Τις όμορφες ημέρες του Χειμώνα και όχι μονο σας προτείνω έναν πολύ όμορφο ξενώνα στον Αγιο Γεώργιο Πηλίου. Είναι καταπληκτικός. Δείτε παρακάτω:
Άγιος Γεωργιος Πηλίου. Αρχοντικό Βογιατζόπουλου
O Άγιος Γεώργιος είναι ένα από τα πιο γοητευτικά «μπαλκόνια» του Πηλίου προς τον Παγασητικό κόλπο και το Αρχοντικό Βογιατζόπουλου -επισήμως κηρυγμένο ως ιδιαίτερου κάλλους- είναι ένα από τα ωραιότερα «μπαλκόνια» του χωριού! Βλέπεις τα σπίτια -χαρακτηριστικά δείγματα της αρχιτεκτονικής του βουνού των Κενταύρων- να κάνουν μια αμφιθεατρική κίνηση πάνω στην κατάφυτη πλαγιά και μετά η ματιά σου μένει μετέωρη για λίγο στο γαλάζιο αιθέρα, πριν αρχίσει να πέφτει μαλακά στο θαλασσί του κόλπου. Στο μεταξύ, αυτή την εποχή, εισβάλλουν στο οπτικό πεδίο του περιηγητή οπωροφόρα δένδρα φορτωμένα με άνθη. Τα άνθη είναι η κεντρική ιδέα αυτού του ξενώνα... Έχει ιδιαίτερη σημασία που αυτό το σπίτι δεν χτίστηκε, ούτε ανακαινίστηκε, για να γίνει ξενώνας. Γι’ αυτό ίσως αποπνέει την αίσθηση της σπιτικής και όχι της επιτηδευμένης φιλοξενίας. Όπως πολλά αρχοντικά στο Πήλιο, χτίστηκε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, το 1908, από έμπορο καπνού που δραστηριοποιούνταν στην Αίγυπτο, για να γίνει παραθεριστική έπαυλη. Τώρα επέβαλε και στους ιδιοκτήτες του, τον εγγονό του αρχικού ιδιοκτήτη Μίλτο Σπανό και τη σύζυγό του Μαίρη, την ιδέα της φιλοξενίας των εραστών της ρομαντικής διαβίωσης.
Το αρχοντικό είναι τρίπατο και διαθέτει έξι χώρους διαμονής: δύο σουίτες, την «Ιάσμη» (γιασεμί) και την «Oρτενσία» (ορτανσία), ένα τρίκλινο δωμάτιο, τη «Γαζία», και τρία δίκλινα δωμάτια, την «Ντάλια», τον «Μήκωνα» (παπαρούνα) και τον «Αγριόκρινο» στην αυλή. Τα άνθη έχουν χαρίσει το χρώμα και το χαρακτήρα τους στα δωμάτια. Ενδεικτικά, στο δωμάτιο «Μήκων» κυριαρχεί το φλογερό κόκκινο χρώμα στους τοίχους, στις κουρτίνες και στα κλινοσκεπάσματα. Πάνω στο τζάκι ένα ζευγάρι κατακόκκινες γόβες και έξω από την πόρτα ένα καρτελάκι θυμίζει το χαρακτήρα του άνθους το οποίο δίνει την ατμόσφαιρα του χώρου.
Η κουνουπιέρα στη «Γαζία», οι καθρέπτες, τα βιτρό, τα παλιά και τα νέα αντικείμενα δίνουν κάτι από το χαρακτήρα τους (αλλά και μνήμες) στα δωμάτια και στους κοινόχρηστους χώρους. Στο καθιστικό, το παλιό ραδιόφωνο συμπράττει με τις παλιές φωτογραφίες και η λάμπα πετρελαίου με τα μετάλλια της παλιάς αθλήτριας, της οικοδέσποινας Μαίρης Σπανού. Oι κοινόχρηστοι χώροι, τρία δωμάτια, βρίσκονται στο πρώτο επίπεδο του αρχοντικού. Ένα μπαρ υπάρχει στο χώρο υποδοχής και μετά το καθιστικό με το τζάκι, ένα κοινόχρηστο μπάνιο με υδρομασάζ δύο ατόμων, ένας ξεχωριστός χώρος χαλάρωσης και το δωμάτιο του πρωινού. Το πρωινό σερβίρεται όποια ώρα επιθυμούν οι ένοικοι και είναι πραγματικά σπιτικό. Η φιλόξενη κυρία Γιούλα φτιάχνει ωραίες χειροποίητες παραδοσιακές πίτες (αγνόπιτα Κρήτης, στριμμένες Γιούλας, χορτόπιτα κ.ά.), ψήνει κέικ και ψωμί. Φυσικά και τα γλυκά κουταλιού είναι φτιαγμένα στο σπίτι.
Η πλακόστρωτη αυλή του αρχοντικού με τα παρτέρια και τις γλάστρες βλέπει προς το χωριό και τον Παγασητικό. Το καλοκαίρι, η «κοινωνική» ζωή του αρχοντικού μεταφέρεται σε αυτήν, στα σαλονάκια από μπαμπού που υπάρχουν σε διάφορες γωνιές. Εκεί σερβίρεται και το πρωινό. Από εκεί η σχέση με το Πήλιο γίνεται πιο ολοκληρωτική...



info
Αρχοντικό Βογιατζόπουλου Άγιος Γεώργιος Νηλείας Πηλίου
Πληροφορίες-Κρατήσεις
Τηλ.: 24280-93.135 και 6945-776.217, fax.: 24280-93.796,
e-mail: info@vogiatzopoulou.gr, site: www.vogiatzopoulou.gr
Τι να ξέρετε
O ξενώνας είναι ανοιχτός όλο το χρόνο. Κάθε σουίτα διαθέτει δύο δίκλινα δωμάτια και μπάνιο με υδρομασάζ (180-230 ­). Το τρίκλινο δωμάτιο διαθέτει διπλό κρεβάτι (120-150 ­). Τα δίκλινα έχουν δύο ξεχωριστά κρεβάτια και τζάκι (120-150 ­). Όλα τα δωμάτια έχουν υπέροχη θέα, υδρομασάζ, δορυφορική τηλεόραση, τηλέφωνο, σύνδεση με Ίντερνετ, μπουρνούζια και παντόφλες...
Πώς θα φτάσετε
Από την Αθήνα, διανύοντας 323 χλμ. από τα διόδια Κατεχάκη της Αττικής Oδού μέχρι τον κόμβο του Βελεστίνου. O δρόμος αυτός είναι καλύτερος από εκείνον της προηγούμενης διασταύρωσης στην εθνική οδό προς Αγχίαλο-Βόλο. Από τον κόμβο Βελεστίνου μέχρι το κέντρο του Βόλου είναι 18 χλμ. Από εκεί υπάρχουν πινακίδες προς νότιο Πήλιο και Αγριά. Ακολουθούμε την παραλιακή διαδρομή μέχρι Άνω Λεχώνια (11 χλμ. από Βόλο) και στρίβουμε αριστερά προς Άγιο Βλάση και μετά Άγιο Γεώργιο (10 χλμ.).

Ψυχολογία

Λύστε τα ξόρκια του ψυχαναγκασµού
περιοδικό VITA
Η καθημερινή μας ζωή κυλά συνήθως με ένα συγκεκριμένο ρυθμό. Εξωτερικοί παράγοντες και εσωτερικές ανάγκες καθορίζουν τις κινήσεις και τις συνήθειες που επαναλαμβάνουμε σχεδόν αυτόματα κάθε μέρα. Αυτός ο ρυθμός είναι αναγκαίος για να δομούμε το χρόνο μας και λειτουργεί καθησυχαστικά, όπως το ρυθμικό χτύπημα του ρολογιού. Τι γίνεται, όμως, όταν γινόμαστε σκλάβοι τέτοιων αυτοματισμών και με ψυχαναγκαστικό τρόπο τούς επαναλαμβάνουμε κάθε μέρα, χωρίς να μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτούς;
Καθημερινοί ψυχαναγκασμοί
«Πρώτο πράγμα, μόλις σηκωθώ, είναι να φτιάξω τον καφέ μου και να καπνίσω ένα τσιγάρο. Αν δεν πιω έτσι καφέ, δεν μπορώ να κάνω τίποτα…», «Δεν φεύγω από το σπίτι αν δεν έχω πάει τουαλέτα, διαφορετικά το έχω έγνοια, αγχώνομαι, φοβάμαι ότι θα με πιάσει όταν θα είμαι έξω, μου χαλάει η μέρα…», «Το βράδυ δεν με παίρνει ο ύπνος αν δεν πάω να βεβαιωθώ ότι έκλεισα όλα τα παντζούρια, τις κουρτίνες, τις πόρτες και ότι έσβησα το θερμοσίφωνο…», «Για να βγω έξω, πρέπει να έχω τουλάχιστον μία ώρα καιρό, να πλυθώ, να ντυθώ, να ετοιμαστώ, διαφορετικά αγχώνομαι και δεν περνάω καλά τελικά».
Ανάμεσα σε αυτού του είδους τις «φυσιολογικές» καθημερινές τελετουργικές συνήθειες και τους παθολο­γικούς ψυχαναγκασμούς οι διαφορές μοιάζουν να είναι μάλλον ποσοτικού παρά ποιοτικού χαρακτήρα. Πόσο «φυσιολογικό» είναι να πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν όλα αυτά τα παραπάνω για να νιώθουμε καλά στο επόμενο βήμα μας;
Τι είναι αυτό που ονομάζουμε ψυχαναγκασμό; Η μανιώδης επανάληψη ορισμένων πράξεων με τρόπο αυστηρότατα τελετουργικό. Ένας ψυχαναγκαστικός άνθρωπος που φοβάται τη βρομιά και τα μικρόβια, κάνει μπάνιο ή απολυμαίνει ξανά και ξανά τα χέρια του σε βαθμό τέτοιον που πολλές φορές δεν καταφέρνει να βγει έξω από την πόρτα του σπιτιού του. Ένας άλλος δίνει πραγματικό αγώνα ώσπου να πέσει στο κρεβάτι, επειδή πρέπει προηγουμένως τα πράγματα να έχουν διπλωθεί, τακτοποιηθεί, συμμαζευτεί με ένα συγκεκριμένο τρόπο και μόνο έτσι. Οι τελετουργίες αυτές αποσκοπούν στον κατευνασμό του τεράστιου άγχους ότι, αν τα πράγματα δεν γίνουν με αυτό τον αυστηρά προκαθορισμένο τρόπο και μόνο, αυτό ισοδυναμεί με ιεροσυλία.




Επανάληψη vs ανασφάλεια
Κατά κάποιον τρόπο, βέβαια, αυτές οι ψυχαναγκαστικά επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες δεν είναι τόσο διαφορετικές από πολλές καθημερινές μας τελετουργίες, από πράξεις δηλαδή που επαναλαμβάνουμε λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά, σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και ακολουθώντας τις ίδιες και απαράλλαχτες κινήσεις.
Σύμφωνα με τον Φρόιντ, είναι σχεδόν αδύνατη μια απολύτως σαφής διαφοροποίηση ανάμεσα στις τελετουργίες και τους ψυχαναγκασμούς. Βέβαια, αν και ρευστό, το όριο παρ’ όλα αυτά υπάρχει και είναι το εξής: Οι παθολογικά ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές δεν συμβαδίζουν με καμιά έννοια λογικής και νοήματος και μετατρέπουν απλές καθημερινές δραστηριότητες σε ατέρμονα, χρονοβόρα και άλυτα προβλήματα.
Οι μικρές τελετουργικές μας συνήθειες, από την άλλη μεριά, που χαρακτηρίζουν και διαμορφώνουν την καθημερινότητά μας, μας κάνουν τη ζωή πιο εύκολη, πιο άνετη ή πιο ευχάριστη. Το ότι πίνουμε τον καφέ με το τσιγάρο και τα κουλουράκια μας, πλενόμαστε, κρατάμε μια τάξη στο σπίτι μας, σιγουρευόμαστε για την ασφάλειά μας, ανταποκρίνονται σε πραγματικές μας ανάγκες που μπορεί να μην είναι πρωταρχικές για την επιβίωσή μας, αλλά συμβάλλουν στο να νιώθουμε καλύτερα. Και αν τις συνήθειες αυτές τις ακολουθούμε τελετουργικά με έναν τρόπο σχεδόν μηχανικό, αυτό έχει το πλεονέκτημα ότι δεν χρειάζεται να σκεφτόμαστε, να σχεδιάζουμε και να αποφασίζουμε κάθε στιγμή για κάθε μας βήμα από την αρχή. Δομούμε το χρόνο μας, ακολουθούμε ένα νοητό πρόγραμμα και ξέρουμε τι έχουμε να κάνουμε παρακάτω. Αυτό είναι αποτελεσματικό και καθησυχαστικό. Τα πράγματα (μας) πηγαίνουν σαν από μόνα τους.



Σκλάβοι του εαυτού μας
Σε αυτό ακριβώς το σημείο είναι, όμως, που αρχίζει να γίνεται ασαφής ο διαχωρισμός ανάμεσα στις επα­ναλαμβανόμενες καθημερινές συνή­θειες και στον ψυχαναγκασμό.
Πόση ελευθερία κινήσεων μας αφήνουν οι αυτοματοποιημένες αυτές συμπεριφορές; Είμαστε σε άμεση επαφή με τις σωματικές μας ανάγκες και τη διάθεση της κάθε στιγμής όταν ακολουθούμε μηχανικά ένα πρόγραμμα, έστω κι αν εμείς οι ίδιοι το διαμορφώσαμε έτσι; Πόσο περιθώριο μας αφήνουν οι συνήθειες αυτές να τις αμφισβητήσουμε και να τις αλλάξουμε;
Αν, αντί για καφέ, θέλουμε σήμερα τσάι, πορτοκαλάδα, γάλα, τίποτα και, αντί για τρία κουλουράκια κανέλας, τυρόπιτα ή ψωμί με μαρμελάδα; Αν είμαστε τόσο κουρασμένοι και θέλουμε να πέσουμε στο κρεβάτι χωρίς να αμπαρώσουμε και να ασφαλίσουμε παντού; Αν δεν μαζέψουμε απόψε την κουζίνα, γιατί θέλουμε να δούμε κάτι ωραίο στην τηλεόραση, και την αφήσουμε για αύριο; Αν μας καλέσουν ξαφνικά να πάμε σε μια ωραία γιορτή και δεν έχουμε μία ώρα να ετοιμαστούμε, τι γίνεται; Αν δεν πάμε στην τουαλέτα πριν φύγουμε από το σπίτι και χρειαστεί να πάμε κάπου στο δρόμο, πόσο τρομερό είναι αυτό;
Τέτοια ερωτήματα μπαίνουν στο περιθώριο όταν ακολουθούμε με μηχανικό τρόπο συνήθειες που έχουν καταλήξει να είναι απαράβατες, όπως και στον ψυχαναγκασμό. Χάνουμε, έτσι, την αίσθηση για τη στιγμιαία ανάγκη και όρεξη και γινόμαστε σκλάβοι ενός αυστηρού προγράμματος, που πρέπει, για κάποιο λόγο που δεν γνωρίζουμε καλά-καλά, να τηρηθεί.






Το σωστό τικ-τακ του ρολογιού μας
Πολλοί από τους ανώδυνους καθημερινούς μας ψυχαναγκασμούς υπαγορεύονται πολύ απλά από βιολογικές ανάγκες. Έχουμε ανάγκη από κάτι διεγερτικό το πρωί και θέλουμε τον καφέ μας, το σώμα μας χρειάζεται τροφή και μας ωθεί να την αναζητάμε σε τακτά χρονικά διαστήματα, ο εγκέφαλός μας έχει ένα ρυθμό ύπνου και ξύπνιου και μας ωθεί να ξαπλώνουμε το μεσημέρι για μισή ώρα ή να θέλουμε το κρεβάτι μας το βράδυ. Η πλήρης ανατροπή αυτών των ρυθμών, όπως παρατηρείται, για παράδειγμα, σε πολλούς εφήβους που κοιμούνται τη μέρα και ξαγρυπνούν τη νύχτα και τρώνε όποτε και ό,τι τύχει, όταν διαρκεί για παρατεταμένο χρονικό διάστημα, είναι επικίνδυνη τόσο για τη σωματική όσο και για την ψυχική τους υγεία.






Σπάμε τα δεσμά μας!
Όταν οι δυνατότητες ελεύθερης επιλογής και ανατροπής του «επόμενου βήματος» περιορίζονται ή ελαχιστοποιούνται από μια εσωτερική ανάγκη ελέγχου του άγχους, τότε μάλλον οι απλές καθημερινές συνήθειες μας έχουν σφίξει σαν «στενός κορσές».
Αυτό σημαίνει ότι έχει έρθει η στιγμή να αναρωτηθούμε αν η τήρηση ορισμένων συνηθειών, κάποιου συγκεκριμένου προγράμματος εξακολουθεί να μας κάνει πιο εύκολη και πιο ευχάριστη τη ζωή ή αν τελικά μας την περιορίζει και τη δυσκολεύει.
Και μαζί με τη δική μας περιορίζει και δυσκολεύει και τη ζωή των οικείων προσώπων μας, τουλάχιστον αυτών με τους οποίους συμβιώνουμε.
Να, λοιπόν, τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε τον εαυτό μας να απαλλαγεί από (μικρο-)ψυχαναγκασμούς:
● Να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε ορισμένες από τις δεσμευτικά επαναλαμβανόμενες συνήθειές μας και να παρατηρήσουμε πόσο δυσκολευόμαστε και πόσο μεγάλο είναι το άγχος που μας προκαλεί η αλλαγή αυτή.
● Να αναρωτηθούμε από πού μπορεί να προέρχονται κάποιες «επιτακτικές συνήθειες». Πόσο συχνά μας έλεγε η μητέρα μας: «Έκανες πιπί σου; Πήγαινε να κάνεις, γιατί όταν φύγουμε θα είναι αργά, δεν θα υπάρχει μέρος να πας». Μπορούμε να ανατρέψουμε τέτοιους παράλογους μύθους του παρελθόντος;
● Να αναλογιστούμε τι θα συμβεί, ποιες και πόσο τρομερές θα είναι οι συνέπειες αν δεν κάνουμε κάτι όπως το κάνουμε πάντα. Είναι πράγματι τόσο επικίνδυνο να αφήσουμε ένα βράδυ τα παντζούρια ανοιχτά στον τέταρτο όροφο; Θα τιναχτούμε στον αέρα αν μείνει ανοιχτό το θερμοσίφωνο ένα βράδυ; Είναι τόσο δύσκολο να ετοιμαστούμε σε 10 λεπτά για να βγούμε με τη φίλη που μας κάλεσε;
● Να ζητήσουμε τη βοήθεια ψυχολόγου ή ψυχιάτρου, αν διαπιστώσουμε ότι κάποιες απλές καθημερινές συνήθειες μας έχουν γίνει έμμονη ιδέα και δεν μπορούμε καθόλου να τις σταματήσουμε ή να τις αλλάξουμε. Η ψυχαναγκαστική διαταραχή είναι μια σοβαρή πάθηση που δεν περνά από μόνη της.
Η κατάρα της τελειομανίας
Η τελειομανία είναι, επίσης, μια μορφή ήπιου ψυχαναγκασμού, που όμως τελικά δεν είναι και τόσο ήπιος, ίσως ακριβώς επειδή δεν επιτρέπει τη ροπή προς την παθολογία. Με απλά λόγια: Ενώ ένας παθολογικά ψυχαναγκαστικός άνθρωπος μπορεί να φτάσει στο σημείο να μην καταφέρνει πια να πάει στη δουλειά του και να μην έχει καιρό για τίποτε άλλο, επειδή πρέπει να πλένεται 20 φορές την ημέρα επί μία ώρα, ένας τελειομανής πρέπει να είναι και πεντακάθαρος και αψεγάδιαστος και άμεμπτος στη δουλειά του και συνεπέστατος σε όλες του τις υποχρεώσεις. Αν διευρύνουμε λίγο τον «επίσημο» όρο, ποιος από τους δύο είναι περισσότερο ψυχαναγκαστικός;
Βοηθώντας τους άλλους
Τι μπορούμε να κάνουμε για ένα δικό μας άνθρωπο, όταν υπάρχουν τέτοιες συνήθειες και συμπεριφορές;
● Να προσπαθήσουμε να παρατηρήσουμε και να διαπιστώσουμε (με βάση τα παραπάνω) πόσο δεσμευτικές, σε σημείο εμμονής ή ψυχαναγκασμού, του έχουν γίνει οι συνήθειες αυτές. Αν δούμε ότι έχουν φτάσει στο σημείο να δυσκολεύουν την καθημερινότητά του, πρέπει να το κουβεντιάσουμε σε πολύ ήπιο και φιλικό τόνο μαζί του.
● Να μην «ενδώσουμε» σε αυτές του τις συνήθειες αλλάζοντας τη ζωή μας ή και της υπόλοιπης οικογένειας για να «χωρέσει» ο δικός του ψυχαναγκασμός.
● Να προσπαθήσουμε να κρατάμε τέτοιες τάσεις σε κάποια όρια, όταν κάποιο μέλος της οικογένειάς μας τις εμφανίζει, και όχι να τις επιβραβεύουμε φροντίζοντας, για παράδειγμα, να υπάρχει πάντα ένα μπάνιο ελεύθερο ή το συγκεκριμένο είδος δημητριακών και μόνο.
● Να ζητήσουμε τη βοήθεια ειδικού, όταν έχουμε την υποψία ότι υπάρχει ψυχαναγκαστική συμπεριφορά, την οποία όμως ο ίδιος κρύβει επιμελώς (κάτι που από ντροπή συχνά κάνουν οι ψυχαναγκαστικοί).

Σκόρπιες Σκέψεις

Βρέχει! Ομορφη...λίγο μελαγχολική ημέρα!Ευκαιρία για γράψιμο!
Ευκαιρία για χουζούρι (για όσους δεν εργάζονται)-
ζεστό αχνιστό καφέ μπροστά στο αναμμένο τζάκι με μπόλικα νόστιμα κουλουράκια... ευκαιρία για "κοινωνική κριτική¨" με αγαπημένους φίλους ή φίλο- φίλη, έναν όμορφο περίπατο κάτω από τη βροχή... το διάβασμα ενός υπέροχου βιβλιου που θα μας ταξιδέψει έστω και για λιγο. Να ξεφύγουμε από την καθημερινή ρουτίνα μας...
Για όσους από εμάς δουλεύουν, η σημερινή ημέρα είναι μια ευκαιρία
να γίνουμε πιο χαλαροί με περισσότερη διάθεση για κους κους με τους συναδέλφους,και γενικά εργασία και χαρά !!!!! χωρίς άγχος... χαλαρά!! ήσυχα!!!!!!όμορφα!!
Να έχετε ή να προσπαθήσετε να φτιάξετε μια συναρπαστική όμορφη "ηλιόλουστη" ημέρα!!!!!
Καλή σας ημέρα!!!!!!

ψυχολογια

ΑΚΟΥΤΕ ΤΗ ΔΙΑΘΣΗΣΗ ΣΑΣ!
ΚΙ ΟΜΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΕΤΕ ΟΣΟΙ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΚΟΥΤΕ.
ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΤΟ ΒΗΜΑ" ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΧΕΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ!!!!!!

ΤΟ ΒΗΜΑ

Η Επιστήμη σε RSSΑν μια εσωτερική φωνή σάς προτρέπει να κάνετε κάτι ή να αποφύγετε κάτι άλλο, μην... κλείνετε τ'' αφτιά σας. Μην αισθάνεσθε ότι προδίδετε τη λογική σας. Γιατί και αυτή η φωνή, η διαίσθησή σας, είναι μια υπερταχεία διαδικασία υπολογισμού που χρησιμοποιεί τη δύναμη της αφαίρεσης για την εξαγωγή γρήγορων συμπερασμάτων. Οπως μάλιστα έδειξαν πρόσφατα πειράματα, η διαίσθηση είναι συχνά πιο εύστοχη από την πολύπλοκη αναλυτική σκέψη
Ακούστε τη ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ σας!
Bρίσκεστε μπροστά σε αυτό που λέμε επαγγελματικό σταυροδρόμι και το δίλημμα είναι μεγάλο. Σας έκαναν πρόταση για μια καινούργια δουλειά, η οποία θα σας βοηθήσει να διευρύνετε τους ορίζοντές σας και να αποκτήσετε νέες προοπτικές. Και η τωρινή σας δουλειά όμως σας προσφέρει ανάλογες δυνατότητες και ελάχιστα μικρότερες αποδοχές, ενώ δεν είστε καθόλου δυσαρεστημένοι από το εργασιακό σας περιβάλλον. Κάτι μέσα σας σάς λέει ότι είναι καλύτερο να μείνετε σε αυτήν. Το επαγγελματικό σας μέλλον είναι ωστόσο σοβαρή υπόθεση και η λογική σας δεν σας επιτρέπει να αποφασίσετε γι' αυτό ακούγοντας εσωτερικές φωνές και ενστικτώδη συναισθήματα. Κάνετε λοιπόν έναν κατάλογο, εξετάζετε όλες τις παραμέτρους και τα υπέρ και τα κατά της κάθε επιλογής: η ορθολογική ζυγαριά κλίνει ελαφρώς υπέρ της νέας δουλειάς, η φωνή όμως μέσα σας εξακολουθεί να σας σπρώχνει προς την παλιά. Πρέπει να την ακούσετε.

Κερδίζοντας τη λογική...

Σύμφωνα με τον Γκερντ Γκιγκερέντσερ, διευθυντή του Κέντρου Ανθρώπινης Ανάπτυξης του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ στο Βερολίνο, αν εμείς οι άνθρωποι ξέραμε να ακούμε αυτή τη φωνή που τόσο συχνά «μιλάει» μέσα μας, θα ήμασταν πιο επιτυχημένοι και πολύ πιο ευτυχισμένοι. Και σίγουρα θα γλιτώναμε πολύ κόπο και χρόνο αποφεύγοντας ατελείωτους υπολογισμούς, αναλύσεις και προβληματισμούς. Ο γερμανός καθηγητής έχει αφιερώσει εδώ και δεκαετίες τις μελέτες του στη διερεύνηση αυτού που στην καθομιλουμένη ονομάζουμε «ένστικτο» ή «διαίσθηση» - μια ανθρώπινη ιδιότητα που στην ορθολογική εποχή μας συνήθως απορρίπτεται ως υποδεέστερη. Και όμως οι έρευνές του είναι κατηγορηματικές: χωρίς να πηγάζει από κάποια υπερφυσική ικανότητα ή να έχει σχέση με τη λεγόμενη «έκτη αίσθηση», η διαίσθησή μας - απολύτως λογική αλλά απλουστευτική διαδικασία που διεξάγεται στο ασυνείδητο - είναι τις περισσότερες φορές πιο αποτελεσματική από τις πολύπλοκες αναλυτικές μεθόδους που βασίζονται στην καθαρή λογική.

Το κλειδί αυτής της επιτυχίας είναι, όσο και αν αυτό ακούγεται παράδοξο, η άγνοια. Το υποσυνείδητό μας δεν χρειάζεται - ούτε επιδιώκει - να γνωρίζει όλες τις παραμέτρους για να κάνει μια σωστή κρίση. Μια καλή - ή ικανή - αιτία τού αρκεί. Με τον τρόπο αυτόν, γρήγορα και απλά, βασιζόμενο στις καταγεγραμμένες σε αυτό προηγούμενες εμπειρίες όχι μόνο του κάθε ατόμου αλλά ολόκληρης της ανθρωπότητας από τα πρώτα βήματά της επάνω στη Γη, ξέρει να ξεχωρίζει την καλύτερη - ή πιο συμφέρουσα - επιλογή στις περισσότερες καταστάσεις. Το ζητούμενο λοιπόν για τον γερμανό καθηγητή, ο οποίος είναι και ο πρώτος που προχώρησε σε αυτό το θεωρούμενο ανορθόδοξο έδαφος, είναι να κατανοήσουμε τους μηχανισμούς αυτής της λειτουργίας ώστε να μάθουμε πότε μπορούμε να βασιζόμαστε σε αυτήν και πότε όχι.

Το πεδίο αυτό είναι ακόμη σχετικά άγνωστο στην επιστήμη - το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ είναι ένα από τα ελάχιστα κέντρα στον κόσμο που το διερευνούν - αλλά ακόμη περισσότερο στο ευρύ κοινό. Θεωρώντας ότι πρέπει να έλθουμε ξανά σε επαφή με μια «αρετή» την οποία οι πρόγονοί μας εμπιστεύονταν περισσότερο από εμάς, ο δρ Γκιγκερέντσερ δημοσίευσε πρόσφατα το πρώτο εκλαϊκευμένο βιβλίο του επάνω στο θέμα αυτό: έχει τον τίτλο Bauchentscheidungen, Die Intelligenz des Unbewussten («Διαισθητικές αποφάσεις - Η νοημοσύνη του ασυνείδητου») και κυκλοφορεί ήδη με επιτυχία μεταφρασμένο στα αγγλικά και σε άλλες γλώσσες.

Τι είναι διαίσθηση

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Τι ακριβώς είναι για την επιστήμη αυτό που εμείς στην καθημερινή μας ζωή αποκαλούμε «ένστικτο» ή «διαίσθηση»; «Η διαίσθηση» μας λέει ο κ. Γκιγκερέντσερ «είναι μια κρίση, μια αίσθηση η οποία έχει τρεις ιδιότητες: πρώτον, ξεκινάει μέσα στο μυαλό μας. Είναι εκεί, ξέρουμε π.χ. ότι δεν μας αρέσει αυτός ο άνθρωπος. Δεύτερον, δεν καταλαβαίνουμε γιατί έχουμε αυτή την αίσθηση - οι αιτίες της, η διαδικασία που τη στηρίζει δεν είναι ενσυνείδητες. Και, τρίτον, παρ' όλα αυτά, η αίσθηση αυτή είναι τόσο δυνατή ώστε να μας ωθήσει στο να ενεργήσουμε ακολουθώντας την».

Παρ' ότι εμείς δεν καταλαβαίνουμε γιατί μας δημιουργείται αυτή η τόσο ισχυρή ενστικτώδης αντίδραση, η διαίσθηση δεν λειτουργεί καθόλου αυθαίρετα ούτε τυχαία. Κρίνει και «αποφασίζει» βασιζόμενη σε υποσυνείδητους εμπειρικούς κανόνες, οι οποίοι στην ψυχολογία λέγονται ευρετικές στρατηγικές. Οι στρατηγικές αυτές είναι απλές: στόχος τους είναι να βρουν την απλούστερη και πιο αποτελεσματική λύση στις διάφορες καταστάσεις. Για να τον επιτύχουν αγνοούν πληροφορίες τις οποίες δεν θεωρούν ιδιαίτερα χρήσιμες και προτιμούν συνήθως να βασίζονται σε μία και μοναδική «ικανή αιτία». Λειτουργούν, δηλαδή, εντελώς αντίθετα από τις αναλυτικές μεθόδους και τους υπολογισμούς που προσπαθούν να ζυγίσουν όλες τις αιτίες, όπως π.χ. μια μέθοδος ισολογισμού. Φαίνεται ότι είναι όμως πολύ πιο αποτελεσματικές σε πολλές περιπτώσεις. «Αυτό το οποίο δείξαμε για πρώτη φορά» τονίζει ο γερμανός καθηγητής «είναι ότι μία μόνο καλή αιτία αποδεικνύεται συχνά καλύτερη από τις λεγόμενες ορθολογικές μεθόδους - ακόμη και από τις εξαιρετικά πολύπλοκες τεχνικές μεθόδους όπως οι πολλαπλές εξισώσεις».

Ευρετικές στρατηγικές

Οι ειδικοί έχουν κατηγοριοποιήσει τις ευρετικές στρατηγικές ανάλογα με τη λειτουργία τους και τα ερεθίσματα που τις ενεργοποιούν: υπάρχει η ευρετική στρατηγική της αναγνώρισης, η οποία «αποφασίζει» με βάση το πόσο γνώριμο μας είναι ένα ερέθισμα, η ευρετική στρατηγική του βλέμματος, η οποία καθοδηγεί τις κινήσεις μας σε σχέση με ένα κινούμενο αντικείμενο, και ούτω καθ' εξής. Ολες στηρίζονται σε ικανότητες τις οποίες έχουμε εξελίξει για να ανταποκρινόμαστε στο περιβάλλον μας και δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς αυτές. Η ευρετική στρατηγική της αναγνώρισης π.χ. είναι αδύνατον να λειτουργήσει χωρίς την ικανότητα αναγνώρισης της μνήμης μας, ενώ η ευρετική στρατηγική του βλέμματος δεν λειτουργεί χωρίς την ικανότητά μας να ακολουθούμε με τα μάτια ένα κινούμενο αντικείμενο. «Αν παρατηρήσετε ένα μωρό τεσσάρων μηνών» εξηγεί ο κ. Γκιγκερέντσερ «θα δείτε ότι εξασκείται στο να παρακολουθεί κινούμενα αντικείμενα με το βλέμμα του. Αν του βάλετε επάνω από το κρεβάτι του ένα μομπίλ ή κουνήσετε το χέρι σας, εξασκείται ακολουθώντας το με τα μάτια».

Οι απλουστευτικοί αυτοί μηχανισμοί δεν αποτελούν μονοπώλιο του ανθρώπινου είδους. Τα περισσότερα ζώα, από τα έντομα ως τα πουλιά, τα ψάρια ή τις νυχτερίδες, στηρίζονται στις ίδιες, εξαιρετικά αποτελεσματικές, στρατηγικές για την επιβίωσή τους. Τα πουλιά και οι νυχτερίδες, π.χ., χρησιμοποιούν την ευρετική στρατηγική του βλέμματος για να κυνηγήσουν τη λεία τους ή για να ζευγαρώσουν, ενώ η ευρετική στρατηγική της αναγνώρισης χρησιμοποιείται από πολλά ζώα για να αποφύγουν τις χαλασμένες ή δηλητηριώδεις τροφές. «Αν δώσετε σε έναν ποντικό δύο τροφές, μία που έχει ξαναφάει και μία που δεν έχει δοκιμάσει ποτέ, μαντέψτε ποια θα προτιμήσει» εξηγεί ο καθηγητής. «Υπάρχει ένας συνδετικός κρίκος στο ζωικό βασίλειο».

Ορισμένες ευρετικές στρατηγικές ωστόσο φαίνεται ότι έχουν αναπτυχθεί κυρίως από το ανθρώπινο είδος και τις πιο εξελιγμένες ικανότητές του. «Αυτό που δεν βλέπουμε ιδιαίτερα στα ζώα» υπογραμμίζει ο ειδικός «είναι οι κοινωνικές ευρετικές στρατηγικές: η μίμηση των άλλων, το να ακολουθεί κανείς το ρεύμα, η αντιγραφή συμπεριφορών. Τα βλέπουμε σε κάποια ζώα, όχι όμως όπως στους ανθρώπους».

Πότε θολώνει η κρίση μας

Αν και πολλές φορές αποδεικνύεται αποτελεσματικό, το ένστικτό μας δεν είναι πάντοτε αλάνθαστο. Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να χειραγωγηθεί και σε κάποιες άλλες μπορεί να «θολώσει». Η διαφήμιση, π.χ., πολλές φορές μας παραπλανά χειραγωγώντας την ευρετική στρατηγική της αναγνώρισης. Η στρατηγική αυτή - προτιμώ το προϊόν του οποίου το όνομα μου είναι γνωστό - είναι αλάνθαστη όταν οι εταιρείες φροντίζουν την ποιότητα του προϊόντος τους ώστε να έχουν «καλό» και γνωστό όνομα. «Από τη στιγμή όμως που οι εταιρείες δεν επενδύουν στη βελτίωση των προϊόντων τους αλλά μόνο στη βελτίωση των διαφημίσεών τους ώστε να αυξήσουν την αναγνωρισιμότητά τους» τονίζει ο ψυχολόγος «το γνωστό όνομα δεν αποτελεί εγγύηση και το κοινό παραπλανάται».

Ο φόβος, και ιδιαίτερα ο φόβος του θανάτου, μπορεί επίσης να ξεγελάσει τη διαίσθησή μας και ο καθηγητής είχε την ευκαιρία να μελετήσει αυτή την αντίδραση μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις Ηνωμένες Πολιτείες. «Πολλοί Αμερικανοί» λέει «σταμάτησαν να παίρνουν το αεροπλάνο ή μείωσαν τις πτήσεις τους. Τι έκαναν αυτοί οι άνθρωποι; Ανέλυσα την κατάσταση και διαπίστωσα ότι δεν έμειναν στα σπίτια τους. Απλώς πολλοί προτίμησαν να ταξιδεύουν με το αυτοκίνητό τους και, ως αποτέλεσμα, μέσα στους 12 μήνες που ακολούθησαν 1.500 επιπλέον Αμερικανοί έχασαν τη ζωή τους σε τροχαία δυστυχήματα στην προσπάθειά τους να αποφύγουν το αεροπλάνο. Μετά η κίνηση στους δρόμους και η συχνότητα των δυστυχημάτων επανήλθαν στα φυσιολογικά επίπεδα».

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως εξηγεί, λειτούργησε η ενστικτώδης αντίδραση της αποφυγής μιας κατάστασης στην οποία πολλοί άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους μαζί σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. «Οταν περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν "κατανεμημένα" σε μεγάλο χρονικό διάστημα, αυτό δεν φαίνεται να μας επηρεάζει. Η Ελλάδα, αν δεν κάνω λάθος, είναι από τις χώρες με τους περισσότερους νεκρούς σε τροχαία στην Ευρώπη, κανένας όμως δεν φαίνεται να φοβάται να ταξιδέψει στους δρόμους της. Οταν όμως έχουμε πολλούς νεκρούς μαζί, η ενστικτώδης αντίδρασή μας είναι να αποφύγουμε μια παρόμοια κατάσταση». Η αντίδραση αυτή προέρχεται από την εποχή που το ανθρώπινο είδος ζούσε σε μικρές ομάδες και άρα ο θάνατος πολλών μαζί αποτελούσε κίνδυνο για την επιβίωση της κοινότητας. Στη σημερινή εποχή η στρατηγική αυτή είναι άχρηστη, εξακολουθεί όμως να λειτουργεί. «Το καλύτερο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να ακούμε τη λογική και η λογική λέει ότι το αεροπλάνο είναι ασφαλέστερο μέσο από το αυτοκίνητο».

Μοχλός της ιστορίας

Ιστορικά η διαίσθηση βοήθησε την ανθρωπότητα να επιβιώσει και να προοδεύσει. Ηταν η κινητήριος δύναμη για μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις, καλλιτεχνικά αριστουργήματα, αλλά και ένας οδηγός για την απλή καθημερινότητα. Σήμερα έχει επισκιαστεί από την καθαρή λογική και, παρ' ότι πολλοί - όπως οι γιατροί, οι αστυνομικοί και οι επιστήμονες - την αφήνουν να τους καθοδηγήσει καθημερινά στο επάγγελμά τους, δεν τολμούν να το παραδεχθούν. Οι γυναίκες ίσως την εμπιστεύονται περισσότερο από τους άνδρες, οι έρευνες όμως δείχνουν ότι δεν είναι πάντοτε καλύτερες από αυτούς στις ενστικτώδεις κρίσεις τους. «Οι πεποιθήσεις αυτές» λέει ο καθηγητής «έχουν ιστορική βάση. Πριν από μερικές εκατοντάδες χρόνια η λογική επικράτησε της διαίσθησης και οι άνδρες επικράτησαν των γυναικών. Ετσι έγιναν οι συσχετισμοί: οι γυναίκες έχουν διαίσθηση, οι άνδρες σοφία. Αυτό είναι φυσικά ανοησία, έχει όμως περάσει ακόμη σήμερα».

Ο ίδιος ο κ. Γκιγκερέντσερ πάντως εμπιστεύεται τη διαίσθησή του για πολλές αποφάσεις. «Οταν αποφάσισα να σας παραχωρήσω αυτή τη συνέντευξη» λέει «δεν είχα ικανούς λόγους να το κάνω, εκτός από το ότι πρόσφατα πήγα για διακοπές στην Ελλάδα και μου άρεσε πάρα πολύ. Αυτή λοιπόν ήταν η μία καλή αιτία». Το ένστικτό του τον κατευθύνει και στις έρευνές του. «Είμαι διευθυντής στο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ και πρέπει να κάνω υψηλού επιπέδου έρευνα. Είμαι λοιπόν υποχρεωμένος να ακολουθώ τη διαίσθησή μου, να αναλαμβάνω κινδύνους και στη συνέχεια να χρησιμοποιώ αναλυτικές μεθόδους για να ελέγξω αν η έρευνά μου είναι σωστή. Δεν μπορείς να κάνεις υψηλού επιπέδου έρευνα με άλλον τρόπο».

Παρ' όλα αυτά, όπως αναγνωρίζει, πολλοί άνθρωποι δεν λειτουργούν έτσι, αν και ίσως θα έπρεπε. «Η διαίσθηση έχει αποκτήσει κακό όνομα και πρέπει να της δώσουμε ξανά τη θέση που της αξίζει» τονίζει. «Αυτό δεν σημαίνει ότι η διαίσθησή μας είναι πάντοτε σωστή. Οχι, πρέπει να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί, σε ποιες αρχές στηρίζεται. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να καταλάβουμε πότε κρίνει σωστά και πότε όχι. Χωρίς αυτήν όμως δεν θα υπήρχαμε».



Μπορεί η διαίσθηση ενός ανθρώπου ο οποίος ομολογεί άγνοια για το χρηματιστήριο να αποδειχθεί καλύτερη στις επενδύσεις από τις γνώσεις των ειδικών; Σε μία από τις πιο εντυπωσιακές μελέτες του ο καθηγητής Γκιγκερέντσερ και οι συνεργάτες του στο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ χρησιμοποίησαν την ευρετική στρατηγική της αναγνώρισης ως οδηγό στις επενδύσεις. Ρώτησαν περαστικούς στο κέντρο του Μονάχου και στο κέντρο του Σικάγου ποια ονόματα γνώριζαν περισσότερο από έναν κατάλογο μετοχών. Παράλληλα πήραν τις γνώμες ειδικών συμβούλων της εταιρείας Fidelity και φοιτητών από τις οικονομικές σχολές των πανεπιστημίων των δύο πόλεων και στη συνέχεια κατήρτισαν μια σειρά χαρτοφυλάκια και παρακολούθησαν τα «κέρδη» τους για ένα εξάμηνο. Τα χαρτοφυλάκια των αδαών περαστικών είχαν πολύ υψηλότερες αποδόσεις από αυτά των ειδικών.

Υστερα από αντιδράσεις των οικονομικών κύκλων, οι οποίοι επέμεναν ότι τα αποτελέσματα ήταν τυχαία, ο καθηγητής επανέλαβε το πείραμα δύο ακόμη φορές, σε διαφορετικές αγορές, πάντα με τα ίδια αποτελέσματα. Πριν από μερικά χρόνια μάλιστα το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ διοργάνωσε έναν διαγωνισμό σε συνεργασία με το έγκυρο γερμανικό οικονομικό περιοδικό «Capital» για επενδύσεις σε μετοχές εταιρειών του Internet. Το χαρτοφυλάκιο των περαστικών είχε καλύτερες αποδόσεις από το 88% των χαρτοφυλακίων που υποβλήθηκαν και οπωσδήποτε πολύ ανώτερες από αυτές του διευθυντή του «Capital», του οποίου το χαρτοφυλάκιο έχασε με -80%!
Πιάνοντας την μπάλα


Πώς ένας καλός παίκτης του μπέιζμπολ ξέρει σε ποιο σημείο πρέπει να βρεθεί για να πιάσει την μπάλα; Αν ρωτήσετε τον ίδιο, το πιθανότερο είναι ότι θα σας απαντήσει ότι δεν ξέρει πώς το κάνει. Ως πρόσφατα οι ειδικοί πίστευαν ότι με κάποιον τρόπο ο εγκέφαλος των καλών αθλητών υπολογίζει την πορεία της μπάλας με βάση την ταχύτητά της, βρίσκει σε ποιο σημείο πρόκειται να πέσει και οδηγεί τον αθλητή προς αυτό. Ο καθηγητής Γκιγκερέντσερ όμως απέδειξε ότι η διαδικασία δεν είναι τόσο σύνθετη. Αντιθέτως, αποτελεί ένα από τα βασικά παραδείγματα της επιτυχίας της διαίσθησης και βασίζεται σε μία και μόνο απλή μέθοδο, την ευρετική στρατηγική του βλέμματος.

Η στρατηγική αυτή είναι αλάνθαστη και βασίζεται σε τρεις απλούς κανόνες: καρφώστε το βλέμμα σας στην μπάλα, αρχίστε να τρέχετε και προσαρμόστε την ταχύτητά σας έτσι ώστε η γωνία του βλέμματος - η γωνία που σχηματίζεται ανάμεσα στη ματιά σας, στην μπάλα και στο έδαφος - να παραμένει σταθερή. Σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει, ακόμη και οι καλύτεροι αθλητές δεν μπορούν συνήθως να υπολογίσουν πού πρόκειται να πέσει μια μπάλα, ξέρουν όμως πολύ καλά τι πρέπει να κάνουν για να την πιάσουν. «Ο υπολογισμός της πορείας μιας μπάλας είναι εξαιρετικά πολύπλοκος» λέει ο καθηγητής. «Δεν πρέπει να υπολογιστεί μόνο η παραβολή της κίνησης αλλά και ο άνεμος, η περιδίνηση και άλλοι σύνθετοι παράγοντες. Καμία μηχανή, ρομπότ ή ηλεκτρονικός υπολογιστής δεν μπορεί, τουλάχιστον ως σήμερα, να πιάσει την μπάλα. Ο άνθρωπος όμως το καταφέρνει εξαιρετικά καλά χρησιμοποιώντας μια απλούστατη στρατηγική».

Ψυχολογία

Όνειρα
Κατά την άποψη του Γιουνγκ τα όνειρα είναι η άμεση, φυσική έκφραση του του διανοητικού κόσμου του ονειρευόμενου. Ο Γιουνγκ ουσιαστικά απορρίπτοντας τον ισχυρισμό του Φρόιντ ότι τα όνειρα μεταμφιέζουν σκόπιμα τις έννοιές τους, θεωρούσε ότι η φύση των ονείρων είναι να παρουσιάζουν «αυθόρμητα, με συμβολική μορφή, την πραγματική κατάσταση του ασυνείδητου»[11]). Ο Γιουνγκ υποστήριξε ότι τα όνειρα μιλούν τη συμβολική γλώσσα των των εικόνων και των μεταφορών, μια γλώσσα που συνιστά φυσική έκφραση του ασυνείδητου. Έχουμε το πρόβλημα κατανόησης των ονείρων μόνο και μόνο για τα ονειρικά λεκτικά σχήματα είναι τόσο διαφορετικά από αυτά που χρησιμοποιούμε στην αφυπνισμένη μας κατάσταση.

Τα όνειρα είναι δυνατόν να απεικονίζουν μερικές φορές τη σχέση του ονειρευόμενου με τον εξωτερικό κόσμο, με τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τις καθημερινές του δραστηριότητες, διαμορφώνοντας το κατά Γιουνγκ αντικειμενικό επίπεδο της έννοιας ενός ονείρου. Σε άλλες περιπτώσεις, τα όνειρα απεικονίζουν τον εσωτερικό κόσμο του ονειρευόμενου. Οι ονειρικές μορφές είναι προσωποποιήσεις των σκέψεων και των συναισθημάτων μέσα στην ψυχή του ονειρευόμενου, δηλαδή το κατά Γιουνγκ υποκειμενικό επίπεδο της έννοιας ενός ονείρου. Η επί της ουσίας διαφορά του με τον δάσκαλό του ήταν πως κατά τον Γιουνγκ ο Φρόιντ αναγνώριζε μόνο το αντικειμενικό επίπεδο της ερμηνείας του ονείρου, ενώ εκείνος θεωρούσε πως η αληθινή φύση των ονείρων είναι η απεικόνιση και των δύο αυτών επιπέδων της ζωής του ονειρευόμενου.

Γιατί μ' αγάπησες
************************
Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες
στα περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι' αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κ' έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν
με την ψυχή στο βλέμμα,
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
της ύπαρξής μου στέμμα,
μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν.

Μόνο γιατί όπως πέρνα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάη
είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο
να παίζει, να πονάη,
μόνο γιατί όπως πέρνα με καμάρωσες.

Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες
και μου άπλωσες τα χέρια
κ' είχες μέσα στα μάτια σου το θάμπωμα
- μια αγάπη πλέρια,
γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε
γι' αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ' ακολουθούσες όπου πήγαινα,
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα,
γι' αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες
έζησα, να πληθαίνω
τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες
κ' έτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες.

Καλημέρα σας!!
Σήμερα είναι μια υπέροχη μέρα! Αρχή μιας βδομάδας και αρχή για κάποιους μιας δίαιτας, για κάποιους άλλους το κόψιμο του τσιγάρου,ένας καινούργιος έρωτας, μια απρόσμενη συνάντηση, ένας διαφορετικός καυγάς, κάτι καινούργιο καλό ή κακό...
Ο,τι και να'ναι ό,τι και αν σας συμβεί αυτή η είναι η ζωή μας και είναι υπέροχη με τα καλά και τα άσχημα τα πικρά και τα γλυκά, τα όμορφα, όλα είναι μέσα στη ζωή. Μαθαίνουμε,αποκτούμε εμπειρίες που μας κάνουν σοφότερους, πιο δυνατούς..
Η ζωή είναι υπέροχη!!!!!!όπως η σημερινή ημέρα!!!!!!!!!
Εύχομαι κάθε μέρα του χρόνου, κάθε λεπτό κάθε στιγμή να υπάρχουν ευκαιρίες να βλέπουμε μέσα από τα άσχημα τα καλά να έχουμε υπομονή και να ζούμε το τώρα, τη στιγμή.
Να έχετε μια υπέροχη μέρα!!!!!!!!!!!!!!