αυτό πάνω απο τα μπισκότα και μετά στο ψυγείο. Σε ενα κατσαρολάκι βάζουμε ίση ποσότητα ζάχαρη (κανονική) και ίση ποσότητα νερό (η ποσότητα είναι το μισό βαζάκι μαρμελάδα) κι αδειάζουμε τις μαρμελάδες στο σκεύος σε μέτρια φωτιά μέχρι να λιώσει η ζάχαρη και να δέσουν όλα μαζί. Όταν κρυώσει (και μόνο τότε) το τοποθετούμε στο cheesecace και μετά ξανά στο ψυγείο. Το κόβουμε την επόμενη μέρα.
Είναι μούρλια!!!!!!!!