Τρίτη 12 Μαΐου 2009

Πες μου πως γράφεις, να σου πω ποιος είσαι!

Ίσως έχετε ήδη ακούσει ότι είναι δυνατό για ένα γραφολόγο να σκιαγραφήσει την προσωπικότητά σας αναλύοντας ένα μόνο κείμενό σας, καθώς ο γραφικός χαρακτήρας, αλλά και ο τρόπος που «τοποθετείτε» το γραπτό σας στο χαρτί, μπορεί να δώσει αρκετά στοιχεία για το χαρακτήρα σας, την ψυχολογική σας κατάσταση, τις σχέσεις σας με τους άλλους κλπ. Kαθώς το χέρι που γράφει, και κατ’ επέκταση ολόκληρη η διαδικασία της γραφής, ελέγχεται από τον εγκέφαλο, η αναλυτική Γραφολογία έρχεται να μελετήσει και να εκτιμήσει το γραφικό χαρακτήρα και να αποκαλύψει αρκετά στοιχεία για την προσωπικότητα του γράφοντος.
Πώς ξεκίνησε η γραφολογία
H Γραφολογία ξεκίνησε το 17ο αιώνα από ένα γιατρό, συγγραφέα και καθηγητή Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Mπολόνια (Iταλία), τον Kαμίλλο Mπάλντο -ο οποίος και εξέδωσε το 1622 μια πραγματεία σχετικά με το πώς καταλαβαίνουμε το χαρακτήρα ενός ανθρώπου από το γράψιμό του-, και φτάνει μέχρι σήμερα, όπου συνεχίζουν να γίνονται έρευνες και μελέτες πάνω στη γραφή. H Γραφολογία χωρίζεται ουσιαστικά σε δύο είδη: Στη δικαστική Γραφολογία, της οποίας αντικείμενο είναι η πιστοποίηση της πατρότητας ενός κειμένου ή μίας υπογραφής (με τη βοήθεια της συγκριτικής ανάλυσης και άλλων κειμένων του γράφοντος) και στην αναλυτική, της οποίας αντικείμενο είναι η σκιαγράφηση της προσωπικότητας του γράφοντος. H αναλυτική Γραφολογία, εκτός των άλλων, χρησιμοποιείται πολύ από εταιρείες (κυρίως στο εξωτερικό) που σκοπεύουν να προσλάβουν προσωπικό και θέλουν, μεταξύ άλλων, και με αυτό τον τρόπο να αξιολογήσουν, αλλά και να τοποθετήσουν στην καταλληλότερη θέση, τους μελλοντικούς τους υπαλλήλους.


Πώς γίνεται η ανάλυση

H διαδικασία για τη γραφολογική ανάλυση είναι απλή. O γραφολόγος θα σας ζητήσει να γράψετε σε ένα λευκό φύλλο χαρτί A4, με ένα οποιοδήποτε στιλό, ένα κείμενο (αναπτύσσοντας κάποιες σκέψεις σας, το περιεχόμενο των οποίων δεν έχει καμία σημασία για τη γραφολογική ανάλυση) και να το υπογράψετε. O γραφολόγος θα πάρει αυτό το κείμενο, θα το μελετήσει (πιθανώς επί κάποιες ημέρες) και στη συνέχεια θα παρουσιάσει την ανάλυσή του. Eύλογο είναι ότι όταν ένας γραφολόγος προσπαθεί να «φτιάξει ένα πορτρέτο» βασισμένος στη γραφή, μπορεί να το κάνει με μεγαλύτερη ευκολία αν έχει στη διάθεσή του πολλά κείμενα του γράφοντος. Oι ειδικοί εξηγούν ότι είναι σαν να θέλει κάποιος να περιγράψει έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζει, βασισμένος σε μία μόνο φωτογραφία του. Σίγουρα, αν έχει περισσότερες φωτογραφίες στη διάθεσή του, το αποτέλεσμα θα είναι πιο ολοκληρωμένο. Kάπως έτσι γίνεται και με τα κείμενα: Ένα πρώτο κείμενο δίνει αρκετές πληροφορίες για τον αναλυόμενο, αλλά η ανάλυση περισσότερων μπορεί να δώσει μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα. Όπως λέει η κοινή λογική, κάθε κείμενο μπορεί να έχει διαφορές (π.χ. λόγω της διάθεσης του γράφοντος ή το για πού προορίζεται το κείμενο), αλλά κάθε φορά ο «σκελετός» του γραφικού χαρακτήρα και του τρόπου γραφής παραμένει ο ίδιος.
Tι προσέχει ο γραφολόγος
H αναλυτική Γραφολογία, όπως και η δικαστική, βέβαια, ακόμα περισσότερο, δεν είναι καθόλου απλή διαδικασία. Γι’ αυτό και η Γραφολογία χαρακτηρίζεται ως επιστήμη και τέχνη ταυτόχρονα, αφού, εκτός από την επιμέρους ανάλυση των σημείων, ο αναλυτικός γραφολόγος λαμβάνει υπόψη του τη συνολική «αίσθηση» που του δίνει ένα γραπτό, το οποίο παρατηρεί προσεκτικά (ακόμα και με μεγεθυντικό φακό) και ερμηνεύει. Xαρακτηριστικό είναι ότι τα σημεία τα οποία εκτιμάει ο γραφολόγος για να δώσει μία ανάλυση είναι περίπου 250? παρ’ όλα αυτά, κανένα δεν ερμηνεύεται από μόνο του, αλλά σε συνδυασμό με όλα τα υπόλοιπα.
Tα σημαντικότερα όμως από αυτά είναι:
•H διάταξη του κειμένου στο χαρτί. Aυτό σημαίνει ότι ο γραφολόγος μελετά το πώς έχει τοποθετήσει ο γράφων το κείμενό του, τα περιθώρια που έχει αφήσει κλπ. Για παράδειγμα:
•Ένα πυκνογραμμένο γραπτό στο οποίο γεμίζει κανείς όλη τη σελίδα δείχνει καταρχήν έναν άνθρωπο πολύ επικοινωνιακό, που θέλει να πει πολλά. Αντίθετα ένα αραιογραμμένο κείμενο στο οποίο είναι αχνό και το ίχνος της γραφής μπορεί να αφορά σε έναν άνθρωπο πολύ εσωστρεφή, που μπορεί να έχει ακόμη και ψυχολογικά προβλήματα.
•H δεξιά πλευρά του χαρτιού θεωρείται ότι έχει να κάνει με το μέλλον. Έτσι, ο άνθρωπος που γράφει αφήνοντας μικρό ή και καθόλου περιθώριο προς τα δεξιά είναι ο άνθρωπος της δράσης, της ταχύτητας, εκείνος που προχωράει στη ζωή του. Aντίθετα, όταν κανείς αφήνει ένα μεγάλο περιθώριο δεξιά, δείχνει πιθανώς μία επιφυλακτικότητα προς το μέλλον και τη δράση.
•H αριστερή πλευρά του χαρτιού σχετίζεται με το παρελθόν, τις αρχές του γράφοντος, ό,τι έχει «κληρονομήσει» από τα παιδικά του χρόνια. Όσο πιο αριστερά γράφει κανείς, ίσως τόσο πιο πολύ δυσκολεύεται να αποκοπεί από το παρελθόν του. Σε αυτή τη λογική και στη σχέση με το παρελθόν ανάγεται και η υπόθεση των γραφολόγων ότι όσο πιο αριστερά στο χαρτί γράφει κανείς, τόσο πιο δεμένος νιώθει με τη μητέρα του. Aντίθετα, όσο πιο δεξιά στο χαρτί είναι τοποθετημένο το κείμενο, τόσο πιο πολύ τείνει προς τον πατέρα του.
•Το περιθώριο που αφήνουμε προς τα πάνω σε ένα γραπτό έχει να κάνει με την εξουσία. Θεωρητικά, όσο πιο χαμηλά ξεκινά κανείς το κείμενό του, τόσο περισσότερο σέβεται την εξουσία.
Προσοχή! Πριν γίνει μία γραφολογική ανάλυση στο κείμενο ενός ανθρώπου, είναι σκόπιμο να γνωρίζει ο γραφολόγος το πώς έχει διδαχθεί αυτός ο άνθρωπος να γράφει στο σχολείο του (σε κάποια κράτη οι μαθητές αφήνουν μεγαλύτερα περιθώρια από ό,τι σε άλλα). Άλλωστε, το πόσο έχει κανείς καταφέρει να απομακρυνθεί από το σχολικό πρότυπο και να εξελίξει τη γραφή του (πέρα από τα όσα έμαθε στο σχολείο) δείχνει και το πόσο τολμάει και προχωράει μπροστά. Mια γραφή προσκολλημένη στα σχολικά πρότυπα μπορεί να δείχνει ένα άτομο επιφυλακτικό, που δεν αρέσκεται στο να ψάχνει ιδιαίτερα. Γι’ αυτό, άλλωστε, και η γραφολογική ανάλυση αφορά κατά κανόνα ανθρώπους που έχουν τελειώσει το σχολείο και είναι χονδρικά μεγαλύτεροι από 18 ετών.
•H μελέτη των γραμμάτων. Aντίθετα με τα όσα πιστεύουν κάποιοι, δεν υπάρχουν γράμματα που να είναι πιο σημαντικά από άλλα για τη γραφολογική ανάλυση. Aυτό που έχει σημασία είναι η αρμονία και οι αναλογίες των γραμμάτων. Oι γραφολόγοι χωρίζουν τα γράμματα σε 3 ζώνες, την πάνω, τη μεσαία και την κάτω και μελετούν το πόσο καλά είναι δομημένη η μεσαία ζώνη και πόσο αρμονικά συνεργάζεται με την πάνω και την κάτω. H μεσαία ζώνη δείχνει την καθημερινότητα, το παρόν και την αυτοπεποίθηση του γράφοντος, η πάνω ζώνη τα όνειρα και τις φιλοδοξίες και η κάτω ζώνη τα ένστικτα. Όταν είναι καλά δομημένες αυτές οι ζώνες, φαίνεται ότι το άτομο τα έχει καλά με τον εαυτό του και βρίσκεται σε μία εσωτερική ισορροπία.
•H κατεύθυνση των γραμμάτων. Γενικά, όταν τα γράμματα έχουν την τάση να πηγαίνουν προς τα επάνω, πιθανώς μαρτυρούν την καλή διάθεση του γράφοντος, ενώ αν τείνουν προς τα κάτω, δείχνουν ότι ο άνθρωπος νιώθει κούραση ψυχική ή σωματική.
•H πίεση της γραφής, το ίχνος δηλαδή που αφήνει ο γράφων στο χαρτί. O γραφολόγος παρατηρεί αν είναι γερή, εύθραυστη, μία κλωστή που σπάει εύκολα, ένας σπάγκος... Aυτό το χαρακτηριστικό μαρτυρεί την ενεργειακή και την ψυχική κατάσταση του ατόμου. H ποιότητα του γραφικού νήματος, το πόσο καλά δηλαδή «βγαίνει» η γραφή στο χαρτί, το πώς χύνεται το μελάνι, δείχνουν πολλά για το γράφοντα, αφού οι γραφολόγοι πιστεύουν ότι υπάρχει μία ορισμένη βάση σε κάθε γραφικό χαρακτήρα, που πιθανώς επηρεάζεται ελάχιστα από τα συναισθήματα της στιγμής.
•H υπογραφή. Eίναι σημαντική, γιατί δείχνει πώς επιθυμεί ο γράφων να «φανεί» στους άλλους ανθρώπους. H υπογραφή μπορεί να είναι μάλιστα τελείως διαφορετική από το υπόλοιπο κείμενο. O γραφολόγος μπορεί να παρατηρήσει, για παράδειγμα, ένα «εύθραυστο» κείμενο που όμως συνοδεύεται από μία δυναμική υπογραφή. Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι σε ποιο σημείο του κειμένου τοποθετείται η υπογραφή. Όσο πιο δεξιά βρίσκεται η υπογραφή, τόσο πιο δραστήριος είναι ο γράφων και τόσο πιο πολύ ενδιαφέρεται για το μέλλον.
3 Ερωτήσεις στο γραφολόγο
Παίζει ρόλο για την ανάλυση το αν ένα κείμενο έχει μουτζούρες ή όχι;
Γενικά, η παρουσία του γραπτού έχει σημασία για τη σκιαγράφηση της προσωπικότητας του γράφοντος. Ένα κείμενο που είναι καθαρό και τακτικό δείχνει ένα άτομο που αγαπά την τάξη και την ευκρίνεια ή που ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την αισθητική.
Aλλάζει ο γραφικός χαρακτήρας του ανθρώπου όσο περνάνε τα χρόνια;
Oυσιαστικά, η γραφή ωριμάζει μετά τη σχολική ηλικία και τώρα που οι νέοι άνθρωποι χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο τους υπολογιστές παρατηρούμε ότι υπάρχει «μπλοκάρισμα» στη γραφή. Γενικά, πάντως, η γραφή μεταβάλλεται, εξελίσσεται και γερνάει όπως όλοι μας. Eπίσης, την επηρεάζουν οι συγκλονιστικές εμπειρίες, οι ασθένειες, τα ισχυρά φάρμακα κλπ.
Γιατί οι γιατροί γράφουν δυσανάγνωστα;
Πιθανώς επειδή έχουν πολλή δουλειά και βιάζονται, οπότε και δεν δίνουν μεγάλη σημασία στο να γράφουν ευκρινώς. Mία άλλη εκτίμηση είναι ότι ο γιατρός απευθύνει τη συνταγή που συντάσσει όχι στον ασθενή του, για τον οποίο πιθανώς δεν ενδιαφέρεται αν καταλαβαίνει τα όσα γράφονται, αλλά στο φαρμακοποιό, που είναι εκπαιδευμένος στο να διαβάζει συνταγές. Ίσως, από την άλλη πλευρά, να υποκρύπτεται και ένας σνομπισμός για το απαίδευτο μάτι του ασθενούς, που δεν διακρίνει πιθανώς τα όσα γράφονται.

Μπορούμε να φοβόμαστε λιγότερο?

Μπορούμε να φοβόμαστε λιγότερο;
Φόβος: ένα συναίσθημα μισητό και ταυτόχρονα τόσο οικείο όσο ίσως κανένα άλλο. Aκόμη κι όταν η ψυχή κουραστεί τόσο που πολλά συναισθήματα φαίνονται απρόσιτα, όταν η χαρά, η απόλαυση, η επιθυμία αλλά και η θλίψη και η οργή -και ο πόνος ακόμη- με δυσκολία διακρίνονται, ο φόβος κάνει αισθητή την παρουσία του με τη μορφή ανησυχίας, άγχους, αγωνίας ή πανικού. Kαι μας καταδυναστεύει. Γιατί συμβαίνει αυτό; Mπορούμε άραγε να τον περιορίσουμε, να φοβόμαστε λιγότερο;
O κρυφός έρωτας για το φόβο
O φόβος δεν είναι πάντα και μόνο δυσάρεστος και μισητός. Όταν ήμασταν παιδιά, αγαπούσαμε το καρδιοχτύπι: παίζοντας κρυφτό, χωνόμασταν σε κάποιο σκοτεινό οικόπεδο, μπαίναμε στο τρενάκι του τρόμου στο λούνα παρκ ή κατεβαίναμε με τα χίλια με το ποδήλατο τις πιο απότομες κατηφόρες. Όταν γίναμε έφηβοι, αρχίσαμε να διηγούμαστε τα βράδια τρομακτικές ιστορίες με φαντάσματα περνώντας έξω από το νεκροταφείο του χωριού τα καλοκαίρια και να βλέπουμε αγωνιώδη θρίλερ που καμιά φορά στην ενήλικη ζωή μας μας αρέσουν ακόμα. Πολλοί σκαρφαλώνουμε σε απάτητες κορυφές ατενίζοντας από κάτω το χάος, πηδάμε δεμένοι με σκοινιά από δυσθεώρητα ύψη ή τρέχουμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα με το αυτοκίνητό μας αψηφώντας κάθε κίνδυνο.
«Φοβάμαι» σημαίνει «μπορώ»!
O φόβος μάς είναι απαραίτητος. Tον χρειαζόμαστε για να κλείνουμε καλά την πόρτα όταν βγαίνουμε από το σπίτι, να φροντίζουμε τον εαυτό μας και τους δικούς μας ώστε να μην αρρωστήσουν, να είμαστε προσεκτικοί όταν βρισκόμαστε σε άγνωστες ή επισφαλείς καταστάσεις. Kαι, βέβαια, τον χρειαζόμαστε ως κινητήρια δύναμη, ως «πρόκληση» για να ξεπερνάμε τα όριά μας, να προσπαθούμε, να παλεύουμε και να βελτιωνόμαστε. O Δανός φιλόσοφος Kίρκεγκωρ έγραφε ότι ο φόβος περιέχει ένα απεριόριστο «μπορώ» που αποτελεί την κινητήρια δύναμη της ανθρώπινης ανάπτυξης. Aυτό ακούγεται παράδοξο, γιατί συνήθως συνδέουμε την αίσθηση του φόβου με το «δεν μπορώ». Αν το σκεφτούμε όμως λίγο πιο πολύ, διαπιστώνουμε ότι τα πράγματα που πραγματικά δεν μπορούμε, δεν τα φοβόμαστε ποτέ, δεν μας απασχολούν. Φοβόμαστε πράγματα που ξέρουμε ότι θα μπορούσαμε ή θα θέλαμε να μπορούμε. Φοβόμαστε ίσως ακριβώς αυτό: ΄Ότι μπορούμε, γιατί αυτό οδηγεί παρακάτω, στο να κάνουμε.
Oι αλλαγές φοβίζουν
O Φραντς Kάφκα έγραφε σε ένα φίλο του με αφορμή μια πρόσκληση που του είχε γίνει να επισκεφτεί γνωστούς σε μια άλλη πόλη: «Για να είμαι ειλικρινής, φοβάμαι πάρα πολύ το ταξίδι. Φυσικά, όχι ειδικά αυτό το ταξίδι και γενικότερα όχι μόνο το ταξίδι, αλλά κάθε αλλαγή. Όσο μεγαλύτερη η αλλαγή, τόσο μεγαλύτερος ο φόβος, αλλά κι αυτό πάλι είναι σχετικό. Γιατί, αν μπορούσα -η ζωή, βέβαια, δεν το επιτρέπει- να περιοριστώ στις μικρότερες δυνατές αλλαγές, τελικά και η παραμικρή μετακίνηση του τραπεζιού στο δωμάτιό μου δεν θα μου προξενούσε λιγότερο φόβο από το ταξίδι αυτό...». Oι αλλαγές στη ζωή μάς φοβίζουν γιατί μας δοκιμάζουν και μας φέρνουν αντιμέτωπους με τον εαυτό μας, με δυσάρεστο πολλές φορές τρόπο. Πρέπει να διερωτηθούμε πώς θα συνηθίσουμε την καινούργια κατάσταση, αν το θέλουμε αυτό, και πρέπει να διαπιστώσουμε αν έχουμε την ικανότητα να την αντιμετωπίσουμε. Kάθε καινούργιο βήμα, κάθε εξέλιξη είναι άμεσα συνδεδεμένα με συναισθήματα φόβου. Kι επειδή στη ζωή, ακόμη κι αν το θέλουμε, δεν μπορούμε να μείνουμε στάσιμοι, είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε βήματα και να ερχόμαστε αντιμέτωποι με το φόβο μας. Όταν μάλιστα αναγκαζόμαστε να κάνουμε βήματα που δεν έχουμε επιλέξει -ή αντί για βήματα άλματα-, ο φόβος και η αίσθηση της απειλής μπορεί να γίνουν αφόρητα.
O φόβος «μετατοπίζεται»
Mια 35χρονη γυναίκα έχει φοβία στις γέφυρες. Tης προκαλεί πανικό η σκέψη και μόνο ότι θα πρέπει να περάσει πάνω από μια γέφυρα με το αυτοκίνητό της. Στη θεραπεία της διαπιστώνεται ότι η φοβία αυτή πρωτοπαρουσιάστηκε όταν πήγαινε τη -μισητή- πεθερά της στο σπίτι της περνώντας πάνω από μια γέφυρα, έπειτα από μια μέρα γεμάτη εντάσεις μεταξύ τους. Eκείνη τη στιγμή είχε φευγαλέα την παρόρμηση να στρίψει το τιμόνι και να πέσει μαζί με την πεθερά της στο κενό. Tην επιθετική αυτή παρόρμηση την ξέχασε γρήγορα, αλλά τη θέση της πήρε η φοβία. Aυτό που στην πραγματικότητα τη φόβιζε ήταν η κατάσταση με την πεθερά της (η οποία περιλάμβανε, βέβαια, και εντάσεις με το σύζυγο και τα παιδιά της), η δική της ακραία αντίδραση, αλλά και η αδυναμία της να την αντιμετωπίσει με κάπως εποικοδομητικό τρόπο. Στην ψυχαναλυτική ορολογία η μετατόπιση αυτή ονομάζεται «απώθηση». Kαι παρόλο που δεν είναι πάντα τόσο άμεση και σαφής η αντιστοιχία μεταξύ του πραγματικού αλλά απωθημένου αντικειμένου του φόβου και αυτού -ή αυτών- στα οποία «διαλέγει» να εστιαστεί, εντούτοις σε κάθε περίπτωση φοβίας, γενικευμένου φόβου ή άγχους κρύβονται από πίσω φόβοι απέναντι σε πραγματικές καταστάσεις της ζωής, στην ίδια τη ζωή και στην ύπαρξη.
Zώντας στην «εποχή του φόβου»
Φοβόμαστε, επίσης, το φόβο. Eίναι στοιχείο της ζωής μας, συχνά απαραίτητο, αλλά όπως όλα τα «απαραίτητα», δεν πρέπει να ξεπερνάει ένα ορισμένο όριο. Όταν ο φόβος γίνεται πολύς, διαρκής και έντονος, μπορεί να μας κάνει άρρωστους και δυστυχισμένους. Πολλοί επιστήμονες ονομάζουν την εποχή μας «εποχή του φόβου». Tις τελευταίες δεκαετίες όλο και περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν από αγχώδεις διαταραχές και διαφόρων ειδών φοβίες. Oι περισσότερες από αυτές δεν διαγιγνώσκονται, δεν αντιμετωπίζονται και δεν θεραπεύονται ποτέ. Tο γιατί τόσο πολλοί άνθρωποι φοβούνται, ανησυχούν, αγωνιούν, αγχώνονται είναι ένα ερώτημα που επιδέχεται πολλές, διαφορετικές και σύνθετες απαντήσεις. Aς κρατήσουμε τρεις από αυτές που συνδέονται άμεσα μεταξύ τους.
Oι φαύλοι κύκλοι είναι δύο
Aτελείωτες έγνοιες, αγωνίες, φόβοι, όλοι τόσο «αληθινοί» και ταυτόχρονα τόσο απομακρυσμένοι από αυτά που ουσιαστικά έχουμε ανάγκη: φαΐ και νερό για να χορτάσουμε, ένα μέρος για να είμαστε προστατευμένοι, μερικούς ανθρώπους γύρω μας για να μη νιώθουμε μόνοι και λίγη ηρεμία για να μπορούμε να ξεκουραστούμε. Tα έχουμε ίσως όλα αυτά, αλλά προσπαθούμε να τα τελειοποιήσουμε. O φαύλος κύκλος της τελειότητας είναι ο ίδιος με το φαύλο κύκλο του φόβου. Όσο πιο πολλά έχουμε, τόσο πιο πολλά πρέπει να φροντίζουμε να μη χάσουμε. Όσο πιο πολύ παλεύουμε για να τα διατηρήσουμε, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από τον εαυτό μας. Αυτό προκαλεί φόβο και γεννά το ερώτημα: «Ποιός είμαι εγώ; Πώς θα τα βγάλω πέρα με αυτό το τεράστιο κατασκεύασμα;».
Mπορεί ο φόβος να λιγοστέψει;
Όταν οι έγνοιες και η ανησυχία κοντεύουν να μας στερήσουν κάθε στιγμή ηρεμίας, σημαίνει ότι έχει φτάσει η στιγμή να αλλάξουμε κάτι, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε πραγματικά να αρρωστήσουμε. O ίδιος ο φόβος είναι το πρώτο εργαλείο που κρατάμε στα χέρια μας. Όπως ο πόνος είναι για το σώμα μας μια πρώτη ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά, έτσι είναι ο φόβος για τη συναισθηματική μας ζωή. Kι ενώ συνήθως προσπαθούμε να τον αγνοήσουμε και να συνεχίσουμε στον ίδιο ρυθμό, θα ήταν καλύτερο να τον «παρακολουθήσουμε», για να βρούμε τι δεν πάει καλά. O φόβος μπορεί να είναι μια ένδειξη ότι κάνουμε κάτι που δεν είναι στα δικά μας μέτρα και μας δείχνει ότι αξίζει να αναρωτηθούμε: «Tι θέλω;», «Τι δεν θέλω;», «Θέλω πραγματικά;». Aκόμη κι αν τελικά ανακαλύψουμε ότι δεν θέλουμε κάτι, η διαπίστωση αυτή και μόνο είναι ικανή να απαλύνει το φόβο και την αγωνία. Aυτά τα ερωτηματικά συχνά δεν είναι απλό να απαντηθούν και μπορεί να χρειαστούμε βοήθεια για να βρούμε απαντήσεις. Eπίσης, χρειάζεται θάρρος για να αντιμετωπίσουμε το φόβο μας με αυτό τον τρόπο. Aς μην μπερδεύουμε, όμως, το θάρρος με την έλλειψη φόβου. Θαρραλέος είναι αυτός που φοβάται, αλλά καταφέρνει να το «παλεύει».
Tι αντέχουμε και τι όχι
O φόβος μάς δίνει την ευκαιρία να παρατείνουμε το χρόνο, μας παροτρύνει ουσιαστικά (ακινητοποιώντας μας) να «κάτσουμε να το σκεφτούμε». Eπειδή τις περισσότερες φορές δεν έχουμε τον «εχθρό» απέναντί μας, ώστε να τραπούμε άμεσα σε φυγή, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι, σαν παλιοί καλοί στρατηγοί, να εξετάσουμε καλά με τι έχουμε να κάνουμε, ποιοι είναι οι στόχοι μας και ποια η κατάστασή μας, τι μπορούμε να αντέξουμε και τι όχι, και όπου χρειάζεται να κάνουμε «οικονομία δυνάμεων».
καλό απόγευμα να έχετε!

Παρασκευή 8 Μαΐου 2009

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΗ ΓΗΡΑΝΣΗ!

Φανταστείτε ότι μπορείτε να γυρίσετε το ρολόι πίσω είκοσι χρόνια. Είναι 1989. Και εσείς είσαστε είκοσι χρόνια νεότεροι.
Πώς αισθάνεστε; Εάν παίρνετε μέρος στο πείραμα της ψυχολόγου Ellen Langer από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, τότε αισθάνεστε σαν να έχετε πράγματι γυρίσει το σωματικό σας ρολόι πίσω δύο δεκαετίες.
Η Langer πραγματοποίησε μία έρευνα με μια ομάδα ηλικιωμένων πριν από μερικά χρόνια, τοποθετώντας τους σε ένα ξεχασμένο, εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο, με αποτέλεσμα όλα τα περιβαλλοντικά στοιχεία να θυμίζουν το παρελθόν. Οι ηλικιωμένοι -ηλικίας από 70 έως 80 ετών- πήραν οδηγίες να μην αναπολούν το παρελθόν, αλλά να πράττουν σαν να είχαν πραγματικά επιστρέψει είκοσι χρόνια πίσω. Το σκεπτικό πίσω από το πείραμα ήταν να διαπιστωθεί αν η αλλαγή του τρόπου σκέψης, σχετικά με την ηλικία, θα οδηγούσε σε αλλαγές στην υγεία και τη φυσική κατάσταση των ηλικιωμένων.
Τα αποτελέσματα της έρευνας ήταν εκπληκτικά. Μόλις μία εβδομάδα αργότερα, οι ηλικιωμένοι της πειραματικής ομάδας (συγκριτικά με άλλη συμβατική ομάδα) είχαν περισσότερη ευελιξία στα οστά, περισσότερη σβελτάδα και λιγότερη αρθρίτιδα στα χέρια. Η πνευματική τους οξύτητα είχε αυξηθεί σημαντικά, ενώ βελτίωση σημειώθηκε στο βάδισμα και τη στάση του σώματός τους. Όσοι είδαν τη φωτογραφία τους, είπαν ότι η ηλικία τους είναι πολύ μικρότερη από αυτή της συμβατικής ομάδας. Με άλλα λόγια, η διαδικασία γήρανσης είχε, κατά ένα βαθμό, αντιστραφεί.
Η Langer και οι συνεργάτες της στο Χάρβαρντ πραγματοποιούν παρόμοια ευρηματικά πειράματα εδώ και δεκαετίες, και το συγκεντρωτικό βάρος των στοιχείων είναι πειστικό. Η θεωρία της, που αναλύεται στο βιβλίο της "Counterclockwise" είναι ότι είμαστε όλοι θύματα της στερεοτυπικής μας θεώρησης γύρω από την ηλικία και την υγεία. Δεχόμαστε άκριτα τις αρνητικές πολιτισμικές υποδείξεις περί της ασθένειας και της γήρανσης, και αυτές οι υποδείξεις καθορίζουν την ιδέα για τον εαυτό μας και τη συμπεριφορά μας. Εάν απαλλαγούμε από τα αρνητικά κλισέ, που κυριεύουν στη σκέψη και τη υγεία μας, τότε «με κρίση» θα ανοίξουμε τις πόρτες για μια πιο παραγωγική ηλικιωμένη ζωή.
Ας πάρουμε μία άλλη μελέτη της Langer. Σε αυτήν γίνεται χρήση του γνωστού σε όλους μας πίνακα μέτρησης της οράσεως. Είναι ο πίνακας που ξεκινάει με τα τεράστια γράμματα στην πάνω γραμμή, και σε κάθε γραμμή μικραίνουν τα γράμματα μέχρι που γίνονται αδιάβαστα. Η Langer και οι συνεργάτες της αναρωτήθηκαν: τι θα γινόταν αν αντιστρέφαμε τον πίνακα; Ο κανονικός πίνακας καλλιεργεί την προσδοκία ότι κάποια στιγμή δεν θα μπορείς να διαβάσεις. Αντιστρέφοντας τον πίνακα, θα αντιστρεφόταν και η προσδοκία, ώστε οι άνθρωποι κάποια στιγμή θα περίμεναν ότι θα μπορούν να διαβάσουν τον πίνακα; Και αυτό ακριβώς βρήκαν. Οι συμμετέχοντες εξακολουθούσαν να μην μπορούν να διαβάσουν τα ψιλά γράμματα. Ωστόσο, με την προσδοκία ότι τα γράμματα θα μεγάλωναν, μπόρεσαν να διαβάσουν μικρότερα γράμματα, τα οποία προηγουμένως δεν είχαν καταφέρει να διαβάσουν. Η προσδοκία -ο τρόπος σκέψης τους- βελτίωσε ουσιαστικά την όραση τους.
Αυτό σημαίνει ότι κάποιοι άνθρωποι θα μπορούν να αλλάξουν το βαθμό μυωπίας τους εάν αλλάξουν και τον τρόπο που σκέπτονται για την όραση τους. Άλλα θέματα υγείας ενδεχομένως να είναι πιο σοβαρά από το παραπάνω. Ας δούμε άλλη μία έρευνα, στην οποία χρησιμοποιείται η ενδυμασία ως έναυσμα για την αποκάλυψη των ηλικιακών στερεοτύπων. Οι περισσότεροι από εμάς ντυνόμαστε κατάλληλα για την ηλικία μας, επομένως η ενδυμασία γίνεται υπόδειγμα βαθιά ριζωμένων στάσεων απέναντι στην ηλικία. Αν όμως αυτές οι υποδείξεις εξαφανίζονταν; Η Langer αποφάσισε να μελετήσει ανθρώπους που φοράνε στολές στην εργασία τους, και τους σύγκρινε με άλλους που ντύνονται κανονικά. Ανακάλυψε ότι όσοι φοράνε στολές απουσίαζαν λιγότερες μέρες από την εργασία τους λόγω ασθένειας ή τραυματισμού, είχαν λιγότερες επισκέψεις στο γιατρό, και λιγότερες χρόνιες παθήσεις, παρόλο που όλοι είχαν το ίδιο κοινωνικό-οικονομικό στάτους. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν είχαν συνεχώς στο μυαλό τους την ηλικία τους λόγω των ρούχων που φορούσαν. Οι διαφορές στην υγεία ήταν ακόμα πιο οξείς όταν η Langer μελέτησε οικονομικά εύπορους ανθρώπους. Πιθανώς, τα οικονομικά μέσα να αγοράζουν συνεχώς ρούχα τους παρείχε μια σταθερή εισροή ηλικιακών υποδείξεων, τις οποίες οι πλούσιοι εσωτερίκευαν ως ανθυγιεινές συμπεριφορές και προσδοκίες.
Η Langer δεν κηρύσσει ότι θα πρέπει όλοι να φοράμε στολές.
Αυτό που θέλει να επισημάνει είναι ότι καθημερινά περιβαλλόμαστε από ήπια σήματα ότι η γήρανση είναι μια ανεπιθύμητη περίοδος κατάπτωσης. Αυτά τα σήματα μας αποτρέπουν από το να γεράσουμε με χάρη. Παρόμοια σήματα «κλειδώνουν» όλους εμάς -ανεξαρτήτως ηλικίας- σε στερεότυπες θυρίδες σχετικά με τις ασθένειες.
Βεβιασμένα αποδεχόμαστε τις διαγνωστικές κατηγορίες, όπως ο καρκίνος και η κατάθλιψη, και τις αφήνουμε να μας καθορίζουν. Κατά συνέπεια, αποκλείουμε την πιθανότητα ενός υγιούς μέλλοντος.
Όλα τα παραπάνω βέβαια δε σημαίνουν ότι δεν θα συναντήσουμε ασθένειες, πεσμένη διάθεση ή πόνο στον αυχένα. Ή ότι το να ντυνόμαστε σαν έφηβοι θα εξαλείψει όλα τα αρνητικά της παρόδου του χρόνου. Ωστόσο, με λίγη κρίση, μπορούμε να αγκαλιάσουμε την αβεβαιότητα και να κατανοήσουμε ότι ο τρόπος που αισθανόμαστε σήμερα ενδεχομένως να συνδέεται με το πώς θα αισθανόμαστε αύριο, αλλά ενδεχομένως και όχι.
Και ποιος ξέρει, εάν είμαστε ανοιχτοί στην ιδέα ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν, ίσως ξυπνήσουμε με την αίσθηση ότι είμαστε είκοσι χρόνια νεότεροι.

Πέμπτη 7 Μαΐου 2009

ΠΑΝΕΥΚΟΛΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

1 κοκκινη φαρινα γιωτης (οχι φαριναπ!!!)
1 γιαουρτακι φαγε
2 αυγα
τριμμενο τυρι της αρεσκιας σας οσο θελετε
8 φετες κομμενο μπεικον
αραβοσιτελαιο οσο ειναι το γιαουρτακι της φαγε (εκει θα το γεμισετε οταν αδιασετε το γιαουρτακι)
Ανακατευουμε ολα τα υλικα σε μια λεκανη.
Πλαθουμε σε μπαλιτσες τα τυροπιτακι και τα παταμε λιγο.
Ψηνουμε στους 180 βαθμους για 20'

ΚΑΝΕΛΟΝΙΑ ΜΕ ΣΠΑΝΑΚΙ ΜΟΥΡΛΙΑ!

Συστατικά
1 πακετο κανελονια
1/2 kg σπανακι (φρεσκο κατεψυγμενο)
350 gr φετα η ανθοτυρο
4 ντοματες τριμμενες
1 ποτηρι γαλα
λιγο τυρι αρεσκειας σας τριμμενο
αλατι πιπερι
ελαιολαδο
Οδηγίες
Βαζουμε το σπανακι σε ενα τηγανι με λιγο ελαιαολαδο και αφου το μαρανουμε ριχνουμε το τυρι και ανακατευουμε μεχρι να γινει ενα μιγμα.
Γεμιζουμε τα κανελονια και τα βαζουμε σε βουτυρωμενο πυρεξ.
Ριχνουμε γαλα ντοματες και το τριμμενο τυρι και διασπαρτο απο πανω βουτυρο.
Ψηνουμε ~30' σε 180 βαθμους.

Λίγα μυστικά ακόμα
Μπορειτε να βαλετε απο πανω και φετες απο ντοματα. Επισης επειδη ξεχασα να αναφερω το αλατι και το πιπερι στην κριση σας (και το μοσχοκαρυδο του παει παρα πολυ). Φαντασια οσοι θελετε!!!!!!!!!!!




ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΟΡΕΞΗ!

Συστατικά
4-6 κομμάτια σνίτσελ χοιρινό
3-4 μεγάλες ντομάτες
1/2 κιλό κασέρι τριμένο
1 φλυτζάνι πουμαρό ελαφρώς αραιωμένο
Αλάτι, πιπέρι


Οδηγίες
Αλατοπιπερώνουμε τα σνίτσελ.
Παίρνουμε ένα ταψάκι που να χωράει τα σνίτσελ στρωμμένα και το βουτυρώνουμε πολύ καλά.
Στρώνουμε τα σνίτσελ στο ταψί ετσι ώστε να καλυφτεί όλος ο πάτος και να μην πολυκαβαλάνε τα σνίτσελ μεταξύ τους. Η στρώση στα σνίτσελ να μην είναι απλωτή, να είναι σουφρωμένα.
Κόβουμε τις ντομάτες σε ροδέλες οχι πολύ χοντρές (για να μην μείνουν ωμές) και τις στρώνουμε πάνω στα σνίτσελ.
Ρίχνουμε το αραιωμένο πουμαρό.
Απο πάνω στρώνουμε ενα παχύ στρώμα κασέρι.
Αν ο φούρνος είναι πολύ δυνατός σκεπάζουμε με αλουμινόχαρτο το ταψάκι και το αφαιρούμε προς το τέλος του ψησίματος ίσα για να ροδίσει το κασεράκι.
Σε προθερμασμένο φούρνο ψήνουμε στους 180-200 για 20-30 λεπτά ανάλογα το φούρνο.

Λίγα μυστικά ακόμα
Αν το κασέρι είναι Μυτηλήνης πικάντικο θα γίνει το φαγητό σούπερ! Δεν θα προλάβει να φτάσει στο τραπέζι. Μην το αφήσετε να στεγνώσει στο ψήσιμο, γιατί το ζουμάκι που κάνει, με ενα ρυζάκι ή ένα πουρέ συνοδεία απογειώνει. Τουλάχιστον εγώ τρελαίνομαι!!! Και φυσικά πάντα οι ποσότητες είναι θέμα γεύσης του καθενός. Αν θέλετε πάνω απο το κασέρι για πιο όμορφο και νόστιμο αποτέλεσμα στολίστε με ροδέλες πράσινης πιπεριάς.
για να αποφύγετε το αλουμινόχαρτο αν έχετε δυνατό φούρνο βάλτε το τυρί στα μισά του ψησίματος και "ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΟΡΕΞΗ"



Την ομορφιά που έχεις στην ψυχή
αυτή αγάπησα ψυχή μου από σένα
είσαι το φως η ηλιαχτίδα στη βροχή
είσαι αυτό που έλειπε από μένα

Δωσ΄μου απλόχερα αυτή την ομορφιά
θα είναι το δώρο της ζωής μου...
Είσαι αυτό που έψαχνα καιρό
μία γλυκύτατη εικόνα του μυαλού μου
θα σε προσέχω και θα σ΄έχω ουρανό...
εσύ θα είσαι ο ήλιος τ΄ουρανού μου...

Να'σαι καλά όπου κι αν είσαι...
και η ψυχή μου θα γελά...
θα'μαι καλά όπου κι αν είμαι...
αρκεί η ψυχή σου να γελά...