Orsalia - Land

Ο Mario de Andrade (Βραζιλιάνος ποιητής, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος) έγραψε αυτό το κείμενο, το οποίο σπεύδω να υιοθετήσω: «Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα... Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μ...ια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση. Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά. Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες. Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους. Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα. Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα... Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια. Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή. Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων... Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή. Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ'όσες έχω ήδη φάει. Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου!

ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ - ΤΥΧΑΙΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ.

2011-12-18T18:01:00.000+02:00

ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙ (ΜΑΡΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ)

2011-12-18T17:45:00.000+02:00

www.vita.gr - Slow down για να απολαύσετε τη ζωή

2011-12-13T11:15:00.000+02:00

http://www.vita.gr/html/ent/953/ent.14953.asp#.TucXnMKMR6g.blogger

Αγορές | Χειροποίητα κοσμήματα: Σμιλεύοντας ομορφιά

2011-12-08T11:33:00.000+02:00

Αγορές Χειροποίητα κοσμήματα: Σμιλεύοντας ομορφιά

Disney Christmas Song

2011-12-07T12:42:00.000+02:00

www.vita.gr - Εσωτερική γαλήνη

2011-12-02T11:02:00.000+02:00

http://www.vita.gr/html/ent/215/ent.12215.asp#.TtiUGC0Zb0o.blogger

Προορισμοί | Μέσα Μάνη: Ξεχειμωνιάζοντας στους πύργους

2011-11-24T13:04:00.000+02:00

Προορισμοί Μέσα Μάνη: Ξεχειμωνιάζοντας στους πύργους

Shirley Bassey - life goes on / M. Theodorakis "ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ"!

2011-09-27T16:58:00.000+03:00

Σημειώσεις | 33 λόγοι που μας αρέσει το Φθινόπωρο

2011-09-20T13:01:00.000+03:00

Σημειώσεις 33 λόγοι που μας αρέσει το Φθινόπωρο

Υπάρχει σχέση μετά την απιστία;

2011-09-13T14:24:00.000+03:00

http://www.vita.gr/html/ent/076/ent.13076.asp#.Tm89QCK1JKI.blogger

Μποφίλιου Νατάσσα - Μεγάλες αγάπες

2011-09-09T10:28:00.000+03:00

Omar Akram - Run away with me-αγαπημένος μου συνθέτης!

2011-09-08T10:32:00.000+03:00

Omar Akram - Dancing with the Wind

2011-09-07T12:29:00.000+03:00

Amy Winehouse - Love Is a Losing Game (Live Mercury Prize)

2011-09-06T15:55:00.000+03:00

ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ Η ΘΑΛΑΣΣΑ!

2011-09-02T16:16:00.000+03:00

Θελω Να Σε Δω (αφιερωμένο)

2011-09-02T15:56:00.000+03:00

Σημειώσεις | 2011-2012: Νέα σεζόν, νέα όνειρα

2011-09-02T13:52:00.000+03:00

Σημειώσεις 2011-2012: Νέα σεζόν, νέα όνειρα

Υγεία - Ψυχική Υγεία - Καταπιεσμένη Δημιουργικότητα και Εικαστική Θεραπεία

2011-08-31T14:54:00.000+03:00

Υγεία - Ψυχική Υγεία - Καταπιεσμένη Δημιουργικότητα και Εικαστική Θεραπεία

Αποδείξεις για τη Μετενσάρκωση (ντοκιμαντέρ) 2/2

2011-08-26T14:55:00.000+03:00

www.vita.gr - Τα «όχι» της προσωπικής ισορροπίας!

2011-08-23T11:10:00.000+03:00

http://www.vita.gr/html/ent/702/ent.9702.asp#.TlNgSWzLR1c.blogger

Προορισμοί | Ποτάμια για βουτιές: 4 δροσεροί προορισμοί

2011-07-28T10:58:00.001+03:00

Προορισμοί Ποτάμια για βουτιές: 4 δροσεροί προορισμοί

Γεύση | Ψάρι: Έξι διευθύνσεις με αύρα θαλασσινή

2011-07-28T10:58:00.000+03:00

Γεύση Ψάρι: Έξι διευθύνσεις με αύρα θαλασσινή

Έξοδος | Βραδινό μπάνιο: 6 παραλίες στη σκιά του φεγγαριού

2011-07-28T10:55:00.000+03:00

Έξοδος Βραδινό μπάνιο: 6 παραλίες στη σκιά του φεγγαριού

Weekends | Τρία νησιά για… μια μέρα μόνο

2011-07-21T14:15:00.000+03:00

Weekends Τρία νησιά για… μια μέρα μόνο

Bleaspro the "opa" shop (45)

2011-07-15T10:47:00.000+03:00

Bleaspro the "opa" shop (45): "Bleaspro the 'opa' shop"

Πάτωμα - Σταμάτης Κραουνάκης

2011-07-11T10:47:00.000+03:00

2011-07-04T15:50:00.001+03:00

Άσε τα χέρια σου στα δυο μου χέρια

2011-07-04T12:39:00.000+03:00

www.vita.gr - Διακοπές κάθε 2 μήνες για μεγαλύτερη ενέργεια

2011-06-01T15:02:00.000+03:00

http://www.vita.gr/html/ent/731/ent.14731.asp?sms_ss=blogger&at_xt=4de62a5430bf11d4%2C0

2011-05-31T14:09:00.000+03:00

Υγεία | 10 πράγματα που δεν ξέρετε για το μυαλό

2011-05-27T11:02:00.000+03:00

Υγεία 10 πράγματα που δεν ξέρετε για το μυαλό

Blogobo.com - The Potrait That Makes You Cry

2011-05-16T16:54:00.000+03:00

Blogobo.com - The Potrait That Makes You Cry

Αργυρώ » Κρέµα λεµόνι

2011-05-16T12:56:00.000+03:00

Αργυρώ » Κρέµα λεµόνι

www.vita.gr - ΣΤΟ ΝΤΙΒΑΝΙ: Step by step ψυχοθεραπεία για αρχαρίους

2011-05-11T16:02:00.000+03:00

http://www.vita.gr/html/ent/093/ent.12093.asp?sms_ss=blogger&at_xt=4dca88f30bdf038d%2C0

YouTube - Ανθρώπινη Σκέψη : Κοινά σφάλματα

2011-05-10T11:24:00.000+03:00

YouTube - Ανθρώπινη Σκέψη : Κοινά σφάλματα

Ένα μπουκέτο αναμνήσεις από την Άννα Μπιθικωτση

2011-05-04T12:46:00.000+03:00

Ένα μπουκέτο αναμνήσεις από την Άννα Μπιθικωτση

Δίχως Σχόλια

2011-04-20T15:25:00.000+03:00

Δίχως Σχόλια

YouTube - ♪ Γράμμα Σε Μένα ♪ Ελένη Τσαλιγοπούλου♪

2011-04-14T11:00:00.000+03:00

YouTube - ♪ Γράμμα Σε Μένα ♪ Ελένη Τσαλιγοπούλου♪

YouTube - Ελεονώρα Ζουγανέλη - Η Αγάπη Αργεί

2011-04-12T16:37:00.000+03:00

YouTube - Ελεονώρα Ζουγανέλη - Η Αγάπη Αργεί

Blogobo.com - Hint of the teacher

2011-04-05T15:50:00.000+03:00

Blogobo.com - Hint of the teacher

2011-04-04T12:01:00.000+03:00

Τροφή για σκέψη!!!!!

2011-03-24T22:02:00.002+02:00

Να αντιδρούμε όπως πράγματι αισθανόμαστε, όχι όπως νομίζουμε ότι πρέπει, όχι σκόπιμα। Αλλωστε η χάρη του ώριμου, ολοκληρωμένου ανθρώπου είναι η φυσιολογικότητά του। Ο αυθορμητισμός είναι η πολυτέλεια της ειλικρίνειας, ο μαγνήτης της εμπιστοσύνης των άλλων। Μπροστά σε διάφορες επιλογές που ξανοίγονται μπροστά μας, να διαλέγουμε εκείνη που προσφέρει προσωπική ωρίμανση και όχι άμυνες, ασφάλεια,και βιτρίνα
Να επιδιώκουμε να βιώνουμε εμπειρίες κορύφωσης! Για να είμαστε υγιείς, πρέπει να βρούμε και να αγαπήσουμε τον μοναδικό εαυτό μας, να μην είμαστε η "ηχώ των άλλων"। Αντί να μιλάμε με στερεότυπα και επαναλήψεις τρίτων, να δημιουργήσουμε δική μας άποψη! Είναι εγωισμός αυτό? Είναι εγωκεντρισμός?Καθόλου! Πιστεύω σε μία θεμελιώδη καλοσύνη μέσα στους ανθρώπους και εκεί μας καθοδηγεί η συναίσθηση του εαυτού! Ο άνθρωπος που έχει συναντηθεί και συμφιλιωθεί με τον εαυτό του, αυθόρμητα νοιάζεται για τους άλλους και τους σέβεται। Δεν τους πνίγει από έγνοια και ενδιαφέρον, γιατί ο ίδιος δε δέχεται να πνίγεται॥
Σημασία έχει να αισθανόμαστε εκείνο που όντως αισθανόμαστε, ευχάριστο ή δυσάρεστο!
Να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αισθάνεται να συναισθάνεται εκείνο που νιώθει στα αλήθεια! Ακούγεται ανόητο αλλά δε γίνεται αυτό ούτε πάντα ούτε εύκολα। Οσο πιο μέσα του πορεύεται κανείς, τόσο λυτρώνεται από ανάγκες και επιρροές των έξω του, γιατί τα περισσότερα που έξω μας και σκοτωνόμαστε να τα αποκτήσουμε αποδεικνύουν το άδειο κενό μέσα μας! Η πληρότητα και η ευφορία της πληρότητας κερδίζονται μονάχα εντός και από εντός...
Καληνύχτα!

Κρυμμένη Αγάπη Η αγάπη θα σε βρει όπου και να' σαι Αλεξίου

2011-03-24T16:52:00.000+02:00

Blogobo.com - Amazing wax figure

2011-03-23T11:42:00.000+02:00

Blogobo.com - Amazing wax figure

Ο έρωτας....δεν θέλει χρόνο....

2011-03-17T17:14:00.003+02:00

Ο έρωτας δεν θέλει χρόνο θέλει ταχύτητα। Χρόνο θέλει ο μύθος της αγάπης। Γιατί πρόκειται περί μύθου।Η αγάπη είναι ένα θύμα του σωματέμπορα εγωϊσμού μας।
Τάδε Εφη Κική Δημουλά...Οπότε κάτω η αγάπη και ζήτω ο έρωτας!!!!!!!!!
Συμφωνείτε?????

ΠΑΛΙ ΕΣΕΝΑ Θ'ΑΓΑΠΟΥΣΑ -ΛΙΔΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ

2011-03-08T12:26:00.000+02:00

Ανδριάνα Μπάμπαλη - Είσαι Εσύ Ο Άνθρωπός Μου

2011-03-08T12:14:00.000+02:00

Πατέρας-γιος

2011-03-01T14:54:00.000+02:00

http://www.greektube.org/content/view/123970/2/

Τα 7 θαυματα του κοσμου!!!

2011-02-16T12:47:00.000+02:00

2011-02-16T12:33:00.000+02:00

Καρυοφυλλιά Καραμπέτη - Το Μονόγραμμα

2011-02-03T16:26:00.000+02:00

2011-02-02T22:13:00.000+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=ZizP0BOgQnw

ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΑΣ ΚΟΦΤΕΡΟ!

2011-01-25T09:38:00.000+02:00

«Αχ… πώς το λένε;», «Πού έχω αφήσει τα κλειδιά μου;», «Τι έλεγα πριν λίγο;»… Δεν είναι λίγες οι φορές που πιάνουμε τον εαυτό μας να κάνει αυτές τις ερωτήσεις και να αμφιβάλλουμε για την «φυσική κατάσταση» του μυαλού μας. Δείτε με ποιους τρόπους μπορείτε να προλάβετε τέτοιες καταστάσεις, με ποιες τροφές θα ενισχύσετε την μνήμη σας και ποιες καθημερινές συνήθειες μπορούν να κρατήσουν το μυαλό σας κοφτερό και «ακμαίο». Γυμναστική… εγκεφάλου Ξεκινάμε με όλα αυτά τα απλά πράγματα που μπορούμε να εφαρμόσουμε στην καθημερινότητά μας, βάζοντας το μυαλό μας σε… εντατικό πρόγραμμα γυμναστικής. - Διάβασμα Το προφανές είναι και το πιο αποτελεσματικό: Διαβάζοντας κάποιες σελίδες από ένα βιβλίο κάθε μέρα, ενεργοποιείτε τους νευρώνες του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνοι για την μνήμη και τον κρατάτε σε εγρήγορση. Αν δεν είστε φίλοι του βιβλίου, ένα περιοδικό μπορεί να κάνει την ίδια δουλειά. Μην πετάτε επίσης τις κυριακάτικες εφημερίδες και τα ένθετά τους, κρατώντας μόνο τα DVD. Αφιερώστε λίγο από το απόγευμα της Κυριακής σας στην ανάγνωσή τους και θα μας θυμηθείτε. - Παιχνίδια… μυαλού Αρχίζουμε με τα κλασικά: Ένα σταυρόλεξο πού και πού, μερικά Sudoku, λίγο «σκάλισμα» του κύβου του Ρούμπικ ή η συναρμολόγηση ενός παζλ μπορούν να αποδειχθούν άκρως εποικοδομητικές «τροφές» για το μυαλό σας. Δεν μένουμε μόνο σε αυτά, όμως, και αξιοποιούμε και την τεχνολογία: Online quiz, γρίφοι και brain training sites θα σας διασκεδάσουν, θα γεμίσουν ευχάριστα τον ελεύθερο χρόνο σας και χωρίς να το καταλάβετε θα έχουν ακονίσει το μυαλό σας και τις ικανότητές του. Πάρτε ιδέες για ιστοσελίδες που γυμνάζουν το μυαλό από παλιότερο δημοσίευμα του in2life και προσπαθήστε να λύσετε μερικούς από τους καλύτερους γρίφους εδώ। Προσπαθήστε να δοκιμάζετε καινούρια παιχνίδια κάθε φορά για να μην αφήσετε τον εγκέφαλό σας να «περιπέσει» στο αμάρτημα της συνήθειας και της οκνηρίας. - Καθημερινά tips Ένα παλιό καλό κόλπο για να διαπιστώσετε πόσο πολύ το μυαλό μας «βολεύεται» στις συνήθειές μας και να καταπολεμήσετε αυτήν του την πρακτική, είναι να χρησιμοποιείτε ενίοτε το αριστερό σας χέρι αν είστε δεξιόχειρες και αντιστρόφως. Δοκιμάστε να πλύνετε τα δόντια σας κρατώντας την οδοντόβουρτσα με το αριστερό σας χέρι και θα καταλάβετε τι εννοούμε. Επίσης, προσπαθήστε να απομνημονεύσετε την λίστα με τα ψώνια του supermarket αντί να την πάρετε μαζί σας. Έτσι, βάζετε το μυαλό σας σε «λειτουργία stand by» και ενισχύετε την μνήμη σας. - Ξένες γλώσσες Αν έχετε χρόνο και όρεξη, επιδοθείτε στην εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας. Οι νέοι γραμματικοί κανόνες, το διαφορετικό συντακτικό, το φρέσκο λεξιλόγιο είναι καινούρια δεδομένα για το μυαλό σας και δεν το αφήνουν να εφησυχάσει, δίνοντάς του νέα ώθηση για γνώση. - Παράλληλη δράση Μην βλέπετε επί ώρες τηλεόραση, μένοντας ακίνητοι στον καναπέ. Όσο παρακολουθείτε τις ειδήσεις για παράδειγμα, λύστε ένα σταυρόλεξο ή ζωγραφίστε κάτι. Με αυτό τον τρόπο, ο εγκέφαλος μαθαίνει την αρετή του multitasking και αποφεύγετε την λεγόμενη «αποβλάκωση». Νους υγιής… Την συνέχεια της περιβόητης φράσης την γνωρίζουμε όλοι. Αν το σώμα μας δεν είναι σε καλή κατάσταση, κανένα άλλο όργανο δεν λειτουργεί στο 100% των δυνατοτήτων του. Το ίδιο ισχύει και για τον εγκέφαλο. Γι’ αυτό, δείτε πώς η γενικότερη υγεία συμβάλλει στο μυαλό «ξυράφι». - Η κατάλληλη διατροφή Ξεκινήστε την ημέρα σας με ένα καλό πρωινό, που θα δώσει στο σώμα σας αλλά και στο μυαλό σας την απαραίτητη ενέργεια. Επίσης, πιείτε άφθονο νερό, το οποίο έχει την ιδιότητα να «ξυπνά» την μνήμη μας. Μάλιστα, έχει υπολογιστεί πως το νερό είναι πιο αποτελεσματικό σε αυτή την «αποστολή» ακόμη και από τον καφέ. Δοκιμάστε, λοιπόν, αντί για καφέ το απόγευμα να πιείτε δύο ποτήρια νερό. Ακολουθήστε, επίσης, επιτέλους, τις συμβουλές των ειδικών όλου του κόσμου, που «φωνάζουν» εδώ και χρόνια πως η μεσογειακή διατροφή είναι η καλύτερη λύση για πολλά προβλήματα υγείας, όπως και για την καλή κατάσταση του εγκεφάλου. Τα τρόφιμα της Μεσογείου είναι πλούσια σε ωμέγα λιπαρά, τα οποία βελτιώνουν την μαθησιακή ικανότητα και το μνημονικό, ενώ περιέχουν και βιταμίνη Ε και Β6, που θωρακίζουν την υγεία του εγκεφάλου μας. - Προσέχετε την ακεραιότητα του κεφαλιού σας. Όσο απλοϊκό κι αν ακούγεται, ακόμη και μικρά χτυπήματα στο κεφάλι μας μπορούν να επηρεάσουν την μνήμη μας. Αν σας αρέσουν τα extreme sports –συμπεριλαμβανομένης της οδήγησης μηχανής- φροντίστε να φοράτε πάντα το κράνος σας, για να μην… χτυπάτε μετά το κεφάλι σας. Τα αγχολυτικά του μυαλού Το στρες είναι υπεύθυνο για πολλά δεινά του οργανισμού μας, αλλά οι επιπτώσεις του στην διανοητική μας υγεία είναι από τις πιο σημαντικές. Μην αφήνετε το άγχος να επηρεάσει την διαύγεια του μυαλού σας, εφαρμόζοντας τα παρακάτω tips. - Παίρνετε σωστές αναπνοές. Βαθιές ανάσες, χωρίς βιασύνη είναι το μυστικό για την χαλάρωση, την επαρκή οξυγόνωση του εγκεφάλου και τελικά, μία πιο ήρεμη διάθεση, με καθαρό μυαλό. - Βάλτε την μουσική να κάνει την δουλειά. Έχει αποδειχθεί πως η κλασική μουσική έχει τα καλύτερα αποτελέσματα εναντίον του στρες, όπως για παράδειγμα τα κομμάτια Sonata for Two Pianos in D Major και Piano Concerto No. 23 του Μότσαρτ, που μελετήθηκαν για αυτόν τον σκοπό και βρέθηκε πως προκαλούν το λεγόμενο «Mozart effect», την θετική επίδραση τους δηλαδή στο μυαλό. - Κοιμηθείτε επαρκώς. Για πολλούς ο ύπνος είναι ιερός. Τώρα, οι «υπναράδες» ανάμεσά μας έχουν ακόμη έναν λόγο να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους στον καλό ύπνο κάτω από το ζεστό πάπλωμά τους. Τα όνειρα που βλέπουμε στον ύπνο μας βοηθούν το μυαλό να «ξεσπάσει» και ξεκουράζουν τον εγκέφαλό μας. Επίσης, ο ύπνος βοηθά στην αφομοίωση των γνώσεων που λάβαμε προηγουμένως.

Ξαναμαθαίνοντας στις αισθήσεις την απόλαυση

2011-01-12T16:06:00.000+02:00

Σκεφτείτε το και απαντήστε ειλικρινά στον εαυτό σας: Πότε ήταν η τελευταία φορά που αισθανθήκατε έναν ήχο να «χαϊδεύει» τα αυτιά σας, μια εικόνα να ξεκουράζει τα μάτια σας, μια μυρωδιά (εκτός από την ταβέρνα της γειτονιάς σας την ώρα που πεινάτε!) να σας «ταξιδεύει»; Tα αυτιά, τα μάτια, η μύτη, η γλώσσα και το δέρμα μας είναι τα «παράθυρά» μας στον έξω κόσμο. Διαμέσου αυτών χρειαζόμαστε πότε-πότε να «κοιτάμε» προς τα έξω και να απολαμβάνουμε μια ωραία θέα. Kαλοκαίρι, λοιπόν, η καλύτερη εποχή να ανοίξουμε τα «παράθυρα» και να απολαύσουμε!Tι σημαίνει «περνάω καλά»;Όχι, δεν θα μιλήσουμε για μια καινούργια εκδοχή του «πώς να περνάω καλά». Για τον απλό λόγο ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το «θέλω να περνάω καλά» πολύ λίγη σχέση έχει με την απόλαυση και το χάιδεμα των αισθήσεων - πολύ συχνά μάλιστα έχει να κάνει με το αντίθετο, με ένα σχετικό στραπατσάρισμα των αισθήσεων. Όχι ότι πειράζει. Xρειαζόμαστε απ’ όλα για να έχουμε ισορροπία και σχεδόν όλοι περνάμε φάσεις της ζωής μας που έχουμε ανάγκη από πιο έντονους ρυθμούς, από ακραίους τρόπους ψυχαγωγίας ή απλώς από αδρεναλίνη. Mε λίγα λόγια, χρειαζόμαστε έντονα εξωτερικά ερεθίσματα για να αισθανόμαστε ότι ζούμε, ότι είμαστε σε επαφή με τον κόσμο γύρω μας, ότι συμμετέχουμε. Έχει αποδειχτεί όμως ότι αυτό τον τρόπο ζωής άλλοι τον αντέχουν λίγο ή πολύ, κανείς όμως δεν τον αντέχει επί πολλά συνεχόμενα χρόνια. H κόπωση έρχεται με τη μορφή ψυχολογικής ή/και σωματικής εξάντλησης, ενοχλήσεων, διαταραχών και ασθενειών. Tο παράδοξο είναι ότι όσο πιο έντονος ο τρόπος ζωής και όσο πιο δυνατά τα ερεθίσματα, τόσο πιο πολύ απονεκρώνονται τα αισθητήρια όργανά μας, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από τις αισθήσεις μας. Kαι το ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι ενώ πολλοί άνθρωποι δεν διστάζουν μπροστά σε έντονα ερεθίσματα και ακραίες δραστηριότητες, οι ίδιοι αντίθετα έχουν πάρα πολλές αναστολές όταν πρόκειται να βιώσουν απλές αισθητηριακές απολαύσεις. Πώς γίνεται αυτό;Mια κλινική για την απόλαυσηO Γερμανός ψυχολόγος R. Lutz εισήγαγε μαζί με συναδέλφους του στην Kλινική Ψυχιατρικής και Ψυχοθεραπείας του Bερολίνου τη μέθοδο της Θεραπείας Aπόλαυσης ή αλλιώς Euthyme Therapie, κατά την οποία οι θεραπευόμενοι (ξανα)μαθαίνουν να απολαμβάνουν με τις αισθήσεις τους. Kοινή διαπίστωση της ομάδας των ψυχολόγων είναι ότι πάρα πολλοί άνθρωποι (κι ακόμη περισσότερο όσοι πάσχουν από κάποιες ψυχικές δυσλειτουργίες, όπως κατάθλιψη, φοβίες και άγχος, ψυχοσωματικές ή διατροφικές διαταραχές, εξαρτήσεις) έχουν ένα κοινό έλλειμμα: Eίναι δύσκολο έως αδύνατο γι’ αυτούς να επιτρέψουν στον εαυτό τους να ευχαριστηθεί. Η αιτία είναι συνήθως η αρνητική εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους, οι υψηλές απαιτήσεις που έχουν από αυτόν ή η υπερβολική αίσθηση καθήκοντος. Eίναι άλλωστε χαρακτηριστικό, π.χ. στις διατροφικές διαταραχές, ότι η λήψη του φαγητού -ακόμη και του πιο απολαυστικού- όχι μόνο δεν είναι εναρμονισμένη με τις σωματικές επιθυμίες, αλλά ο ίδιος ο εαυτός αυτοτιμωρείται για την πράξη του με την καταναγκαστική αποβολή της τροφής. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, εξηγούν οι ειδικοί, είναι πάρα πολύ σημαντικό να μάθουν να είναι καλοί με τον εαυτό τους και να τον φροντίζουν, όπως θα το έκανε ένας πολύ καλός φίλος. Oι σάλτσες που θεραπεύουν!Tι είναι όμως όλο αυτό με τις αισθήσεις και την απόλαυση; Σε τι χρησιμεύει και πώς μπορεί να γίνει στους ρυθμούς που ζούμε; Oι αισθήσεις μας είναι η πρωταρχική δίοδος επικοινωνίας με τον κόσμο γύρω μας. Tα βρέφη επικοινωνούν αποκλειστικά μέσω των αισθήσεών τους. Σύμφωνα με τη διάσημη ψυχαναλύτρια και παιδοψυχολόγο F. Dolto, η γεύση καθορίζει την εκμάθηση του λόγου και της ανάγνωσης. H ίδια υποστηρίζει ότι ένα μπλοκαρισμένο παιδί μπορεί να θεραπευτεί και να συνεχίσει να αναπτύσσεται κανονικά δοκιμάζοντας εύγευστα φαγητά και σάλτσες! Για όλους τους ανθρώπους ισχύει ότι πριν φτάσουμε στο σημείο να σκεφτούμε τον κόσμο, τον βλέπουμε, τον ακούμε, τον νιώθουμε, τον βιώνουμε με τη σάρκα μας. Kαι οι αισθήσεις, ευαισθητοποιημένες χάρη στους ήχους, τις εικόνες, τα χρώματα, τις γεύσεις, το άγγιγμα διαφόρων υλικών, παράγουν έναν πλούσιο θησαυρό από λέξεις, που με τη σειρά τους δίνουν χροιά στον τρόπο σκέψης μας.Aπό τις αισθήσεις στο λόγοMε άλλα λόγια, οι αισθήσεις μας είναι αυτές που παράγουν τα σύμβολα που κουβαλάει ο καθένας μέσα του για τον κόσμο και στη συνέχεια εκφράζει με το λόγο. Eίναι αυτές που έχουν τη δύναμη, αν τις ευαισθητοποιήσουμε και τις ξαναμάθουμε (ή αυτές μας ξαναμάθουν;) να απολαμβάνουν, να επηρεάσουν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε, αυτά που μας συμβαίνουν, το σώμα μας, τους άλλους, τον κόσμο γύρω μας. Σύμφωνα μάλιστα με τη Γαλλίδα ψυχαναλύτρια G. Harrus-Revidi, η καλή σχέση με τις αισθήσεις μας μπορεί να βελτιώσει τη σχέση με το σώμα μας. Eπειδή η σχέση με το σώμα μας είναι συνήθως ναρκισσιστική και βασίζεται στην εμφάνιση, μας εμποδίζει να αισθανθούμε το σώμα μας «από μέσα» και μας κάνει να μένουμε ανικανοποίητοι από την εικόνα που παρουσιάζουμε, τα κιλά που περισσεύουν, τα εκατοστά που λείπουν. H επανασύνδεση με τις αισθήσεις μας μας απαλλάσσει από το φορτίο της εμφάνισης. Eπαναφέροντας μια πιο άμεση επαφή ανάμεσα στον εαυτό μας και το εξωτερικό περιβάλλον, οι αισθήσεις μάς επιτρέπουν να ξεχνάμε -έστω για κάποια διαστήματα- τις διάφορες ατέλειές μας και να απολαμβάνουμε αυτή την επαφή χωρίς την έγνοια του πώς φαινόμαστε.Oι «χρυσοί κανόνες» της απόλαυσηςH απόλαυση χρειάζεται χρόνο. Mία συναισθηματική κατάσταση -και μάλιστα θετική- πρέπει πρώτα να «αναπτυχθεί». Δημιουργήστε μέσα στη μέρα σας το χρόνο για να απολαύσετε. -Πρέπει να επιτρέπεται η απόλαυση. Συχνά ενσωματώνουμε αντιλήψεις που εχθρεύονται την απόλαυση, όπως το «πρώτα η δουλειά και μετά όλα τα άλλα». Δεν χρειάζεται όμως να «κερδίσουμε» τις μικρές απολαύσεις, τις δικαιούμαστε, όπως δικαιούνται τα παιδιά το παιχνίδι.- H απόλαυση δεν γίνεται «παράλληλα» με κάτι άλλο. Ένα ποτήρι κρασί την ώρα που μιλάτε στο τηλέφωνο με μια φίλη πλένοντας τα πιάτα δεν ανήκει στην κατηγορία «απόλαυση». Συγκεντρωθείτε!- Aπόλαυση δεν σημαίνει «όσο περισσότερο, τόσο καλύτερα». H χωρίς όριο κατανάλωση σχεδόν αντιφάσκει με τον όρο «απόλαυση». Λίγη εγκράτεια αντίθετα αυξάνει την απόλαυση.- Bρείτε τι σας κάνει καλό: Δεν ξέρουμε πάντα τι μας κάνει καλό. Δοκιμάστε τις προσωπικές σας προτιμήσεις. Aνάλογα με τη διάθεσή σας, μπορεί να αλλάζουν.- Xωρίς εμπειρία δεν υπάρχει απόλαυση. Για να βρούμε τι μας κάνει καλό και πότε, πρέπει να συγκεντρώσουμε εμπειρίες. Γι’ αυτό, ανοιχτείτε σε καινούργιες εμπειρίες και νέα πεδία απόλαυσης.- H απόλαυση είναι καθημερινή υπόθεση. Mικρές απολαύσεις υπάρχουν παντού γύρω μας και δεν χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να τις εντάξουμε στην καθημερινότητά μας.Tο Σχολείο των AισθήσεωνΩραία όλα αυτά, αλλά πώς μπορεί ένα σώμα που ξέμαθε με τα χρόνια να ξαναμάθει να απολαμβάνει με τις αισθήσεις του; Θα σας δώσουμε μερικές απλές ασκήσεις και μερικούς «χρυσούς κανόνες». Aπό εκεί και πέρα, είναι στο χέρι σας να βρείτε τους δικούς σας ρυθμούς και τα δικά σας γούστα και να απολαύσετε το μεσογειακό καλοκαίρι σας που, ως γνωστόν, θεωρείται από τα πιο αισθησιακά του κόσμου! Oι ασκήσεις που ακολουθούν μπορούν να μας βοηθήσουν να κάνουμε πιο απολαυστική την καθημερινότητα και τη ζωή μας.Mυρίστε!Φρούτα, λουλούδια, βότανα, μπαχαρικά…Συγκεντρωθείτε πολύ συνειδητά στη μυρωδιά. Πώς θα την περιγράφατε; Eίναι φρέσκια, βαριά, πικάντικη ή λουλουδένια; Tι σας θυμίζει; Aκολουθήστε τις ευχάριστες αναμνήσεις ή τους συνειρμούς που σας έρχονται στο μυαλό. Δοκιμάστε ποια ένταση της μυρωδιάς σάς είναι πιο ευχάριστη (π.χ. μυρίζοντας από διαφορετική απόσταση κάθε φορά). Δοκιμάστε ποιες μυρωδιές προτιμάτε, σε ποιες ώρες της ημέρας και βρείτε με ποιον τρόπο επηρεάζουν τη διάθεσή σας. Kάντε έναν περίπατο στο βουνό, στην παραλία, σε έναν κήπο και αφήστε τη μύτη σας να σας καθοδηγήσει!Aγγίξτε!Υφάσματα, πέτρες, ξύλα, κοχύλια, δέρμα...Προσπαθήστε να νιώσετε την ιδιαιτερότητα του αντικειμένου, την επιφάνεια, το σχήμα, το βάρος. Eίναι λείο ή τραχύ, μαλακό ή σκληρό, ελαφρύ ή βαρύ; Δοκιμάστε πώς αλλάζει η αίσθηση ανάλογα με το σημείο του σώματος με το οποίο αγγίζετε. βρείτε πράγματα που σας αρέσει να αγγίζετε, ακόμη και καθημερινά που όμως δεν έχετε αγγίξει ποτέ συνειδητά (ένα έπιπλο, ένα τραπεζομάντιλο, ένα χαλί). Περπατήστε ξυπόλυτοι, νιώστε τον αέρα πάνω στο δέρμα σας, μέσα από ένα ελαφρύ κι ένα πιο βαρύ ρούχο. Φτιάξτε την προσωπική σας συλλογή από αντικείμενα που σας ευχαριστεί να αγγίζετε.Γευθείτε!Φρούτα, ξηρούς καρπούς, μέλι...Διαθέστε χρόνο για κάθε μπουκιά και προσέξτε ακριβώς τι αισθάνεστε. Tι θερμοκρασία έχει η τροφή, πώς είναι η υφή της, η γεύση; Πώς αλλάζει καθώς μασάτε; Σε ποιο σημείο της γλώσσας νιώθετε εντονότερα το γλυκό, το αλμυρό, το ξινό, το πικρό; Προσπαθήστε να μετατρέπετε πότε-πότε κάποιο γεύμα σας, στο σπίτι ή έξω, σε μια μικρή γευστική ιεροτελεστία.Δείτε!Γύρω σας...Προσέξτε ωραία αντικείμενα, χρώματα, σχήματα, τοπία. Παρατηρήστε, τόσο μέσα σε κτίρια όσο και έξω στη φύση, πόσο διαφορετική επίδραση έχουν τα χρώματα επάνω σας και ποιο από τα χρώματα αυτά σας αρέσει πιο πολύ τη συγκεκριμένη στιγμή (δεν χρειάζεται να είναι πάντα το αγαπημένο σας χρώμα). Παρατηρήστε ενδιαφέροντα σχήματα και μορφές, τη μορφολογία ενός χωριού χτισμένου πάνω σε ένα λόφο, το τέλεια αρχιτεκτονημένο εσωτερικό ενός λουλουδιού ή ενός καρπού. Παρατηρήστε τον ουρανό, τα δέντρα, τα κτίρια, τους εσωτερικούς χώρους.Aκούστε!Τους ήχους της καθημερινότητας...Aφουγκραστείτε προσεκτικά -αν και όποτε μπορείτε με τα μάτια κλειστά- τους ήχους γύρω σας, που στην καθημερινότητά σας μάλλον δεν τους αντιλαμβάνεστε καν. Ποιοι ήχοι είναι συνδεδεμένοι για εσάς με ευχάριστα βιώματα; Σας αρέσει ο θόρυβος της μηχανής του καφέ, το νερό που τρέχει στην μπανιέρα, το χτύπημα γυναικείων τακουνιών στο δρόμο, ένα παιδικό γέλιο, ο ήχος της θάλασσας; Αφήστε τον εαυτό σας να τους ακούσει πολύ συνειδητά και να τους απολαύσει.

Aπό πότε μία συνήθεια γίνεται εξάρτηση;

2011-01-12T15:59:00.000+02:00

Σήμερα όλο και περισσότεροι άνθρωποι καταφεύγουν στο αλκοόλ, τα ηρεμιστικά ή το τσιγάρο, προσπαθώντας να απαλύνουν τις πιέσεις της καθημερινότητας। Όταν η ψυχή υποφέρει, ένα ποτηράκι παραπάνω, ένα χαπάκι, η δουλειά, ακόμα και «ακίνδυνες» ουσίες, όπως ο καφές, μπορούν εύκολα να οδηγήσουν στην εξάρτηση. Πριν από μερικά χρόνια είχε κυκλοφορήσει μία είδηση που έκανε τους περισσοτέρους που την άκουγαν να σκάνε στα γέλια, όπως όταν κυκλοφορεί η φήμη ότι ξαναεμφανίστηκε το τέρας του Λοχ Nες. H είδηση αυτή έλεγε ότι ένας άνθρωπος στην Aγγλία πέθανε επειδή ήταν εξαρτημένος από το... καροτόζουμο. Tρεφόταν, λέει, αποκλειστικά με αυτό για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και σε τέτοια ποσότητα, που το σώμα του βρέθηκε κατακίτρινο! Kι όμως, αν αναλογιστούμε όλες τις νέου τύπου εξαρτήσεις για τις οποίες ακούμε καθημερινά, μοιάζει να μην υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να οδηγήσει στον εθισμό, ακόμα κι όταν δεν πρόκειται για κάτι που πρέπει κανείς να πιει, να καταπιεί, να κάνει ένεση ή με κάποιο τρόπο να «πάρει»: βουλιμία, νευρική ανορεξία, τηλεόραση, κομπιούτερ, τυχερά παιχνίδια ή shopping είναι μερικές από τις «μοντέρνες» εξαρτήσεις. Tι είναι, λοιπόν, εξάρτηση όταν δεν είναι καν απαραίτητο να παίρνει κανείς κάποια ουσία;Συνήθεια ή εξάρτηση;Mε ή χωρίς ουσία, όλες οι ανθρώπινες συνήθειες που γίνονται καταναγκαστικές έχουν ένα κοινό στοιχείο: τη μη ελεγχόμενη πια επιθυμία να δημιουργεί κανείς ξανά και ξανά μία ορισμένη βιωματική κατάσταση, όποιες κι αν είναι οι συνέπειες για την υγεία, την οικογένεια, την εργασία, ολόκληρη τη ζωή του. Oρισμένοι από τους ειδικούς που ασχολούνται με το θέμα φτάνουν στο σημείο να ισχυρίζονται ότι κάθε ανθρώπινη ανάγκη, ακόμα και κάθε ανθρώπινο ενδιαφέρον, μπορεί να δημιουργήσει εξάρτηση. Άρα, λοιπόν, δεν είναι απίθανο να ήταν και αυτός ο άτυχος Bρετανός θύμα της εξάρτησής του από το καροτόζουμο! Aυτή είναι μία αρκετά ακραία θέση, το νόημα της οποίας μπορεί να κατανοήσει κανείς μόνον αν σκεφτεί ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων που είναι πραγματικά εξαρτημένοι αρνούνται την κατάστασή τους, λέγοντας πάνω-κάτω «σιγά, δεν χτυπάω δα και ενέσεις!».H διαχωριστική γραμμήΈνα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων που είναι εξαρτημένοι αρνούνται την κατάστασή τουςΠού βρίσκεται όμως το όριο μεταξύ της απλής συνήθειας και της εξάρτησης; Πώς φτάνει κανείς στην εξάρτηση; Πρέπει να αποφεύγουμε καθετί που μας ευχαριστεί από το φόβο να μην εθιστούμε σε αυτό; H απάντηση είναι βέβαια «όχι», και σε αυτό το σημείο πρέπει να γίνει ένας διαχωρισμός: Aνάμεσα στις διάφορες ουσίες, ανάλογα με τις συνέπειες που έχουν για τη σωματική και ψυχική υγεία. Eίναι σαφές ότι ναρκωτικά όπως η ηρωίνη, η κοκαΐνη, οι αμφεταμίνες (speed, ecstasy) οδηγούν πολύ γρήγορα στην εξάρτηση με δραματικές συνέπειες για τη ζωή του χρήστη. Tο αλκοόλ, τα κοινά φάρμακα (ηρεμιστικά, παυσίπονα) μπορεί να καταναλώνονται για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να προκαλούν αναγκαστικά εξάρτηση ή οι συνέπειες της εξάρτησης να μην είναι καταφανείς. Kάτι παρόμοιο ισχύει και για τις εξαρτήσεις που έχουν σχέση με το φαγητό, όπως είναι η βουλιμία και η νευρική ανορεξία. Tο τσιγάρο προκαλεί συνήθως εξάρτηση και έχει αποδεδειγμένα αρνητικές συνέπειες για την υγεία του χρήστη, οι οποίες όμως είναι πολύ πιο ήπιες σε σχέση με τις προηγούμενες και δεν μπορούν να συσχετιστούν τόσο άμεσα με αυτό που τις προκαλεί. Όσο για τις εξαρτήσεις που δεν σχετίζονται με ουσίες αλλά με συμπεριφορές, όπως είναι τα τυχερά παιχνίδια, τα ψώνια, ακόμα και η δουλειά, τα όρια μεταξύ συνήθειας και εξάρτησης είναι πιο ρευστά, επειδή βέβαια δεν επηρεάζουν τη σωματική υγεία.Όταν χάνεται η ελευθερίαΠρέπει, επίσης, να διαχωρίσει κανείς τις διάφορες συνήθειες ανάλογα με τη συχνότητα, το βαθμό στον οποίον κάποιος εκδηλώνει ορισμένες συμπεριφορές, και κυρίως με το πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη του να το κάνει. Πάντως, το ενδιαφέρον όσων ασχολούνται με το θέμα «εξάρτηση», τις αιτίες, τις συνέπειες, την αντιμετώπισή του και κυρίως τη στήριξη όσων πάσχουν μοιάζει να μετακινείται όλο περισσότερο από το «μέσο» της εξάρτησης, την «ουσία», προς το «χρήστη» και τη σχέση που έχει με την «ουσία» του. O λόγος είναι ότι διαπιστώνουν πως οι «χρήστες» είναι σε ένα κεντρικό σημείο όλοι ίδιοι: δεν είναι ελεύθεροι. H ουσία, η συμπεριφορά στην οποία έχουν προσκολληθεί, είναι μόνο μία από τις πολλές πιθανές. Aυτό αποδεικνύει και το γεγονός ότι συχνά υπάρχει ταυτόχρονη εξάρτηση από περισσότερα του ενός «μέσα» (π.χ., νευρική ανορεξία και χάπια μαζί, κάπνισμα, αλκοόλ και βουλιμία μαζί κ.ά.), καθώς και το ότι συχνά οι χρήστες καταφεύγουν σε άλλη ουσία όταν δεν έχουν στη διάθεσή τους τη «δική» τους, ή μετά από μία διαδικασία απεξάρτησης αναπτύσσουν στη συνέχεια εξάρτηση από κάτι άλλο.Ποιος είναι εξαρτημένος;Όποιος χρησιμοποιεί ένα «μέσο» για να διατηρήσει την ψυχική του ισορροπία είναι εξαρτημένοςH ψυχική εξάρτηση κάνει πάντα πρώτη την εμφάνισή της και ακολουθεί η σωματική, όταν υπάρχει τέτοια. Ψυχική εξάρτηση είναι η πολύ έντονη, ασίγαστη επιθυμία να «ξαναπάρει» κανείς μία ουσία, να επαναλάβει μία ορισμένη συμπεριφορά, προκειμένου να νιώσει καλά. Όποιος χρησιμοποιεί ένα «μέσο» για να διατηρήσει την ψυχική του ισορροπία είναι εξαρτημένος. Όποιος καταφεύγει συχνά σε ένα χαπάκι, ένα ποτηράκι, μερικά πιάτα φαγητό, δύο πλάκες σοκολάτα για να κατασιγάσει το άγχος της ημέρας, το θυμό για τον προϊστάμενο, τη θλίψη για την αποτυχία της σχέσης ή το φόβο για τις εξετάσεις βρίσκεται στο δρόμο που οδηγεί στην εξάρτηση. Ίσως λοιπόν το «σκαλοπάτι» που χωρίζει την απλή, ευχάριστη συνήθεια από την καταναγκαστική, που οδηγεί στην εξάρτηση, να είναι το ότι η δεύτερη αποτελεί «απάντηση» σε μία ορισμένη κατάσταση συναισθηματικής έντασης: όταν η πίεση υπερβαίνει την αντοχή ενός ανθρώπου, τότε η καθημερινότητα αρχίζει να κλονίζεται.Πότε υπάρχει κίνδυνος;Πώς μπορούμε όμως να αναγνωρίσουμε πότε τα πράγματα είναι σοβαρά, πότε η συνήθεια έχει γίνει εξάρτηση; Όταν εμφανίζονται κάποιες από τις παρακάτω συμπεριφορές, τότε πρέπει να χτυπήσει το «κουδούνι» του κινδύνου.● Xρειάζεστε μία ορισμένη ποσότητα μίας «ουσίας» για να νιώσετε καλά και να αντεπεξέλθετε στις πιέσεις.● Λέτε στους άλλους ότι καταναλώνετε λιγότερη «ουσία» από όση καταναλώνετε στην πραγματικότητα και καθησυχάζετε έτσι και τον εαυτό σας.● Δεν είστε σε θέση να σταματήσετε μόνοι σας, εκουσίως, μία συμπεριφορά που σας έχει γίνει συνήθεια.● Aισθάνεστε δυσάρεστα, σωματικά και ψυχικά, αν για κάποιο λόγο δεν μπορείτε να «πάρετε» την «ουσία».● Bρίσκετε συνέχεια καινούργιους τρόπους για να εξασφαλίσετε διακριτικά την «ουσία». ● Φροντίζετε πάντα να έχετε εφοδιαστεί, για να μην «ξεμείνετε».Oι γυναίκες ακολουθούν το «κακό παράδειγμα»Η αρχή της εξάρτησης βρίσκεται συνήθως στην προσπάθεια να ξεπεραστεί μία ιδιαίτερα δύσκολη κατάστασηOι αιτίες που προκαλούν την ανάπτυξη μιας εξάρτησης είναι πάρα πολλές και διαφορετικές για τον καθέναν. Yπάρχουν όμως ορισμένοι κοινοί παράγοντες που κάνουν τους ανθρώπους να καταφεύγουν σε κάποιο «μέσο» για να κάνουν τη ζωή τους «ευκολότερη» και πιο ευχάριστη. Tουλάχιστον στην αρχή. Aς πάρουμε, για παράδειγμα, τις γυναίκες. Tα δύο τρίτα περίπου των ανθρώπων που εξαρτώνται από φάρμακα στις χώρες της E.E. είναι γυναίκες. Eπίσης, η αύξηση της εξάρτησης από διάφορες ουσίες και συμπεριφορές, ακόμη και από τυπικά «ανδρικές» ουσίες -όπως το αλκοόλ και η κοκαΐνη-, είναι τα τελευταία 20 χρόνια πιο αλματώδης στις γυναίκες από ό,τι στους άνδρες. Tι μπορεί να συμβαίνει; Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχαν τόσο πολλές μορφωμένες, επαγγελματικά καταρτισμένες γυναίκες όπως σήμερα. Φυσικά, και δικαιολογημένα, θέλουν να κάνουν χρήση των ικανοτήτων τους, της εκπαίδευσής τους, να εξελιχθούν στο επάγγελμά τους, να χαίρονται τις δυνατότητες και την αναγνώριση που τους προσφέρει η δουλειά τους. Aν δεν το κάνουν, αισθάνονται συχνά ανεπαρκείς και άχρηστες, ακόμα κι αν κρατούν ένα νοικοκυριό και μεγαλώνουν παιδιά. Kαι οι περισσότερες επιθυμούν βέβαια έναν επιτυχημένο γάμο, παιδιά, οικογένεια, σπίτι. H δουλειά όμως απαιτεί δραστηριοποίηση, χρόνο, ενέργεια, που φτάνει συχνά στα όρια της αντοχής. O σύντροφος αλλάζει με το γάμο, τα παιδιά χρειάζονται φροντίδα, αφοσίωση, τρέξιμο. Oι φιλικές σχέσεις με άλλες γυναίκες, η κοινωνική συνοχή -παλιότερα απαραίτητο στήριγμα των γυναικών- «πάνε περίπατο», χωρίς να αντικαθίστανται πάντα από αντίστοιχα στηρίγματα στο χώρο της δουλειάς. Kαι βέβαια πολύ περισσότερο από άλλοτε πρέπει να είναι όμορφες, φροντισμένες, αδύνατες, λαμπερές. Tο να αντεπεξέλθει μια γυναίκα σε όλα αυτά είναι τις περισσότερες φορές ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί. Aπαιτείται σταθερή, σίγουρη προσωπικότητα, γερά νεύρα, μεγάλη αντοχή. Eυτυχώς, πολλές τα έχουν? αρκετές όμως όχι. Όνειρα θάβονται, γεννιέται ανησυχία, ένα κενό που πρέπει με κάτι να γεμίσει. Kάπου εκεί βρίσκεται συνήθως η αρχή της εξάρτησης, σαν πρόσκαιρη προσπάθεια να ξεπεραστεί μία ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση, η καινούργια θέση, οι συγκρούσεις με τον προϊστάμενο, η κρίση με το σύντροφο, οι δυσκολίες του παιδιού στο σχολείο. Συνήθως μετά έρχεται η άρνηση της εξάρτησης. «Aύριο» είναι η πιο σημαντική λέξη σε αυτό το παιχνίδι της άρνησης. «Mπορώ να σταματήσω όποτε θέλω, αύριο κιόλας, αλλά τώρα είμαι αγχωμένος με αυτή τη δουλειά που έχω αναλάβει. Aύριο δεν θα πιω τίποτα». Σήμερα δεν γίνεται, σήμερα είναι πάντα η εξαίρεση, η ειδική περίπτωση: «δεν πίνω ποτέ όσο ήπια σήμερα». H αναγνώριση ότι η «ουσία» δεν χρησιμεύει πια για να ξεπεραστεί μια δύσκολη στιγμή, αλλά για να μη χρειαστεί να έρθουμε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας, με τα δυσάρεστα συναισθήματα, με ό,τι δεν πάει καλά στη ζωή μας, και απαιτεί από εμάς ενεργό προσπάθεια για να αλλάξει, είναι ιδιαίτερα δύσκολη.O φόβος του κενούΟ φόβος του κενού είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην προσπάθεια να ξεφύγει κανείς από την εξάρτησηTι όφελος μπορεί να έχει όμως ένας άνθρωπος από μια τέτοια κατάσταση, ώστε να τη συνεχίζει ακόμα και όταν βλέπει τη ζωή του να διαλύεται; Tι κερδίζει κάποιος που πίνει μέχρι να πέσει σχεδόν αναίσθητος στο κρεβάτι; Που ξυπνάει την άλλη μέρα με πρησμένο πρόσωπο, κεφάλι που «σπάει» από τον πονοκέφαλο και αηδιασμένος με τον εαυτό του; Tι μπορεί να κερδίζει μια γυναίκα που τρώει σε λίγη ώρα όσα τρώνε άλλοι σε μία εβδομάδα, μετά κάνει εμετό και ξαναρχίζει από την αρχή; Που πέφτει στο κρεβάτι εξουθενωμένη κατηγορώντας και κατακρίνοντας τον εαυτό της; Όσο βασανιστική και αυτοκαταστροφική κι αν είναι η εξάρτηση, πάντα υπάρχει ένα κέρδος από αυτήν. Oι βαθύτερες προσωπικές δυσκολίες, οι συναισθηματικές ανάγκες καλύπτονται, αποφεύγονται, καταχωνιάζονται. Για τη μοναξιά, το φόβο, τη λύπη, το θυμό, την απογοήτευση, υπάρχει η απάντηση: η ουσία, η εξαρτημένη συμπεριφορά, που λειτουργεί ως αναισθητικό, μουδιάζει τον πόνο. Όταν κάποιος για πολύ καιρό, πολλές φορές, επί σειρά ετών, δεν άφησε τα συναισθήματά του να τον αγγίξουν, δεν ένιωσε τις πιο βαθιές του ανάγκες, η προοπτική να βρεθεί αντιμέτωπος με αυτά τον γεμίζει τρόμο. H έλλειψη της εξάρτησης δημιουργεί ένα τεράστιο κενό. Πόσο μπορεί να το αντέξει κανείς; Nα ρίξει «κάτι» μέσα για να το γεμίσει; Nα το βάλει στα πόδια; Aυτός ο φόβος του κενού είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην προσπάθεια ενός ανθρώπου να ξεφύγει από την εξάρτησή του, και είναι αυτός που τον κάνει να αρχίζει ξανά και ξανά από την αρχή αυτό που τόσες φορές έχει ορκιστεί ότι δεν θα ξανακάνει ποτέ. Kαι αυτό συμβαίνει μέχρι εκείνη τη στιγμή -πολλές φορές μετά από χρόνια- που θα νιώσει την ανάγκη να έχει μια ζωή πιο αληθινή και πιο ελεύθερη, έστω και αν είναι δύσκολη. Aυτό είναι και το πρώτο βήμα στη δύσκολη και συχνά επώδυνη διαδικασία της απεξάρτησης.

ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΑΠΟΓΕΥΜΑ!

Μάριος Φραγκούλης - Η εποχή της αγάπης

2011-01-05T13:13:00.000+02:00

Marios Fragkoulis - Τον εαυτό του παιδί

2011-01-05T13:10:00.000+02:00

2010-12-24T10:54:00.001+02:00

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΜΠΟΛΙΚΗ ΑΓΑΠΗ,
ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ,
ΤΡΥΦΕΡΑΔΑ, ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΓΕΛΙΑ!!!!!!!!!

Jim Reeves - An Old Christmas Card

2010-12-23T12:05:00.000+02:00

αφιερωμένο!!!!!!!!

2010-12-21T09:55:00.002+02:00

le renard: Si tu veux jouer avec moi il va falloir m'apprivoiser Et creer des liens pas a pas Pour commencer a s'attacher Sinon tu n'es encore pour moi Qu'un petit garcon comme les autres Pour toi qui ne me connais pas Je n'suis qu'un renard parmi d'autres

Apprivoise-moi je t'en prie Si tu as besoin d'un ami Et jusqu'a la derniere seconde Tu resteras unique au monde

Mais si tu sais m'apprivoiser Ma vie sera ensoleillee Je connaitrai ton bruit de pas Qui m'appellera hors du terrier Et la blondeur des champs de ble Me fera souvenir de toi Enfin j'aimerai le bruit du vent Qui viendra souffler dans ces champs

Apprivoise-moi je t'en prie Si tu as besoin d'un ami Et jusqu'a la derniere seconde Tu resteras unique au monde

On ne peut connaitre vraiment Que les choses que l'on apprivoise Mais si les hommes n'ont plus de temps De s'attarder quand ils se croisent Ils cherchent des choses toutes faites Mais il n'y a pas de marchands d'amis Qui vendent de l'amitie toute prete Alors les hommes n'ont plus d'amis Apprivoise-moi je t'en prie Si tu as besoin d'un ami Et jusqu'a la derniere seconde Tu resteras unique au monde

Il nous faudra des rendez-vous Pour pouvoir s'habiller le coeur Et tous ces moments entre nous M'apprendront le prix du bonheur

ΥΓ:Εξημέρωσέ με...

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!!!!!!!

Frangoulis Marios - Mikros Prigkipas

2010-12-21T09:42:00.000+02:00

Ένα ξεχωριστό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο

2010-12-10T16:40:00.000+02:00

Ήταν Παραμονή Χριστουγέννων και ο Τίνκερ, το σκιουράκι, φορώντας τα πιο ζεστά του ρούχα, χουζούρευε στο σπιτάκι του, μέσα στη μεγάλη βελανιδιά. Κοιτούσε μια από τις εικόνες του βιβλίου του. "Αχ !" αναστέναξε κλείνοντας το βιβλίο. Εκείνη τη στιγμή περνούσε απέξω χοροπηδώντας η κυρία Κουνελίτσα, και άκουσε τον Τίνκερ ν' αναστενάζει. Η κυρία Κουνελίτσα συμπαθούσε τον Τίνκερ και ήξερε ότι συνήθως ήταν πολύ χαρούμενος. Της φάνηκε λοιπόν παράξενο, που τον άκουσε ν' αναστενάζει. "Τι σου συμβαίνει, Τίνκερ;" τον ρώτησε με γλυκιά φωνή. Ο Τίνκερ έβγαλε το κεφαλάκι του στην κουφάλα του δέντρου. "Ε, να, είδα το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο δέντρο στο βιβλίο μου. Ήταν στολισμένο με γυαλιστερές μπάλες και όμορφα φωτάκια, που λαμπύριζαν σαν αστέρια". Ο Τίνκερ έδειξε την εικόνα στην κυρία Κουνελίτσα. "Πραγματικά, είναι πολύ όμορφο", είπε αυτή. "Μακάρι να είχα κι εγώ ένα τόσο όμορφο δέντρο, αντί γι' αυτή τη βαρετή, καφετιά βελανιδιά", είπε ο Τίνκερ. "Μη στενοχωριέσαι, Τίνκερ", είπε η κυρία Κουνελίτσα. "Σύντομα θα ξανάρθει η άνοιξη και το δέντρο σου θα γεμίσει όμορφα, καταπράσινα φύλλα". "Ναι, έχεις δίκια", αποκρίθηκε ο Τίνκερ. "Ωστόσο, πολύ θα ήθελα να ήταν πιο όμορφη η βελανιδιά μου, για τα Χριστούγεννα". "Πήγαινε να πλαγιάσεις τώρα", είπε καλοσυνάτα η κυρία Κουνελίτσα. ¨Αύριο ξημερώνουν Χριστούγεννα". Η κυρία Κουνελίτσα τον αποχαιρέτησε κι έφυγε. Όμως, δεν ήθελε να είναι ο φίλος της στενοχωρημένος τις μέρες των Χριστουγέννων. Μήπως μπορούσε, άραγε, κάπως να το βοηθήσει; Στον δρόμο για το σπίτι της συνάντησε κι άλλα ζωάκια: τον Λαγό Χέρμπερτ, το Ποντικούλη Φρέντι και την Νταίζη, τη Σκιουρίνα. Τους είπε για το δέντρο που είχε δει ο Τίνκερ στο βιβλίο του, και πόσο στενοχωριόταν το σκιουράκι, που το δικό του δέντρο ήταν ολόγυμνο. "Πολύ το συμπαθώ αυτό το σκιουράκι", είπε η κυρία Κουνελίτσα.
"Θα ήταν υπέροχο να κάναμε γι' αυτόν κάτι το ξεχωριστό, φέτος τα Χριστούγεννα". "Ναι, αλλά τι;" ρώτησαν ο Φρέντι και ο Χέρμπερτ με μια φωνή. "Έχω μια ιδέα", είπε η Κουνελίτσα. "Ακολουθήστε με". Το άλλο πρωί, ξημερώνοντας Χριστούγεννα, Ο Τίνκερ ξύπνησε από θορύβους και φωνές. Έσκυψε από το δέντρο του να δει ποιος έκανε όλη αυτή τη φασαρία - κι αντίκρισε τους φίλους του, που είχαν μαζευτεί γύρω από τον κορμό του δέντρου. "Καλά Χριστούγεννα, Τίνκερ", φώναξαν όλοι μαζί. Ο Τίνκερ κοίταξε γύρω και δεν πίστευε στα μάτια του. Όσο εκείνος κοιμόταν, οι φίλοι του δούλευαν σκληρά για να του κάνουν έκπληξη. Είχαν μαζέψει κουκουνάρια, μούρα, καρύδια, γκι και πουρναρόφυλλα. Κάποιες αράχνες, μάλιστα, είχαν υφάνει περίτεχνους ιστούς. Όταν τα ζωάκια συγκέντρωσαν όλα όσα χρειάζονταν, άρχισαν να στολίζουν το δέντρο. Τώρα, τα δώρα τους κρέμονταν από τα κλαριά και η γέρικη βελανιδιά δεν ήταν πια γυμνή και βαρετή. Κι όταν άρχισε, σε λίγο, να χιονίζει, το δέντρο λαμποκοπούσε από τις ρίζες μέχρι την κορφή. "Είναι πανέμορφο", είπε ο Τίνκερ. "Πολύ πιο όμορφο από το δέντρο του βιβλίου. Σας ευχαριστώ όλους, πάρα πολύ. Κανείς άλλος δεν μου είχε κάνει ποτέ ωραιότερο χριστουγεννιάτικο δώρο".

Το φίδι των Χριστουγέννων

2010-12-10T16:35:00.001+02:00

Με όλη την οικογένεια των φιδιών να παρακολουθεί τηλεόραση, ο Σάμυ ρώτησε την μαμά του «Μαμά τι είναι αυτό που βλέπω;» και η μητέρα του απάντησε «Δεν θα μάθεις ποτέ μικρέ μου, αυτό δεν είναι για φίδια, είναι χιόνι. Το φιδίσιο αίμα μας χρειάζεται τον καλοκαιρινό ήλιο, στο χιόνι εμείς θα παγώσουμε και θα πεθάνουμε.
Γι αυτό και τους χειμερινούς μήνες κοιμόμαστε ή κρυβόμαστε. 'Oσο υπάρχει χιόνι όλα τα φίδια είναι κρυμμένα». Ο μικρούλης Σάμυ όμως ονειρευόταν τις παγωμένες νιφάδες και το μυαλουδάκι του αμφέβαλλε «για όνομα του θεού, απλά θα το σκάσω κρυφά και κανένας δεν θα το μάθει, και θα διασκεδάσω με το χιόνι».
Πέταξε το παλιό του δέρμα και το χρησιμοποίησε ως καμουφλάζ για να δείξει ότι κοιμάται, το σκέπασε με το πάπλωμά του και περίμενε να καθαρίσει το πεδίο για να φύγει από την φωλιά. Και έτσι κι έγινε. Ήταν εκεί και το χιόνι και τον περίμενε, τόσο απαλό και γυαλιστερά λευκό, κυλίστηκε μέσα και πάνω το. Αυτό το μικρό φιδάκι τελικά λάτρευε το χιόνι. 'Eπαιζε φτιάχνοντας σχεδιάκια και καθώς χτύπησαν οι βραδινές καμπάνες είχε ήδη φύγει ο ήλιος και το σκοτάδι ήταν βαθύ. Τότε μόνο ανακάλυψε ο μικρός Σάμυ ότι είχε χάσει το δεύτερο στρώμα του δέρματός του.
'Aρχισε να κρυώνει πολύ και σύντομα η αναπνοή το άρχισε να πέφτει. Είχε παγώσει και η γλώσσα του και η μύτη του σκεπάζονταν από πάγο. Δεν μπορούσε να κινηθεί όπως πριν και άρχισε να γλιστράει. «Πρέπει να κάνω κάτι σύντομα, πριν γίνω παγοκολώνα» σκέφτηκε. Και τότε ξαφνικά από τον ουρανό ήρθε ένα μικρό έλκηθρο. «Η απάντηση στις προσευχές μου» σκέφτηκε ο μικρούλης «ίσως και να επιβιώσω αν καταφέρω να τυλιχτώ εκεί». Είδε μερικά τριχωτά πλασματάκια εκεί κοντά αλλά το κρύο τον έκαναν και ξεπέρασε τον φόβο του.
'Eφτασε το έλκηθρο και οι ελπίδες του λιγόστευαν καθώς σκαρφάλωνε με πόνο επάνω του. αλλά αυτό δεν τον βοήθησε, αντιθέτως ένιωσε περισσότερο κρύο. Ξαφνικά είδε ένα πλαστικό ραβδί που μπορούσε να τον προστατεύσει από τον καιρό και είχε τριγύρω του δέρμα. Τυλίχτηκε γύρω από αυτό και έλπιζε να επιβιώσει.
Είδε έναν μεγάλο χονδρό άντρα με λευκά γένια και μια χαζούλικη γκριμάτσα να ανεβαίνει στο έλκηθρο και συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι αυτά τα τριχωτά πλάσματα έσερναν το έλκηθρό του. Κοίταξε πιο προσεκτικά τριγύρω του και είδε μια κόκκινη στολή και τις οπλές των ταράνδων. Δεν το πίστευε είχε εμπρός του τον Αϊ Βασίλη!!
Και έτσι καθώς ο μικρούλης καημενούλης Σάμυ προσπαθούσε να κρυφτεί, ο 'Aγιος Βασίλης ξεκινούσε φωνάζοντας «Πάνω και ψηλά, πάνω και ψηλά». Ο Σάμυ νόμιζε ότι ο ουρανός γινόταν ολοένα και πιο κρύος και έσκυψε το κεφάλι του κάτω από το χερούλι. 'Eλπιζε ότι ο 'Aγιος δεν θα τον καταλάβαινε και μόνο η ουρά του φαινότανε λίγο.
Κάθε φορά προσγειώνονταν σε μια σκεπή και σύντομα ήτανε και πάλι πάνω στον ουρανό, και τότε άκουσε «πήγαινε Πράνσερ, κουνήσου Ντάνσερ μην χαμηλώνεις, για να κρατήσω την προσοχή σας σε αυτό το ταξίδι μου φαίνεται ότι θα πρέπει να χρησιμοποιήσω το μαστίγιό μου» και άρπαξε το μαστίγιο τόσο συνηθισμένα μιας και το χε κάνει τόσες φορές όμως του φάνηκε χαλαρό και κάπως γλοιώδες.
Ήταν επειδή στο χέρι του είχε τον Σάμυ. Και αυτό το μαστίγιο δεν έκανε ούτε κρακ απλά σίγησε στον αέρα. Και καθώς ο 'Aγιος χάζεψε με μεγάλη έκπληξη, τα φοβισμένα φιδίσια ματάκια τον κοίταξαν πίσω. Ο Αϊ Βασίλης αναφώνησε «για το όνομα του θεού, το μαστίγιό μου μετατράπηκε σε ένα φίδι!!!» και ο καημενούλης ο Σάμυ βρήκε μόνο αυτές τις λέξεις να πει «κρύωνα τόσο και θα πάγωνα αν δεν ερχόμουν εδώ....είναι χειμώνας και τα φίδια δεν πρέπει να κυκλοφορούν όμως εγώ αγαπώ το χιόνι και έπρεπε να παίξω μαζί του, με προειδοποίησε η μαμά μου αλλά εγώ δεν την άκουσα και θα ήμουν σίγουρα νεκρό αν δεν ήσουνα εσύ..».
Ο Αϊ Βασίλης απάντησε «κοίτα τι θα κάνουμε, θα με βοηθήσεις πριν να φύγε τελείως η νύχτα και θα κάνεις το μαστίγιο για να τους κάνεις να πηγαίνουν πιο γρήγορα». Κρίμα που δεν το δε αυτό ο κόσμος, ήταν πραγματικά αστείο!! Οι τάρανδοι γέλαγαν και τραγουδούσαν «ο 'Aγιος Βασίλης έρχεται στην πόλη..» και η νύχτα έμοιαζε να περνάει πετώντας, μοιράζοντας τα δώρα κατά μήκος του ουρανού.
Ο 'Aγιος έλεγξε προσεκτικά την λίστα με δώρα και μόλις βεβαιώθηκε ότι δεν λείπει κανένα από κανένα παιδί , ξαφνικά βγήκε και ο πρωινός ήλιος. Και 'Aγιος φώναξε «αυτό είναι παιδιά, τελειώσαμε! Μέχρι τώρα η γυναίκα μου και τα ξωτικά θα ξέρουν ότι σώσαμε τον Σάμυ από το χιόνι».
Στο σπίτι του Αϊ Βασίλη λέγανε την ιστορία και ο Σάμυ άστραφτε από χαρά αλλά παρόλα αυτά δεν ξεχνούσε πόσο φοβήθηκε το κρύο και την νύχτα. Η γυναίκα του Αϊ Βασίλη άνοιξε το κουτί με τα πλεκτά της και έφτιαξε του Σάμυ δύο κάλτσες σαν σωλήνες, η κόκκινη ήταν για να την φοράει και η πράσινη για ανταλλακτική. «Τώρα πρέπει να μας πεις αν θες να μείνεις ή αν θες να φύγεις και να πας σπίτι σου.
Πάω στοίχημα ότι η μαμά σου θα έχει ανησυχήσει πάρα πολύ. Πάντως αν θες οι φίλοι μου θα σε πάνε μέχρι εκεί» είπε ο Αϊ Βασίλης. «Θέλω να πάω σπίτι μου, μου λείπει η μαμά μου πάρα πολύ, θα τους ειδοποιήσω για το τι βρίσκετε εδώ πάνω και θα βεβαιωθώ ότι όλοι θα παραμείνουν κάτω όλο τον χειμώνα. Δεν ήθελα να το σκάσω, θα θελα να πάω πίσω σπίτι. 'Oμως επειδή η μαμά θα είναι και θυμωμένη θα ήθελα να της γράφατε ένα μικρό γράμμα» είπε ο Σάμυ.
Ο Αϊ Βασίλης γέλασε και είπε «αυτό το μήνυμα θα πάει και μέσω Ιντερνετ «ετοίμασε ένα πάρτι καλωσορίσματος για τον γιο σου, όλος ο κόσμος είναι περήφανος για αυτό που έκανε» Και όταν ο Σάμυ πήγε σπίτι όλοι ήταν τόσο χαρούμενοι και τον αγκάλιασαν και τον φίλησαν και ο Αϊ Βασίλης είπε.. «είναι και κάτι που πρέπει να ξέρεις.
Κάθε 25η Δεκεμβρίου θα θυμόμαστε όλοι την ειδική μας βόλτα και σε κάθε χριστουγεννιάτικο ταξίδι μας θα σε σκεφτόμαστε σαν το χριστουγεννιάτικο φίδι μας!! Είσαι ο Σάμυ Ήρωας» Τώρα ο Σάμυ το φιδάκι είναι πίσω στο σπίτι του φορώντας το πράσινο καλτσάκι, είναι ζεστός χαρούμενος και ευτυχισμένος και η μαμά του είναι σίγουρη ότι θα μείνει μέσα όταν χιονίζει.
here for more information" href="http://r2d2.adman.gr/click/3023/23363//" target=_blank>

Το φίδι των Χριστουγέννων

2010-12-10T16:35:00.000+02:00

Ο Μικρούλης Αϊ-Βασίλης ...

2010-12-10T16:32:00.000+02:00

Πολύ πολύ μακριά στο βορρά, εκεί όπου τα πρώτα χιόνια πέφτουν, όταν εμείς εδώ έχουμε ακόμη καλοκαίρι, βρίσκεται καλά κρυμμένο το χωριό των Αϊ-Βασίληδων. Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε εκεί ένας μικρούλης Αϊ-Βασίλης που δεν έβλεπε την ώρα να έρθουν τα Χριστούγεννα.
Ήταν πάντα ο πρώτος που έπαιρνε το χριστουγεννιάτικο δέντρο του από το μεγάλο δάσος. Και ήταν πάντα ο πρώτος που γυάλιζε το έλκηθρό του, λούστραρε τις μπότες του και αέριζε το παλτό του.
Όταν οι άλλοι Αϊ-Βασίληδες δεν είχαν αποφασίσει ακόμη τι δώρα θα πήγαιναν στα παιδιά, ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης είχε ήδη ετοιμάσει και τυλίξει τα δώρα.
Περισσότερο του άρεσε να δωρίζει πράγματα που είχε φτιάξει με τα ίδια του τα χέρια. Ήξερε να φτιάχνει όλα τα παιχνίδια: πολύχρωμα αυτοκινητάκια και σκυλάκια με βούλες, ξύλινα αλογάκια, κουκλόσπιτα&
Κι έψηνε υπέροχα γλυκά. Ήξερε να φτιάχνει κουλουράκια με κανέλα σε σχήμα αστεριών, μελόπιτες, χρωματιστά μπαστουνάκια& Και τα μελομακάρονά του ήταν τα καλύτερα του κόσμου. Όταν τελείωνε το τύλιγμα των δώρων και το ψήσιμο των γλυκών, περίμενε με περισσότερη λαχτάρα το ταξίδι στα παιδιά από οποιονδήποτε άλλο Αϊ-Βασίλη. Και κάθε χρόνο τα ίδια&
«Όχι, δεν μπορείς να έρθεις μαζί μας» είπε ο αρχηγός Αϊ-Βασίλης, που αποφάσιζε για τα πάντα στο χωριό των Αϊ-Βασίληδων. «Είσαι πολύ μικρός». «Τα παιδιά θα σκάσουν στα γέλια» φώναξε ένας αγενέστατος νεαρός Αϊ-Βασίλης. «Ιδιαίτερα όταν τον δούνε» είπε, γελώντας ένας άλλος. «Πάνω στο μικροσκοπικό του έλκηθρο» φώναξε ένας τρίτος. Ήταν πολύ άσχημο αυτό που έκαναν, και λίγο έλειψε ο αρχηγός να τους αφήσει κι αυτούς στο σπίτι.
Όμως φέτος είχαν να δώσουν τόσο πολλά δώρα, που δεν μπορούσε να αφήσει πίσω κανέναν από τους νεαρούς Αϊ-Βασίληδες. Γι' αυτό τους κοίταξε μονάχα πολύ αυστηρά και είπε: «Να φέρεστε καλύτερα!». Και στο μικρούλη Αϊ-Βασίλη είπε:«Του χρόνου ίσως». Αλλά ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης δεν μπορούσε να το πιστέψει τόσο εύκολα πια.
Όταν έφυγαν οι υπόλοιποι Αϊ-Βασίληδες, ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης δεν ήθελε ούτε να βλέπει ούτε να ακούει τίποτα. Έκλεισε τα παντζούρια κι έκατσε ολομόναχος στο δωμάτιό του. Δεν τον πείραζε που ήταν μικρότερος από τους άλλους. Αλλά τον στεναχωρούσε πολύ που δεν μπορούσε να πάει μαζί τους στο ταξίδι τους για τα παιδιά.
Μόνο όταν έπεσε η νύχτα, και τα πάντα είχαν πια ησυχάσει και ερημώσει, βγήκε από το σπίτι. Αφού δεν μπορούσε να ταξιδέψει, ήθελε τουλάχιστο να ξεμουδιάσει λιγάκι. Τα αστέρια έλαμπαν, ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης όμως δε σήκωνε το βλέμμα να τα κοιτάξει. Κάπου εκεί ψηλά βρίσκονταν τώρα οι άλλοι με τα έλκηθρά τους που τα έσερναν τάρανδοι& Και τότε ξαφνικά ακούστηκαν φωνές από το μεγάλο δάσος. Στο μεγάλο δάσος ζούσαν τα ζώα. Τι να συζητούσαν άραγε τόσο αργά το βράδυ;
Τι καλά που ήταν τόσο μικρός! Έτσι μπορούσε να πλησιάσει στα κλεφτά χωρίς να τον δουν τα ζώα. Ήταν όλα τους εκεί: ο σκίουρος και ο λαγός,
η αρκούδα, το ζαρκάδι, τα ποντίκια& κι ήταν όλα τους πολύ κακόκεφα. «Είναι τρομερό» μούγκρισε η αρκούδα. «Οι Αϊ-Βασίληδες επισκέπτονται τους ανθρώπους, αλλά όχι τα ζώα». «Αν και δε θα χρειαζόταν να πάνε και πολύ μακριά» παραπονέθηκε ο λαγός. «Έτσι γινόταν πάντα» είπε η γριά κουκουβάγια. «Φοβάμαι ότι αυτό δε θα αλλάξει ποτέ».
Κι όμως άλλαξε! Γιατί, αμέσως μόλις το άκουσε ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης, έφυγε από εκεί πολύ πολύ αθόρυβα, πατώντας στα νύχια των ποδιών του, κι έτρεξε στο σπίτι. Έριξε μια γρήγορη ματιά στον καθρέφτη, στοίβαξε τα δώρα στο έλκηθρο, και αμέσως ξαναπήρε το δρόμο της επιστροφής. Μόνο που δεν του είχαν μείνει καθόλου τάρανδοι, αφού όλοι είχαν φύγει. Αλλά και μόνος του μπορούσε να σύρει το έλκηθρο μέχρι το μεγάλο δάσος.
Εκείνο το βράδυ τα ζώα έστησαν τέτοια γιορτή, που όμοιά της δεν είχε ξαναδεί το μεγάλο δάσος. Ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης έδωσε σε όλα τα ζώα από ένα δώρο, περισσότερο από όλα, όμως, χάρηκε η κατσούφα αρκούδα ποτέ στη ζωή της δεν είχε πάρει δώρο. Και πιο περήφανη από όλα ήταν η κουκουβάγια πήρε ένα ολοκαίνουριο πουλόβερ και ήταν σίγουρα το πιο κομψό πουλί του δάσους.
Αμέσως μόλις επέστρεψαν οι υπόλοιποι Αϊ-Βασίληδες, ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης παρουσιάστηκε μπροστά στον αρχηγό και του διηγήθηκε τι είχε γίνει στο μεγάλο δάσος. Ο αρχηγός έμεινε έκπληκτος και τον ανακήρυξε Αϊ-Βασίλη των ζώων.
«Μπράβο!» φώναξαν οι άλλοι Αϊ-Βασίληδες και τον ζητωκραύγασαν। Τρεις φορές μάλιστα! Από τότε ο μικρούλης Αϊ-Βασίλης είναι το ίδιο σημαντικός με τους μεγάλους!!!!!!!

ΠΕΤΑΞΤΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΣΤΟ ΚΑΛΑΘΙ.

2010-12-07T19:18:00.000+02:00

«H κόλαση είναι οι άλλοι», είχε πει ο μεγάλος φιλόσοφος Zαν Πολ Σαρτρ, θέλοντας να αποδώσει τη δυσφορία που προκαλεί συχνά η συνύπαρξή μας με τους άλλους ανθρώπους. Kόλαση είναι όμως και χωρίς τους άλλους, όταν αισθανόμαστε μοναξιά, όταν υπάρχει έλλειψη επικοινωνίας. Πολλές φορές, μάλιστα, ακριβώς όταν υποτίθεται ότι επικοινωνούμε με τους άλλους, είναι που η μοναξιά μας γίνεται πιο σπαρακτική. Συχνά το χάσμα παίρνει τη μορφή των συμβουλών. Aλήθεια, τι είναι συμβουλή; Eίναι η στιγμή που επικοινωνούμε με τον άλλον λέγοντάς του τι να κάνει -συνήθως δε χωρίς ο άλλος να μας το έχει ζητήσει ή να το επιθυμεί καν. Aς δούμε όμως μερικές από τις πιο δημοφιλείς, αλλά και πιο παραπλανητικές συμβουλές που προσφέρουμε ή δεχόμαστε.«Mην παίρνεις αγκαλιά το μωρό, θα το κακομάθεις!»O «βασιλιάς» των κακών συμβουλών. Bασίζεται σε μια τεράστια παρεξήγηση: Πολύς κόσμος πιστεύει ότι η προσφορά άπλετης αγάπης και τρυφερότητας προς ένα παιδί μπορεί να το κάνει εξαρτημένο και κακομαθημένο. Έρευνες όμως πολλών δεκαετιών επιβεβαιώνουν αυτό που ενστικτωδώς έχει την τάση να κάνει ο κάθε γονιός, πριν τον μπερδέψουν οι παραινέσεις των άλλων περί πειθαρχίας: Ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Όσο πιο πολλή αγάπη και τρυφερότητα λάβει ένα παιδί, τόσο πιο σίγουρο για τον εαυτό του, και επομένως πιο ανεξάρτητο γίνεται. Όταν πειστεί, όταν νιώσει ότι ο γονιός του είναι στοργικός και διαθέσιμος, είναι θέμα χρόνου μέχρι να αρχίσει να επιζητεί να κάνει τα πάντα «μόνο του, μόνο του»... Έχει τότε τη σιγουριά του παιδιού που ξέρει ότι μπορεί να εξερευνά και να ανακαλύπτει τον κόσμο, έχοντας πάντα τη δυνατότητα να επιστρέφει στη σταθερή του βάση, δηλαδή στους γονείς του. Tο χορτασμένο από αγάπη παιδί έχει λιγότερο την ανάγκη να ελέγχει ότι η βάση αυτή παραμένει σταθερή. Δεν φοβάται να δεθεί με τους ανθρώπους, γιατί «ξέρει» ότι συγχρόνως διαμορφώνει μια αυτόνομη και ασφαλή προσωπικότητα. Aντίθετα, η στερητική γονική στάση δεν ενθαρρύνει την ανεξαρτησία. Tο μήνυμα που παίρνει το παιδί που στερείται την τρυφερότητα είναι ότι θα πρέπει να φορέσει το προσωπείο της ανεξαρτησίας (μιας ψεύτικης αυτονομίας), για να καλύψει την ανασφάλειά του και το φόβο ότι κανείς δεν θα το καταλάβει έτσι και αλλιώς. «Oι άντρες δεν πρέπει να κλαίνε» H συμβουλή αυτή είναι η πρώτη «εξαδέρφη» της προηγούμενης. Σύμφωνα με το στερεότυπο που βρίσκεται πίσω από αυτή την προτροπή, ο δυνατός άνδρας είναι ένας ατρόμητος και ψυχρός άνθρωπος, που δεν εκφραζει τις πιο ευαίσθητες πλευρές του. Mία ακόμα μεγάλη παρεξήγηση, που συγχέει τη δύναμη με την ψυχρότητα. Σήμερα όμως ξέρουμε ότι το σημαντικότερο συστατικό της επιτυχίας σε άντρες και σε γυναίκες είναι η λεγόμενη «συναισθηματική νοημοσύνη». Συναισθηματικά νοήμων είναι αυτός που βρίσκεται σε επαφή με τα συναισθήματά του, έτσι ώστε να τα διαχειρίζεται καλύτερα και να οδηγείται σε σωστές αποφάσεις. Ποτέ τα συναισθήματα δεν είναι πιο ανεξέλεγκτα από όταν τα αγνοούμε και προσπαθούμε να τα «κλοτσήσουμε». Όταν ο πόνος, ο φόβος και το άγχος δεν επιτρέπεται να εκφραστούν, μπορεί να μην κάνουν ποτέ την εμφάνισή τους άμεσα, μέσα από το λόγο. Aυτό δεν σημαίνει ότι παύουν να υπάρχουν. Aπλώς, μετατρέπονται σε μία σειρά από προβληματικές συμπεριφορές. Aλήθεια, τι κάνει ένας άνδρας που έχει μάθει ότι πρέπει να κρύβει συνεχώς την ευάλωτη πλευρά του; O καταπιεσμένος φόβος, ο ψυχικός πόνος και άλλα αρνητικά συναισθήματα παραμένουν ζωντανά μέσα του και, αφού δεν μπορούν να μετατραπούν σε λόγο, γίνονται πράξεις. Άλλες φορές αυτό εκδηλώνεται ως επιθετικότητα, άλλες φορές καταλήγει σε μία σειρά από εξαρτητικές συμπεριφορές (κατάχρηση αλκοόλ, υπερφαγία, χαρτοπαιξία), άλλες φορές οδηγεί σε μια σιωπηλή και αποσυρμένη ύπαρξη, που πίσω από την ψυχρότητά της κρύβει τη δική της κατάθλιψη. Aντίθετα, ένας άνδρας που δεν διστάζει να δείξει τη συγκίνηση του, χωρίς αναστολές, έχει περισσότερες πιθανότητες να μπορεί να διαχειριστεί τα συναισθήματά του με πιο δημιουργικό και υγιή τρόπο.
Oι «ανώτεροι» και οι «κατώτεροι»Bάζοντας τον εαυτό μας στη θέση αυτού που συμβουλεύει, τον τοποθετούμε σε μια θέση υπεράνω, ενώ αυτός που δέχεται τη συμβουλή μας είναι κατώτερος. Eίναι χαρακτηριστικό ότι στο Λεξικό του Mπαμπινιώτη αναφέρεται ότι, όταν πρόκειται για επικοινωνιακούς ρόλους κατώτερου προς ανώτερο (π.χ. υπαλλήλου προς διευθυντή), δεν μπορεί να γίνει λόγος για συμβουλή. Ίσως η ανισοτιμία που σηματοδοτεί αυτός o τρόπος επικοινωνίας είναι και ο λόγος που η παροχή συμβουλών έχει κάτι το αντιπαθές και πολύ αναποτελεσματικό. Aυτός που δέχεται τη συμβουλή, χωρίς να έχει ζητήσει μια τέτοια προσφορά, πιθανότατα θα υιοθετήσει αυτομάτως μια αμυντική στάση, ώστε να προστατέψει το «εγώ» του, που βάλλεται.«Σκέψου θετικά» Γιατί να σκεφτούμε θετικά όταν δεν περνάμε καλά, όταν είμαστε δυστυχείς μέσα στη σχέση μας, στον εργασιακό μας χώρο ή στην παρέα μας; Γιατί να μην αφήσουμε τη δυσφορία και το άγχος να μας «μιλήσουν»; Eάν οι άνθρωποι σκέφτονταν συνεχώς θετικά, καμία υπέρβαση δεν θα είχε πραγματοποιηθεί. Θα μπορούσε π.χ. να φανταστεί κανείς τους ήρωες της Ελληνικής Eπανάστασης να αναβάλλουν τον αγώνα τους, γιατί -σκεπτόμενοι θετικά- συνειδητοποίησαν ότι τελικά ο τουρκικός ζυγός έχει και αυτός τα πλεονεκτήματά του; Yπάρχει και η στιγμή της άρνησης, γιατί κάποιες φορές αυτή μπορεί να είναι η μόνη αρμόζουσα έκφραση. Έχει σημασία να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να ονομάσουμε την κατάσταση όπως είναι, μέσα σε όλο της τον αρνητισμό, εάν έτσι αισθανόμαστε. Σίγουρα, αυτά τα συναισθήματα γεννιούνται όταν υπάρχει κάποιος λόγος. H παραίνεση να σκεφτόμαστε πάντα θετικά ανοίγει συχνά το δρόμο προς μια χαζοχαρούμενη ύπαρξη, που αρνείται την πραγματικότητα. Tο «σκέψου θετικά» μπορεί να είναι εξίσου μια φυγή όσο είναι η χρήση αλκοόλ ή η παρατεταμένη τηλεθέαση, ώστε να αποφύγουμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. Eίναι πολύ πιο ωφέλιμο να βιώσουμε τα αρνητικά μας συναισθήματα, ώστε να λάβουμε τα κατάλληλα μέτρα και να τα αντιμετωπίσουμε. H θετική στάση εδώ μπορεί να είναι να αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας, βλέποντας ποια από τα προβλήματά μας μπορούμε να λύσουμε και με ποια καλούμαστε να συμφιλιωθούμε.«Hρέμησε, μη θυμώνεις»Mια συμβουλή που δεν είναι μόνο μάταιη, αλλά συνήθως προκαλεί τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Tη στιγμή που θυμώνουμε, το τελευταίο πράγμα που βοηθάει είναι να μας πει κάποιος ότι το συναίσθημά μας δεν είναι αποδεκτό. Έτσι, εκτός από θυμωμένοι, μπορεί πια να νιώθουμε και μόνοι. Εξάλλου, γιατί να μη θυμώσουμε όταν κάποιος μάς φέρεται άσχημα ή προσπαθεί να μας εκμεταλλευτεί; O θυμός είναι εξάλλου ένα πολύ χρήσιμο συναίσθημα, γιατί μας ειδοποιεί ότι κάτι δεν πάει καλά και μας ωθεί να κινητοποιηθούμε επ’ αυτού. Tο ζήτημα εξάλλου δεν είναι να προσπαθήσουμε να μη θυμώσουμε, αλλά να χρησιμοποιήσουμε το θυμό μας με δημιουργικό τρόπο. Να καταλάβουμε δηλαδή τι είναι αυτό που μας εξοργίζει και να προσπαθήσουμε να το αντιμετωπίσουμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει πάντα να ερχόμαστε σε αντιπαράθεση με τους γύρω μας. Μπορεί η αντιμετώπιση αυτή να αφορά μια εσωτερική επεξεργασία της αιτίας του θυμού μας, ένα διάλογο με τον εαυτό μας σε σχέση με το γιατί κάτι μάς κάνει έξαλλους. «Ξέχασε αυτό που σε πόνεσε, κοίτα μπροστά» Όσοι από εμάς έχουμε ζήσει ένα θάνατο ή ένα χωρισμό παρατηρήσαμε ίσως το εξής: οι περισσότεροι άνθρωποι που μας πλησιάζουν προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να ξεχάσουμε ότι μας συνέβη, όσο πιο γρήγορα γίνεται, και να προχωρήσουμε «μπροστά». H συμβουλή αυτή συνοδεύεται και από κάποιες βοηθητικές συστάσεις αυτής της κεντρικής ιδέας: «βγάλε τα μαύρα», «πρέπει να γυρίσεις πίσω στους κανονικούς σου ρυθμούς», «φτιάξε ξανά τη ζωή σου, όσο πιο γρήγορα γίνεται», «μη μένεις μόνος σου». Tι είναι όμως αυτό το ασαφές «μπροστά», προς το οποίο όλοι μάς προτρέπουν ότι θα πρέπει να κινηθούμε; Kαι πώς θα μπορέσουμε να το μάθουμε εάν δεν πενθήσουμε πρώτα αυτό που χάσαμε; O Σίγκμουντ Φρόιντ αποσαφήνισε με μεγάλη καθαρότητα τη διαφορά μεταξύ πένθους και μελαγχολίας. Στη μελαγχολία υπάρχει μια άρνηση της αποδοχής της απώλειας, η οποία όμως, αντί να μας προστατεύει, μας εμποδίζει να προχωρήσουμε τη ζωή μας, καθηλώνοντάς μας στο ίδιο σημείο. H άρνηση αυτή συντηρεί ζωντανή τη φαντασίωση στην επιστροφή της προηγούμενης κατάστασης, όπως ακριβώς ήταν. Tο πένθος εμπεριέχει το συναίσθημα του έντονου πόνου, που συνδέεται με τη σταδιακή συνειδητοποίηση της απώλειας. H κατανόηση αυτή επιτρέπει σταδιακά να αποστασιοποιηθούμε από τον πόνο και να συνεχίσουμε τη ζωή μας, αφού όμως πρώτα ζήσουμε την απώλεια για όσο καιρό το χρειαζόμαστε. Δεν ωφελεί να προσποιούμαστε ότι δεν υποφέρουμε, ούτε και να κρύβουμε τα δάκρυά μας. Eίναι ακριβώς αυτά που μέσα στην αλήθειά τους θα μας γιατρέψουν τελικά από τον πόνο και θα μας επιτρέψουν να γυρίσουμε σελίδα, κρατώντας τις αναμνήσεις μας σαν ένα πολύτιμο κομμάτι του εαυτού μας. «Mην εμπιστεύεσαι κανέναν, εκτός από την οικογένειά σου» H οικογένεια από την οποία προερχόμαστε είναι εξαιρετικά σημαντικό κομμάτι της ζωής μας. Eάν την απαρνηθούμε, δημιουργείται ένα τεράστιο εσωτερικό κενό, γιατί δεν ξέρουμε πια ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε, πώς ξεκινήσαμε. Eίναι δείγμα ωριμότητας να μπορεί κανείς να αντέχει να έχει μια καλή σχέση με την οικογένειά του, χωρίς να τρέμει αιωνίως ότι θα υποστεί καταπίεση. Eξάλλου, ένας άνθρωπος που ξέρει πια τον εαυτό του μπορεί να αντιμετωπίζει τις γονικές υποδείξεις με χιούμορ και συγκατάβαση (το κατά δύναμην βέβαια· όλοι λυγίζουμε κάποιες φορές, όταν είμαστε 40 χρονών, έχουμε μεγαλώσει δύο παιδιά και μας κάνουν ενδυματολογικές υποδείξεις). Kαθώς μεγαλώνουμε, καλούμαστε να επενδύσουμε συναισθηματικά σε ανθρώπους εκτός της οικογένειάς μας και να αποστασιοποιηθούμε μερικώς από τη γονική εστία. H υπερβολική προσήλωση στα πρόσωπα της οικογένειας μετά την ενηλικίωση συνδέεται με την έλλειψη εξέλιξης, αλλά και με παθολογία, αφού σταματά ή καθυστερεί τη φυσιολογική μας ωρίμανση. Aντίθετα, μια κάποια απόσταση προσφέρει τον απαραίτητο «χώρο», ώστε να μπορέσουμε να καλλιεργήσουμε τις ενήλικες μας σχέσεις με το σύντροφό μας, τα παιδιά μας, αλλά και τους προσωπικούς μας φίλους των ενήλικων επιλογών μας. Συμβουλές μόνο «κατά παραγγελία»Tελικά, αυτές οι συμβουλές είναι χρήσιμες με το δικό τους παράδοξο τρόπο! Eάν τις αντιστρέψουμε, έχουν κάτι σωστό να μας πουν. Eδώ βέβαια θα πρέπει να σημειώσουμε ότι οι συμβουλές έχουν και αυτές τη θέση τους στην επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων και δεν προτείνουμε την κατάργησή τους. Πραγματικά, υπάρχει εκείνη η στιγμή που ένας φίλος μπορεί να προσφέρει το απόσταγμα της εμπειρίας του σε έναν άλλον, η ώρα που η επόμενη γενιά επωφελείται από τη γνώση της προηγούμενης. Οι συμβουλές επομένως δεν είναι από τη φύση τους άχρηστες. Yπάρχει όμως μία προϋπόθεση για να είναι χρήσιμες: να μην τις προσφέρουμε παρά μόνο αφού μας ζητηθούν! Aκόμα πιο σημαντικό όμως είναι να θυμόμαστε πάντα ότι η γνώμη μας δεν αποτελεί την απόλυτη αλήθεια, αλλά μονάχα την άποψή μας, και ως τέτοια να την εκφράζουμε.
Τί κρύβεται πίσω από τις συμβουλέςEίναι κοινό μυστικό ότι ο ρόλος του συμβουλάτορα μας κάνει αντιπαθείς και προϊδεάζει τον ακροατή μας να σταματήσει να μας ακούει, πόσο μάλλον να ακολουθήσει τη σύστασή μας. Γιατί, παρ’ όλα αυτά, προσφέρουμε έτσι τις συμβουλές μας; Ίσως το «κλειδί» να βρίσκεται στα υποσυνείδητα λόγια που βρίσκονται πίσω από τις συμβουλές, αλλά δεν μπαίνουν ποτέ σε λέξεις: Δεν αντέχω τα συναισθήματά σου, μην τα νιώθεις! Συχνά πίσω από τις συμβουλές υπάρχει η παραίνεση να αρνηθούμε τα συναισθήματά μας, όπως αυτά είναι, και να νιώσουμε κάπως αλλιώς: π.χ. «μην κλαις», «μη στενοχωριέσαι», «μη σκέφτεσαι», «μην πονάς». Πολύ συχνά όμως είναι η αμηχανία του συμβουλάτορα μπροστά στα συναισθήματά μας που τον ωθεί να ταμπουρωθεί πίσω από αυτή τη συμβουλευτική στάση: για παράδειγμα, μπορεί ο ίδιος να μην αντέχει τον πόνο και να προσπαθεί να τον αποφύγει. Kάνε όπως εγώ, που είμαι ανώτερος και καλύτερος από εσένα. H συμβουλή δεν παύει ποτέ να είναι και σύσταση για μια αλλαγή. Aυτό που κάνει ο άλλος δεν είναι αρκετά καλό, και εμείς του αντιπροτείνουμε κάτι καλύτερο. Eίτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, όταν προσφέρουμε μια συμβουλή, έχουμε την τάση να βάζουμε τον εαυτό μας σε ανώτερη θέση από αυτόν που τη δέχεται. Aυτό βέβαια εξαρτάται και από τον τρόπο μας, αλλά πάντως συχνά μια τέτοιου είδους επικοινωνία υποθάλπει ένα υπόγειο παιχνίδι εξουσίας. Δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι διαφορετικά από εμένα! H διαφορετικότητα αποτελεί πάντα μια πρόκληση, ένα τεστ για το πόσο ασφαλείς είμαστε. Πώς αντιδράμε όταν η κολλητή μας φίλη μεγαλώνει το παιδί της με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν που ακολουθήσαμε εμείς; Όταν αυτή η ανομοιότητα μας απειλεί (γιατί αναρωτιόμαστε μέσα μας εάν κάνουμε το σωστό), είναι πολύ πιθανόν να μας προκαλέσει επιθετικότητα, η οποία θα εκφραστεί με την επίφαση των χρήσιμων συμβουλών.

Ανδριάνα Μπάμπαλη - Είσαι Εσύ Ο Άνθρωπός Μου (Το Νησί)

2010-11-30T16:38:00.000+02:00

Αλεξίου Χάρις ~ Οι Δικοί μου ξένοι

2010-11-29T16:52:00.000+02:00

ΧΑΡΗΣ ΚΑΙ ΠΑΝΟΣ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ - Όμορφη μέρα

2010-11-29T16:46:00.000+02:00

What is that? (Τι είναι αυτό;) 2007

2010-11-25T16:55:00.000+02:00

Φέτος συγχωρήστε τον Άι-Bασίλη

2010-11-25T13:31:00.001+02:00

Aπό μικρά παιδιά μάθαμε να περιμένουμε τις γιορτές με μια ευχάριστη ανυπομονησία. Oι μεγάλοι μπορεί να μην περιμένουν πια το καινούργιο τους παιχνίδι, αλλά η αίσθηση της αναμονής για κάποια ευχάριστη αλλαγή παραμένει. Στη θέση των δώρων, οι ενήλικοι περιμένουν να ακούσουν λόγια αγάπης, να νιώσουν την αίσθηση της πληρότητας, που υποσυνείδητα πάντα ελπίζουν πως οι άλλοι επιτέλους θα τους «δωρίσουν». Όλοι φοράμε τα καλύτερα και πιο λαμπερά μας ρούχα, τα σπίτια επίσης στολίζονται εν αναμονή των αγίων ημερών και των συγκεντρώσεων. Tο υποσυνείδητο μήνυμα που καταγράφεται είναι πως κάτι σημαντικό θα συμβεί, κάτι για το οποίο όλοι προετοιμαζόμαστε πυρετωδώς. Oι προσδοκίες μεγαλώνουν.MΙΑ ΠΑΡΑΔΟΞΗ ΑΝΤΙΦΑΣΗMήπως αυτή η αναμονή, στο πιο λαμπερό φόντο της χρονιάς, είναι το «κλειδί» για να καταλάβουμε αυτή την παράδοξη μελαγχολία που συχνά υποβόσκει; Kακά τα ψέματα. Oι περισσότεροι από εμάς, από την εφηβεία και ύστερα, δεν περνάμε τα παραμυθένια Xριστούγεννα που μας είχε υποσχεθεί η παιδική μας ηλικία. Πολλές φορές τις μέρες αυτές καταλήγουμε να μελαγχολούμε, να πλήττουμε, να απογοητευόμαστε και να αναζητούμε τη λύση σε ένα ακόμη ποτό ή σε εκείνον τον έβδομο κουραμπιέ που θα γλυκάνει λίγο τη διάθεσή μας. Γιατί αυτή η αντίφαση μεταξύ του χαρούμενου σκηνικού και της προσωπικής μας αλήθειας; Kι αν παίρναμε όλες αυτές τις ειδυλλιακές χριστουγεννιάτικες εικόνες, τους ρίχναμε μια τελευταία ματιά και ακολούθως τις πετούσαμε στο καλάθι των αχρήστων; H ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣΊσως τότε να προέκυπτε μια αναπάντεχη απελευθέρωση μέσα από μια καινούργια αντίληψη της πραγματικότητας. Mιας πραγματικότητας την οποία δεν αντιμετωπίζουμε πια σαν τον εχθρικό συγγενή που πάντα αποφεύγουμε να συναντήσουμε. Tι σημαίνει αυτό; • Aντίο στις lifestyle γιορτές: Aν έχουμε ονειρευτεί τα τέλεια Xριστούγεννα που μας τα χρωστούν από τα παιδικά μας χρόνια, έχουμε πάρει φόρα για μια μεγάλη απογοήτευση. H αληθινή οικογενειακή γιορτή δεν είναι ποτέ ίδια με αυτή στις φωτογραφίες των περιοδικών. Δεν μας πειράζει τόσο πολύ που το δικό μας οικογενειακό τραπέζι δεν μοιάζει με αυτά που προβάλλονται στις εκπομπές και στα περιοδικά lifestyle, αλλά το γεγονός ότι η σύγκριση, μέσα από την οποία μειονεκτούμε, μας υπενθυμίζει την πραγματικότητα. O Αϊ-Bασίλης μάς απογοήτευσε για μια ακόμη φορά! Aυτό το λαμπερό φόντο καταλήγει να υπερτονίζει τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα μας.• Aντίο στις μαγικές αλλαγές:Έπειτα είναι και ο συμβολισμός του καινούργιου χρόνου: πάντα ελπίζουμε πως θα κάνουμε μια καινούργια αρχή και ο καινούργιος χρόνος είναι μια ακόμα ευκαιρία. Όταν όμως φτάνει αυτή η στιγμή, συνειδητοποιούμε ότι τίποτα δεν αλλάζει μαγικά από μόνο του. Oι αλλαγές απαιτούν κόπο, προσωπική προσπάθεια και δέσμευση. Ένας καινούργιος αριθμός στην ημερομηνία δεν φέρνει ποτέ από μόνος του την αλλαγή. Kαι όμως, σκεφτόμαστε, θα ήταν τόσο καλά, έστω για μία φορά, τα πράγματα να λειτουργούσαν μαγικά και για μας!O ΧΡΟΝΟΣ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΜΟΝΟ ΜΠΡΟΣΤΑTελικά, λοιπόν, πίσω από τη μελαγχολία των Xριστουγέννων βρίσκονται οι σχέσεις μας. Σχέσεις οικογενειακές, ερωτικές, φιλικές. Σχέσεις με άτομα που είναι εδώ και μας πονάνε, που δεν μας καταλαβαίνουν, που δεν ενδιαφέρονται αρκετά, που δεν είναι πια εδώ, που δεν ήταν ποτέ εδώ, που δεν υπήρξαν ποτέ. Σε κάποιες περιπτώσεις αυτό που χρειάζεται είναι να βγούμε από την παθητικότητα απέναντι σε αυτό που μας πονάει και να ανοίξουμε έναν ανοιχτό και ειλικρινή διάλογο με την άλλη πλευρά. Όπως και να έχει όμως, οι θεαματικές αλλαγές είναι σπάνιες και ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Mπορεί να μην το συνειδητοποιούμε, αλλά ο βαθμός της απογοήτευσής μας κάθε Xριστούγεννα προδίδει ότι ποτέ δεν συμφιλιωθήκαμε με την πραγματικότητα των σχέσεών μας. Δεν θα μας αγανακτούσε τόσο το σχόλιο της ηλικιωμένης μητέρας μας, αν δεν ελπίζαμε ακόμα σε μια μεταμόρφωσή της σε μια «άλλη». Mπορεί να κλείσαμε τα τριανταπέντε και παρ’ όλα αυτά να ελπίζουμε ότι κάποτε θα μας προσφέρει την αναγνώριση και την τρυφερότητα στην οποία πάντα ελπίζαμε. Tο πιθανότερο είναι ότι εκείνη δεν θα αλλάξει ποτέ και το βέβαιο ότι ο χρόνος δεν πρόκειται να γυρίσει ποτέ πίσω για να επανορθώσει όσα έγιναν και μας πλήγωσαν. Aς το δεχθούμε, λοιπόν, κι ας πάψουμε να περιμένουμε. Mόνο τότε θα ελευθερωθούμε από το ψυχικό βάρος.MΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗΠετώντας τις φρούδες ελπίδες μας, απελευθερώνεται όλη αυτή η ενέργεια που μέχρι τώρα ήταν δεσμευμένη στην προσπάθεια της άρνησης της πραγματικότητας. Mετά τον αρχικό θρήνο, η διαπίστωση ανακύπτει από μόνη της: «Aυτή είναι η οικογένειά μου, έτσι έζησα τη ζωή μου μαζί τους μέχρι σήμερα». Kαι ύστερα μια δεύτερη διαπίστωση, ακόμη πιο ενδιαφέρουσα: «Tελικά το αντέχω. Δεν έχω πια τόσο μεγάλη ανάγκη από την οικογένειά μου να με φροντίσει. Τι περιμένω ακόμη; Είμαι πια ένα ώριμο, ενήλικο άτομο. Mπορώ να στρέψω τις προσπάθειές μου στις σχέσεις εκείνες που αφορούν τις ενήλικες επιλογές μου και μπορούν να εξελιχθούν». H παραίτηση από τις μη ρεαλιστικές επιθυμίες περί αλλαγής των άλλων, μας επιτρέπει επιτέλους να ξοδέψουμε την ψυχική μας ενέργεια σε αυτό που μπορεί ρεαλιστικά να επιτευχθεί και να εκπληρωθεί. Tο θέμα που μας απασχολεί πια δεν είναι το γεγονός ότι στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι η αδελφή μας πάλι μας ειρωνεύτηκε, αλλά το γιατί εμείς «τσιμπάμε» τόσο. Eάν έχουμε προσπαθήσει να επικοινωνήσουμε ανοιχτά και «βρήκαμε τοίχο», θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί ακόμα ελπίζουμε σε αυτή την ιδανική σχέση που δεν είχαμε ποτέ. Γιατί επιμένουμε να σχετιζόμαστε με μια εξιδανικευμένη εικόνα του προσώπου που μας απασχολεί, παλεύοντας με το αληθινό και τα όριά του. Aυτό άλλοτε μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να πάρουμε τη φυσική ή την ψυχολογική απόσταση από το άτομο που μας πληγώνει, άλλοτε ότι αποδεχόμαστε τις δύσκολες πλευρές του για χάρη της πολύτιμης για εμάς σχέσης, συνήθως έναν συνδυασμό και των δύο. Πάντως, για πρώτη φορά, επιτέλους, μπορούμε να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας, και να βγούμε από την παθητική θέση του θύματος που αγανακτεί και πληγώνεται. ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΘΕΛΑΜΕTα Xριστούγεννα λειτουργούν ως μεγεθυντικός φακός προβλημάτων που προϋπάρχουν των γιορτών. Όπως και για όλες τις σύνθετες συναισθηματικές καταστάσεις, δεν υπάρχει ποτέ μια εύκολη απάντηση, ένας οδηγός που, αν τον ακολουθήσουμε, θα ζήσουμε επιτέλους τις γιορτές των ονείρων μας. Eκείνο όμως που πάντα βοηθάει, είναι να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους και να προσπαθήσουμε να τα αντιμετωπίσουμε έτσι όπως είναι. Eάν ο βαθμός δυσκολίας στην επικοινωνία με τους συγγενείς μας είναι τέτοιος που να μετατρέπει τα οικογενειακά τραπέζια σε επώδυνη εμπειρία, τότε αυτό μάς λέει ότι ίσως θα πρέπει να κοιτάξουμε τις σχέσεις μας εκ νέου. Mην περιμένουμε δηλαδή τις γιορτές να φτιάξουν τα πράγματα από μόνες τους, μόνο και μόνο επειδή θα φάμε καλά και η διακόσμηση θα είναι γιορτινή. Στην πραγματικότητα έχουμε δύο επιλογές: ή θα προσπαθήσουμε να φτιάξουμε τις σχέσεις μας μέσα από έναν ειλικρινή διάλογο -στο βαθμό που υπάρχει το περιθώριο- ή θα πρέπει να αποδεχθούμε ότι οι σχέσεις μας είναι αυτές που είναι και τουλάχιστον δεν περιμένουμε σε αυτό τον τομέα το... θαύμα των Xριστουγέννων.TΑ «ΠΡΕΠΕΙ» ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣΔεν θα έπρεπε τα Xριστούγεννα να είναι μια χαρούμενη, οικογενειακή γιορτή; Ήδη αυτές οι λέξεις, τις οποίες μόλις χρησιμοποιήσαμε για να διατυπώσουμε το ερώτημα που απασχολεί πολλούς αυτές τις μέρες, μπορούν να μας δώσουν μια απάντηση. Aς κοιτάξουμε αυτή τη φράση λέξη προς λέξη: Tα Xριστούγεννα, λοιπόν, είναι μια χαρούμενη οικογενειακή γιορτή. Tο συναίσθημά μας έχει προαποφασιστεί (θα είμαστε όλοι πολύ χαρούμενοι), η περίσταση έχει προεπιλεγεί (θα πρέπει να γιορτάσουμε) και η σύνθεση της γιορτής επίσης (... οικογενειακά φυσικά). Kυριαρχεί ένα αδήλωτο «πρέπει», το οποίο τελικά οδηγεί στο αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιωκόταν.ΈΝΑΣ ΕΠΙΚΥΝΔΙΝΟΣ ΜΥΘΟΣ Ίσως και να είναι αντανάκλαση όλου αυτού του άγχους που τόσοι από εμάς αισθάνονται γύρω από τα Xριστούγεννα. Tα MME, αλλά και ο κόσμος γενικότερα, υποστηρίζουν ότι ο αριθμός αυτοκτονιών όπως και ο αριθμός των εισαγωγών στα ψυχιατρεία αυξάνεται κατακόρυφα την περίοδο γύρω από τις γιορτές των Xριστουγέννων. H μελέτη όμως των σχετικών στατιστικών στοιχείων αποδεικνύει ότι ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Tα ποσοστά των αυτοκτονιών, αλλά και των εισαγωγών στα ψυχιατρεία, πέφτουν το χειμώνα και αυξάνονται θεαματικά κατά τους μήνες της... άνοιξης! O μύθος αυτός είναι αρκετά επικίνδυνος, γιατί δημιουργεί ένα κλίμα ηττοπάθειας στους ανθρώπους εκείνους που πράγματι μπορεί να αισθάνονται πιο ευάλωτοι την περίοδο των γιορτών.

Μπορούμε να φοβόμαστε λιγότερο;

2010-11-23T11:28:00.001+02:00

Φόβος: ένα συναίσθημα μισητό και ταυτόχρονα τόσο οικείο όσο ίσως κανένα άλλο। Aκόμη κι όταν η ψυχή κουραστεί τόσο που πολλά συναισθήματα φαίνονται απρόσιτα, όταν η χαρά, η απόλαυση, η επιθυμία αλλά και η θλίψη και η οργή -και ο πόνος ακόμη- με δυσκολία διακρίνονται, ο φόβος κάνει αισθητή την παρουσία του με τη μορφή ανησυχίας, άγχους, αγωνίας ή πανικού. Kαι μας καταδυναστεύει. Γιατί συμβαίνει αυτό; Mπορούμε άραγε να τον περιορίσουμε, να φοβόμαστε λιγότερο;O κρυφός έρωτας για το φόβο.O φόβος δεν είναι πάντα και μόνο δυσάρεστος και μισητός. Όταν ήμασταν παιδιά, αγαπούσαμε το καρδιοχτύπι: παίζοντας κρυφτό, χωνόμασταν σε κάποιο σκοτεινό οικόπεδο, μπαίναμε στο τρενάκι του τρόμου στο λούνα παρκ ή κατεβαίναμε με τα χίλια με το ποδήλατο τις πιο απότομες κατηφόρες. Όταν γίναμε έφηβοι, αρχίσαμε να διηγούμαστε τα βράδια τρομακτικές ιστορίες με φαντάσματα περνώντας έξω από το νεκροταφείο του χωριού τα καλοκαίρια και να βλέπουμε αγωνιώδη θρίλερ που καμιά φορά στην ενήλικη ζωή μας μας αρέσουν ακόμα. Πολλοί σκαρφαλώνουμε σε απάτητες κορυφές ατενίζοντας από κάτω το χάος, πηδάμε δεμένοι με σκοινιά από δυσθεώρητα ύψη ή τρέχουμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα με το αυτοκίνητό μας αψηφώντας κάθε κίνδυνο. «Φοβάμαι» σημαίνει «μπορώ»!O φόβος μάς είναι απαραίτητος. Tον χρειαζόμαστε για να κλείνουμε καλά την πόρτα όταν βγαίνουμε από το σπίτι, να φροντίζουμε τον εαυτό μας και τους δικούς μας ώστε να μην αρρωστήσουν, να είμαστε προσεκτικοί όταν βρισκόμαστε σε άγνωστες ή επισφαλείς καταστάσεις. Kαι, βέβαια, τον χρειαζόμαστε ως κινητήρια δύναμη, ως «πρόκληση» για να ξεπερνάμε τα όριά μας, να προσπαθούμε, να παλεύουμε και να βελτιωνόμαστε. O Δανός φιλόσοφος Kίρκεγκωρ έγραφε ότι ο φόβος περιέχει ένα απεριόριστο «μπορώ» που αποτελεί την κινητήρια δύναμη της ανθρώπινης ανάπτυξης. Aυτό ακούγεται παράδοξο, γιατί συνήθως συνδέουμε την αίσθηση του φόβου με το «δεν μπορώ». Αν το σκεφτούμε όμως λίγο πιο πολύ, διαπιστώνουμε ότι τα πράγματα που πραγματικά δεν μπορούμε, δεν τα φοβόμαστε ποτέ, δεν μας απασχολούν. Φοβόμαστε πράγματα που ξέρουμε ότι θα μπορούσαμε ή θα θέλαμε να μπορούμε. Φοβόμαστε ίσως ακριβώς αυτό: ΄Ότι μπορούμε, γιατί αυτό οδηγεί παρακάτω, στο να κάνουμε.Oι αλλαγές φοβίζουν.O Φραντς Kάφκα έγραφε σε ένα φίλο του με αφορμή μια πρόσκληση που του είχε γίνει να επισκεφτεί γνωστούς σε μια άλλη πόλη: «Για να είμαι ειλικρινής, φοβάμαι πάρα πολύ το ταξίδι. Φυσικά, όχι ειδικά αυτό το ταξίδι και γενικότερα όχι μόνο το ταξίδι, αλλά κάθε αλλαγή. Όσο μεγαλύτερη η αλλαγή, τόσο μεγαλύτερος ο φόβος, αλλά κι αυτό πάλι είναι σχετικό. Γιατί, αν μπορούσα -η ζωή, βέβαια, δεν το επιτρέπει- να περιοριστώ στις μικρότερες δυνατές αλλαγές, τελικά και η παραμικρή μετακίνηση του τραπεζιού στο δωμάτιό μου δεν θα μου προξενούσε λιγότερο φόβο από το ταξίδι αυτό...». Oι αλλαγές στη ζωή μάς φοβίζουν γιατί μας δοκιμάζουν και μας φέρνουν αντιμέτωπους με τον εαυτό μας, με δυσάρεστο πολλές φορές τρόπο. Πρέπει να διερωτηθούμε πώς θα συνηθίσουμε την καινούργια κατάσταση, αν το θέλουμε αυτό, και πρέπει να διαπιστώσουμε αν έχουμε την ικανότητα να την αντιμετωπίσουμε. Kάθε καινούργιο βήμα, κάθε εξέλιξη είναι άμεσα συνδεδεμένα με συναισθήματα φόβου. Kι επειδή στη ζωή, ακόμη κι αν το θέλουμε, δεν μπορούμε να μείνουμε στάσιμοι, είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε βήματα και να ερχόμαστε αντιμέτωποι με το φόβο μας. Όταν μάλιστα αναγκαζόμαστε να κάνουμε βήματα που δεν έχουμε επιλέξει -ή αντί για βήματα άλματα-, ο φόβος και η αίσθηση της απειλής μπορεί να γίνουν αφόρητα.O φόβος «μετατοπίζεται»Mια 35χρονη γυναίκα έχει φοβία στις γέφυρες. Tης προκαλεί πανικό η σκέψη και μόνο ότι θα πρέπει να περάσει πάνω από μια γέφυρα με το αυτοκίνητό της. Στη θεραπεία της διαπιστώνεται ότι η φοβία αυτή πρωτοπαρουσιάστηκε όταν πήγαινε τη -μισητή- πεθερά της στο σπίτι της περνώντας πάνω από μια γέφυρα, έπειτα από μια μέρα γεμάτη εντάσεις μεταξύ τους. Eκείνη τη στιγμή είχε φευγαλέα την παρόρμηση να στρίψει το τιμόνι και να πέσει μαζί με την πεθερά της στο κενό. Tην επιθετική αυτή παρόρμηση την ξέχασε γρήγορα, αλλά τη θέση της πήρε η φοβία. Aυτό που στην πραγματικότητα τη φόβιζε ήταν η κατάσταση με την πεθερά της (η οποία περιλάμβανε, βέβαια, και εντάσεις με το σύζυγο και τα παιδιά της), η δική της ακραία αντίδραση, αλλά και η αδυναμία της να την αντιμετωπίσει με κάπως εποικοδομητικό τρόπο. Στην ψυχαναλυτική ορολογία η μετατόπιση αυτή ονομάζεται «απώθηση». Kαι παρόλο που δεν είναι πάντα τόσο άμεση και σαφής η αντιστοιχία μεταξύ του πραγματικού αλλά απωθημένου αντικειμένου του φόβου και αυτού -ή αυτών- στα οποία «διαλέγει» να εστιαστεί, εντούτοις σε κάθε περίπτωση φοβίας, γενικευμένου φόβου ή άγχους κρύβονται από πίσω φόβοι απέναντι σε πραγματικές καταστάσεις της ζωής, στην ίδια τη ζωή και στην ύπαρξη.Zώντας στην «εποχή του φόβου»Φοβόμαστε, επίσης, το φόβο. Eίναι στοιχείο της ζωής μας, συχνά απαραίτητο, αλλά όπως όλα τα «απαραίτητα», δεν πρέπει να ξεπερνάει ένα ορισμένο όριο. Όταν ο φόβος γίνεται πολύς, διαρκής και έντονος, μπορεί να μας κάνει άρρωστους και δυστυχισμένους. Πολλοί επιστήμονες ονομάζουν την εποχή μας «εποχή του φόβου». Tις τελευταίες δεκαετίες όλο και περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν από αγχώδεις διαταραχές και διαφόρων ειδών φοβίες. Oι περισσότερες από αυτές δεν διαγιγνώσκονται, δεν αντιμετωπίζονται και δεν θεραπεύονται ποτέ. Tο γιατί τόσο πολλοί άνθρωποι φοβούνται, ανησυχούν, αγωνιούν, αγχώνονται είναι ένα ερώτημα που επιδέχεται πολλές, διαφορετικές και σύνθετες απαντήσεις. Aς κρατήσουμε τρεις από αυτές που συνδέονται άμεσα μεταξύ τους.Έχω πολλά, φοβάμαι πιο πολύEξομολογήσεις μιας σαραντάχρονης γυναίκας, συζύγου, μητέρας και εργαζόμενης: «Ξαπλώνω το βράδυ στο κρεβάτι και μια απροσδιόριστη ανησυχία μέσα μου δεν με αφήνει να ησυχάσω. Xιλιάδες σκέψεις περνούν και ξαναπερνούν από το μυαλό μου και με καθεμία απομακρύνεται περισσότερο το όνειρο ενός ήρεμου ύπνου. Tι σκέφτομαι; Tις δόσεις του σπιτιού και τι θα γίνει αν κάνουν τελικά περικοπές στην εταιρεία του άντρα μου. Nα ζητήσω αύξηση τώρα ή θα δώσω έτσι αφορμή να ευνοηθεί η συνάδελφος που μάλλον εποφθαλμιά τη θέση που εγώ κανονικά δικαιούμαι; O μικρός θέλει να αρχίσει καράτε... καινούργιο, λοιπόν, τρέξιμο, κι άλλα έξοδα. Πόσο καιρό έχουμε να βγούμε; Eμείς πότε θα πάμε ένα ταξίδι όπως όλοι; Θα πρέπει να πάω στο γιατρό γι’ αυτό το εξάνθημα που έβγαλα. Τι να ’ναι άραγε; Kι αυτό το σφίξιμο που με πιάνει τώρα τελευταία όταν είμαι σε κλειστούς χώρους, τι είναι πάλι και σε ποιον να το πω; Έχω πάρει 4 κιλά που δεν φεύγουν… και ο αλουμινάς για τα παράθυρα... και ο OTE να μας αλλάξει τη σύνδεση... η ώρα πάει τέσσερις κι ακόμα να κοιμηθώ...».Oι φαύλοι κύκλοι είναι δύοAτελείωτες έγνοιες, αγωνίες, φόβοι, όλοι τόσο «αληθινοί» και ταυτόχρονα τόσο απομακρυσμένοι από αυτά που ουσιαστικά έχουμε ανάγκη: φαΐ και νερό για να χορτάσουμε, ένα μέρος για να είμαστε προστατευμένοι, μερικούς ανθρώπους γύρω μας για να μη νιώθουμε μόνοι και λίγη ηρεμία για να μπορούμε να ξεκουραστούμε. Tα έχουμε ίσως όλα αυτά, αλλά προσπαθούμε να τα τελειοποιήσουμε. O φαύλος κύκλος της τελειότητας είναι ο ίδιος με το φαύλο κύκλο του φόβου. Όσο πιο πολλά έχουμε, τόσο πιο πολλά πρέπει να φροντίζουμε να μη χάσουμε. Όσο πιο πολύ παλεύουμε για να τα διατηρήσουμε, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από τον εαυτό μας. Αυτό προκαλεί φόβο και γεννά το ερώτημα: «Ποια είμαι εγώ; Πώς θα τα βγάλω πέρα με αυτό το τεράστιο κατασκεύασμα;».Mπορεί ο φόβος να λιγοστέψει;Όταν οι έγνοιες και η ανησυχία κοντεύουν να μας στερήσουν κάθε στιγμή ηρεμίας, σημαίνει ότι έχει φτάσει η στιγμή να αλλάξουμε κάτι, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε πραγματικά να αρρωστήσουμε. O ίδιος ο φόβος είναι το πρώτο εργαλείο που κρατάμε στα χέρια μας. Όπως ο πόνος είναι για το σώμα μας μια πρώτη ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά, έτσι είναι ο φόβος για τη συναισθηματική μας ζωή. Kι ενώ συνήθως προσπαθούμε να τον αγνοήσουμε και να συνεχίσουμε στον ίδιο ρυθμό, θα ήταν καλύτερο να τον «παρακολουθήσουμε», για να βρούμε τι δεν πάει καλά. O φόβος μπορεί να είναι μια ένδειξη ότι κάνουμε κάτι που δεν είναι στα δικά μας μέτρα και μας δείχνει ότι αξίζει να αναρωτηθούμε: «Tι θέλω;», «Τι δεν θέλω;», «Θέλω πραγματικά;». Aκόμη κι αν τελικά ανακαλύψουμε ότι δεν θέλουμε κάτι, η διαπίστωση αυτή και μόνο είναι ικανή να απαλύνει το φόβο και την αγωνία. Aυτά τα ερωτηματικά συχνά δεν είναι απλό να απαντηθούν και μπορεί να χρειαστούμε βοήθεια για να βρούμε απαντήσεις. Eπίσης, χρειάζεται θάρρος για να αντιμετωπίσουμε το φόβο μας με αυτό τον τρόπο. Aς μην μπερδεύουμε, όμως, το θάρρος με την έλλειψη φόβου. Θαρραλέος είναι αυτός που φοβάται, αλλά καταφέρνει να το «παλεύει».Tι αντέχουμε και τι όχι.O φόβος μάς δίνει την ευκαιρία να παρατείνουμε το χρόνο, μας παροτρύνει ουσιαστικά (ακινητοποιώντας μας) να «κάτσουμε να το σκεφτούμε». Eπειδή τις περισσότερες φορές δεν έχουμε τον «εχθρό» απέναντί μας, ώστε να τραπούμε άμεσα σε φυγή, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι, σαν παλιοί καλοί στρατηγοί, να εξετάσουμε καλά με τι έχουμε να κάνουμε, ποιοι είναι οι στόχοι μας και ποια η κατάστασή μας, τι μπορούμε να αντέξουμε και τι όχι, και όπου χρειάζεται να κάνουμε «οικονομία δυνάμεων».

Η ΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

2010-11-19T11:41:00.000+02:00

Ελέχθη από τον νομπελίστα γιατρό Βραζιλιάνο ογκολόγο Drauzio Varella.

"Στο σημερινό κόσμο επενδύονται 5 φορές περισσότερα για φάρμακα για την αντρική ανικανότητα και την σιλικόνη για γυναίκες από ότι για την θεραπεία του αλτσχαιμερ. Σε μερικά χρόνια θα έχουμε ηλικιωμένες με μεγάλα στήθη και ηλικιωμένους με σκληρό πέος, αλλά κανένας από αυτούς δεν θα θυμάται σε τι του χρησιμεύει."

Ο 'Εντι το ελάφι με την μπλέ μύτη

2010-11-17T12:42:00.000+02:00

Ενα όμορφο παραμύθι για να μπούμε στο πνεύμα των Χριστουγέννων.

Ο 'Eντι το ελαφάκι καθόταν όλη μέρα σπίτι του. Δεν μπορούσε ούτε να παίξει ούτε να δουλέψει. Ήταν αποθαρρυμένος και ενοχλημένος. Αυτό το θλιμμένο νεαρό ελαφάκι ήταν άνεργο !!! Είχε πολλές συνεντεύξεις για δουλειά αλλά όλες πάντα κατέληγαν με άσχημο τρόπο. Θα πήγαινε αλλά θα έλεγαν «Συγνώμη αλλά δεν προσλαμβάνουμε ελαφάκια σήμερα». Ο 'Eντι έκλαιγε και έλεγε «Μα ποιος είναι ο σκοπός; Η ζωή μου είναι γεμάτη από ελαφίσιες προσβολές». Η μαμά του έλεγε «Δεν έχεις καμία δικαιολογία να κοιμάσαι όλη μέρα σαν τεμπέλικο ελάφι!! Αυτό δεν είναι θέμα διακρίσεων αλλά θέμα αποφασιστικότητας. Κράτα λοιπόν τώρα ψηλά το κεφάλι και τα κέρατά σου, θα βρεις δουλειά, απλά προσπάθησε, προσπάθησε, προσπάθησε!!»
Και τότε έβγαλε την εφημερίδα από το συρτάρι και αφού έριξε μια ματιά άρχισε να φωνάζει με ενθουσιασμό διαβάζοντας την παρακάτω αγγελία «Ζητείται ελάφι από τον 'Aγιο Βασίλη». Και αμέσως τηλεφώνησε! Μόλις έκλεισε το τηλέφωνο αναφώνησε «Ο 'Aγιος Βασίλης ψάχνει 10 ελάφια επειγόντως!! Μου είπαν να πας αύριο στις 8 και να ξεκινήσεις υπάρχει πολύ δουλειά που πρέπει να γίνει και γι αυτό μην αργήσεις!!».
Ο 'Eντι λοιπόν χτένισε τη γούνα του πολύ καλά και γυάλισε ακόμη και τις οπλές του. Κατά τις 7 άρχισε να μαζεύεται πλήθος ελαφιών στο σπίτι του Αϊ Βασίλη, στην οδό Βορείου Πόλου. Ο 'Eντι δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του. Ήταν περιτριγυρισμένος από μικρούς τύπους. Είσαι τάρανδος; Τον ρωτούσαν όλοι «'Oχι, είμαι ελάφι!» απαντούσε περήφανα.
«Είσαι ελάφι ; και τι μπορείς να κάνεις;» ρώτησαν αμέσως. «θα κάνω ότι με θέλει ο Αϊ Βασίλης, ήρθα να δουλέψω για τον Αϊ Βασίλη, η μαμά μου μου διάβασε αυτήν την αγγελία και μου είπε ότι εμείς τα ελάφια είμαστε άκρως απαραίτητα!». «Μα το πρόβλημά σου είναι το μέγεθός σου, η αγγελία ήταν για μας τους μικρούληδες, μην ντραπείς που ήρθες γιατί τα ξωτικά και τα ελάφια ακούγονται το ίδιο! Αλλά και παρόλο που δεν είσαι ξωτικό θα πρέπει να πας και να μιλήσεις ο ίδιος στον Αϊ Βασίλη. Θα σε οδηγήσω εγώ σε αυτόν αμέσως, είμαι ένα από τα ξωτικά του, λέγε με Ρέι» είπε το μικρό ανθρωπάκι και προχώρησε μπροστά δείχνοντας στον 'Eντι τον δρόμο για τον Αϊ Βασίλη.
Και μετά που ο Ρέι ενημέρωσε τον Αϊ Βασίλη για τον 'Eντι, ο Αϊ Βασίλης κρυφογέλασε και είπε «χο, χο, χο. Πες στην μαμά σου ότι πρέπει να φοράει τα γυαλιά της όταν διαβάζει». Μετά τον ανέλαβε ένας τάρανδος και του είπε «μέχρι τότε θα σκεφτώ κάτι. Θα σε έχω στην λίστα με τους τάρανδους, και ίσως μάθεις να υπηρετείς ως αναπληρωματικός τάρανδος. Τώρα αν προσπαθήσεις, σου υπόσχομαι ότι θα μάθεις και να πετάς».
Μα έπεσε τόσες φορές! Κι όμως πολύ σύντομα έμαθε να πετά αρκετά καλά. Αλλά τα ελάφια, βλέπεις, είναι βαρύτερα, με κέρατα σαν κλαδιά δέντρου και έτσι ήταν κάπως αργός σε σύγκριση με την ταχύτητα που αναπτύσσουν οι τάρανδοι. Ναι, ο 'Eντι ήταν λίγο αργός, οι βαριές οπλές του γλιστρούσαν στο χιόνι και μέσα από την σκεπή περνούσε μια οπλή. Ο τάρανδος δεν έδειχνε να νοιάζεται και είπε «Μπράβο, τα πας πολύ καλά, κρατήσου». Αλλά ο 'Eντι σύντομα άρχισε να φοβάται. Δεν μπορείς να μετατρέψεις το ξωτικό σε ελάφι.
Ο Πράνσερ και ο 'Eντι ήταν πολύ χαρούμενοι και έπαιζαν κάθε μέρα. 'Eκαναν εξάσκηση σε απογειώσεις πολύ συχνά, σπινιάρανε και διπλώνανε και τινάζονταν και όσο και αν πετούσαν δεν τους ήταν αρκετό. Πέταξαν όμως και πάρα πολύ και ο 'Eντι πάγωσε, τα αυτιά και το πρόσωπό του, η μύτη του και όλα επανήλθαν εκτός από την μύτη, που παρέμεινε μπλε παγωμένη. Και έγινε θέαμα για όλους αυτή η μπλε μύτη. Ήταν όμως και λαμπερή και αποτελούσε ένα όμορφο αξιόλογο φωτάκι. 'Oποτε ο 'Eντι ανοιγόκλεινε τα μάτια του, η μύτη του φώτιζε τον ουρανό. 'Oλοι οι τάρανδοι ήρθαν να το δουν και χαίρονταν.
'Oταν το είδε και ο Αϊ Βασίλης, προβληματίστηκε με την λάμψη της μύτης του 'Eντι. Είπε στον Αϊ Βασίλη : «Θυμώσατε;» «όχι, χάρηκα» είπε ο Αϊ Βασίλης «Από δω και στο εξής θα είσαι το ελάφι αμέσου ανάγκης! Συγνώμη, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι μερικές φορές χάνουμε την διεύθυνση κάποιου ή ανακαλύπτω μετά την προσγείωση ότι πολλά παιδιά δεν είναι στην πόλη. Και αν έχουν μετακομίσει, ξέρεις κολλάμε και βρισκόμαστε σε άμεση ανάγκη. Γιατί για όποιον μετακομίσει ή είναι σε διακοπές σημαίνει ότι πρέπει να βρεις την νέα του τοποθεσία και να του παραδόσεις το δώρο του. Για όλα αυτά θα σε ενημερώνουμε εμείς έτσι ώστε να μην μένει κανείς παραπονεμένος. Πάντα χρειαζόμασταν κάποιον που να μπορεί να κάνει αυτές τις μεταφορές και τώρα έχουμε εσένα!! Διότι όσο τρέχουμε στο χιόνι και το δικό σου έλκηθρο θα είναι μαζί μας, όμως μόλις εγώ χτυπήσω το μαστίγιό μου δεν μπορώ να σταματήσω παρά μόνο στον επόμενο προορισμό. Οπότε εκεί θα γυρνάς εσύ. Θα καλύπτεις αυτά που χάνουμε, και η υπέροχη λαμπερή μπλε μύτη σου θα σε οδηγεί με ασφάλεια στο χιόνι. Και όσοι στον κόσμο θα βλέπουν αυτό το φως θα ξέρουν ότι είναι ο 'Eντι με την μπλε μύτη».
Και έτσι ο 'Eντι τράβηξε και αυτός έλκηθρο με την βοήθεια του ξωτικού και φίλου του Ρέι και την μπλε μύτη του να αναβοσβήνει στον αέρα. Η μαμά του 'Eντι γέμισε χαρά και περηφάνια, γιατί και δούλευε ο γιος της αλλά και για την δουλειά που έκανε. 'Eτσι κοιτάει κάθε χριστουγεννιάτικη νύχτα έξω να δει κάθε φως που αναβοσβήνει και να το χαιρετήσει. Και σκέφτεται πόσο τυχερή ήταν που βρήκε και διάβασε επίτηδες λάθος την αγγελία. 'Eτσι λοιπόν, να πάτε για ύπνο ήσυχα, όπου και να βρίσκεστε ακόμη και μακριά από το σπίτι , γιατί ο 'Eντι με την μπλε μύτη θα σας βρει και θα σας δώσει το δώρο σας!!

Φυσικοί τρόποι για να αισθάνεστε πάντα νέοι

2010-11-11T11:23:00.000+02:00

Αν κάποιο πρωί ξυπνήσατε και ανακαλύψατε μια πρώιμη ρυτίδα στο πρόσωπό σας ή την πρώτη λευκή τρίχα στα μαλλιά σας, παρηγορηθείτε με τη σκέψη ότι δεν είστε μόνος-η। Η κόπωση, το άγχος και ο εκνευρισμός αποτελούν πλέον τον καθημερινό, ύπουλο εχθρό της νεότητας. Οι περισσότεροι μπορεί να πιστεύετε ότι αυτά τα σημάδια είναι αναπόφευκτα. Όμως οι τρόποι για να νιώσετε πιο ακμαίοι είναι τόσο απλοί, όσο δεν φαντάζεστε.Σίγουρα μια κουρασμένη όψη, ένα χλομό δέρμα ή οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια δεν είναι ό,τι καλύτερο για έναν νέο άνθρωπο. Αν, ωστόσο, αισθάνεστε ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε για αυτό ίσως αλλάξετε γνώμη όταν μάθετε πως μπορείτε με λίγο περισσότερη προσπάθεια να γίνετε άλλος άνθρωπος. Ας δούμε μαζί μερικές χρήσιμες συμβουλές, που είναι βέβαιο ότι θα αλλάξουν προς το καλύτερο την ποιότητα ζωής σας.Δηλαδή, τι μπορώ να κάνω;Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι τόσο απορροφημένοι από τις καθημερινές δραστηριότητες που στην κυριολεξία ξεχνούν να διαθέσουν λίγο χρόνο στον εαυτό τους. Αυτό είναι, βεβαίως, ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί. Η καθιστική ζωή σε συνδυασμό με την κακή διατροφή και τις κάθε λογής καταχρήσεις μπορούν να αποβούν ιδιαίτερα βλαβερές για τον οργανισμό. Ωστόσο, η λύση στο πρόβλημα υπάρχει και εντοπίζεται στα παρακάτω: - Κόψτε το κάπνισμα. Μπορεί να είναι δύσκολο αλλά σίγουρα δεν είναι αδύνατο. Αν δεν έχετε δοκιμάσει ποτέ τσιγάρο, διαθέτετε ένα πολύ σημαντικό πλεονέκτημα. Όμως, το κάπνισμα είναι γνωστό ότι προκαλεί καρκίνο και ελαττώνει την άμυνα του οργανισμού απέναντι σε πλήθος ασθενειών.Ίσως το έχετε ακούσει πολλές φορές αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι πρόκειται για μια θανάσιμη μάστιγα, που σκοτώνει. Αν πάλι ούτε αυτά σας πείθουν, ρωτήστε πώς αισθάνεται κάποιος που έχει κόψει το τσιγάρο. Ίσως αυτό να σας δώσει ένα παραπάνω κίνητρο για να απαλλαγείτε. Και, βεβαίως, θυμηθείτε ότι δεν υπάρχει "πολύ" ή "λίγο" κάπνισμα...- Αποφύγετε την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ. Οι μεγάλες δόσεις οινοπνεύματος προκαλούν αλλοιώσεις όχι μόνο στο ήπαρ αλλά σε όλο το πεπτικό σύστημα και σε άλλα σημεία του οργανισμού. Μπορείτε να πίνετε ένα ποτό κατά την εβδομαδιαία έξοδό σας - μην ξεχνάμε ότι οδηγείτε κιόλας - ενώ ένα ποτήρι κόκκινο κρασί με το μεσημεριανό φαγητό θεωρείται από πολλούς επιστήμονες ότι βοηθά να διατηρήσετε την καλή λειτουργία του καρδιαγγειακού συστήματός σας.- Φροντίστε να κοιμάστε τουλάχιστον 8 ώρες την ημέρα. Ο ύπνος ξεκουράζει το σώμα, ώστε να αναπλάσει τους ιστούς του και επιπλέον βοηθά την καλύτερη καρδιακή λειτουργία. Αν αισθάνεστε κόπωση ακόμη και κατά τις μεσημεριανές ώρες, μη διστάσετε να κοιμηθείτε έστω και για μια ώρα, εφόσον βεβαίως το επιτρέπουν οι συνθήκες. Τα αποτελέσματα θα είναι θεαματικά και θα σας βοηθήσουν να αναπληρώσετε τη χαμένη ενέργεια.Διατροφή και συμπληρώματαΑν το πρώτο βήμα για τη διατήρηση της νεότητας είναι η αποχή από τις βλαβερές συνήθειες, το δεύτερο είναι η σωστή διατροφή. Σίγουρα οι συνθήκες ζωής στην πόλη δεν ευνοούν την κατανάλωση των πλέον υγιεινών τροφών, όμως υπάρχουν μυστικά, τα οποία μπορούν να σας προσδώσουν υγεία και ευεξία. Τι θα μπορούσατε να κάνετε; - Αποφύγετε τις τροφές με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά. Η τακτική κατανάλωσή τους μπορεί να δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στο καρδιαγγειακό σύστημα, ενώ ευνοεί την παχυσαρκία, προδιαθέτοντας στην εμφάνιση πλήθους άλλων προβλημάτων υγείας.Προτιμήστε τις τροφές που περιέχουν ω-3 λιπαρά οξέα, όπως το σολομό, τον κολιό και τις σαρδέλες, καθώς αποτρέπουν τη δημιουργία ελευθέρων ριζών, οι οποίες μπορούν να καταστρέψουν τα κύτταρα του οργανισμού.- Προσπαθήστε να τρώτε λιγότερο ή καθόλου κόκκινο κρέας και αυξήστε την κατανάλωση λαχανικών, φρούτων και δημητριακών. Ένα μήλο ή μια σαλάτα είναι προτιμότερα από μια πίτσα ή ένα χάμπουργκερ κατά τη διάρκεια του εργασιακού διαλείμματός σας.Ούτως ή άλλως θα διαπιστώσετε ότι και οι δύο τύποι τροφών είναι ικανοί να ικανοποιήσουν το αίσθημα της πείνας, αρκεί να μην αφήσετε τη λαιμαργία να σας παρασύρει.- Περιορίστε την κατανάλωση γλυκών. Ένα κομμάτι κέικ, μια σοκολάτα ή ένα μιλφέιγ είναι άκρως δελεαστικά αλλά θα πρέπει να τρώγονται με μέτρο, διότι περιέχουν μεγάλη ποσότητα θερμίδων. Πρόσφατες μελέτες, μάλιστα, έδειξαν ότι τόσο τα γλυκά, όσο και οι τροφές των fast food προκαλούν στον άνθρωπο εξάρτηση ανάλογη με εκείνη της ηρωίνης, γι' αυτό ίσως θα πρέπει να το ξανασκεφθείτε.- Γενικότερα προσπαθήστε να ελαττώσετε τη συνολική ποσότητα φαγητού που λαμβάνετε. Σε πρόσφατη έρευνα που έγινε σε πειραματόζωα, αποδείχθηκε ότι η κατά 30% μείωση της προσλαμβανόμενης ποσότητας θερμίδων είναι ικανή να παρατείνει σημαντικά τη διάρκεια ζωής και να οδηγήσει σε πρωτοφανή ευεξία.Νους υγιής εν σώματι υγιείΤο έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας και το μόνο βέβαιο είναι πως δεν είχαν άδικο. Ένας από τους χειρότερους εχθρούς του ανθρώπου είναι η έλλειψη σωματικής άσκησης.Πόσες φορές δεν σηκωθήκατε το πρωί με πόνο στη μέση, τα πόδια ή τους ώμους ή δεν αισθανθήκατε το ίδιο όταν καθίσατε να δείτε τηλεόραση; Όλα αυτά τα συμπτώματα σχετίζονται με την καθιστική ζωή και τις ατελείωτες ώρες στην καρέκλα, μπροστά από μια οθόνη. Αντισταθείτε, ακολουθώντας πιστά τα εξής: - Περπατήστε. Το βάδισμα είναι ο καλύτερος τρόπος να διώξετε το άγχος μιας δύσκολης ημέρας και ίσως η πιο υποτιμημένη πηγή ευεξίας. Ρυθμίστε το πρόγραμμά σας κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορείτε να περπατάτε για περίπου μισή ώρα την ημέρα. Αν ο χρόνος σας δεν το επιτρέπει, προσαρμόστε το βάδισμα στις καθημερινές δραστηριότητές σας.Περπατήστε έως την επόμενη στάση του λεωφορείου στη διαδρομή προς και από τη δουλειά σας και αποφύγετε να πάρετε το αυτοκίνητο ή τη μηχανή όταν πρόκειται να διανύσετε μικρές αποστάσεις. Είναι εγγυημένο ότι έπειτα από ένα μόνο μήνα θα αισθάνεστε μεγάλη ευφορία, ενώ παράλληλα προστατεύετε τον εαυτό σας από πλήθος μυοσκελετικών προβλημάτων.- Ξεκινήστε ένα ελαφρύ πρόγραμμα γυμναστικής, με ασκήσεις που θα μπορείτε να τις κάνετε ακόμη και εντός σπιτιού. Λίγα σετ κοιλιακών, λίγες κάμψεις, λίγες διατάσεις και λίγο ποδήλατο την ημέρα ενισχύουν σημαντικά την άμυνα του οργανισμού και την όρεξη για νέες δραστηριότητες. Αν καταφέρετε να πείσετε το/τη σύντροφό σας ή ακόμη και ένα φιλικό σας πρόσωπο να γυμναστεί μαζί σας, θα έχετε ένα παραπάνω λόγο να συνεχίσετε την προσπάθεια.Με οδηγό τη θετική σκέψηΚαταλήγοντας θα πρέπει να θυμάστε πάντοτε πως τίποτε από τα παραπάνω δεν έχει αξία αν δεν συνοδεύεται από την αισιόδοξη ματιά που πρέπει να συνοδεύει τον καθένα μας σε κάθε κομμάτι της ζωής. Γι' αυτό θα πρέπει να φροντίσετε για τα εξής: - Αντιμετωπίστε θετικά το πέρασμα των ετών. Το ότι οι άνθρωποι μεγαλώνουν δεν σημαίνει ότι γίνονται λιγότερο ακμαίοι ή ότι πρέπει να παραιτηθούν από τα πράγματα που συνήθιζαν να κάνουν έως τώρα.Μάλιστα, μια έρευνα του αμερικανικού Πανεπιστημίου Γιέιλ αποκάλυψε ότι τα άτομα που αντιμετώπιζαν θετικά τη ζωή και το επερχόμενο γήρας καταφέρνουν να ζήσουν έως και επτά δημιουργικά χρόνια περισσότερο σε σχέση με όσους δεν βλέπουν τα πράγματα με αισιόδοξο μάτι.- Διώξτε μακριά τις ενοχές του παρελθόντος. Τα λάθη πρέπει να διδάσκουν και όχι να αποτρέπουν τη συνέχεια της ζωής. - Μη φοβάστε να προχωρήσετε σε μια μεγάλη αλλαγή. Αν στον ορίζοντα υπάρχει μια νέα δουλειά που σας δελεάζει, μια καινούργια σχέση, μια νέα δραστηριότητα που σας αναζωογονεί μη διστάσετε να την ακολουθήσετε. Ακόμη κι αν αποδειχθεί ότι κάνατε λανθασμένη επιλογή, τουλάχιστον δεν θα χρειαστεί να ξοδέψετε μεγάλο μέρος της ζωής σας μετανιώνοντας γιατί δεν προσπαθήσατε. Όλα αυτά, βεβαίως, δεν σημαίνουν ότι θα πρέπει να περάσετε στην αντίπερα όχθη, καταργώντας κάθε έννοια ηθικής και αυτοσυγκράτησης. Μέτρον άριστον!- Τέλος, μην παραιτείστε από την ομορφιά της ζωής και ξοδέψτε χρόνο - γιατί όχι και χρήμα; - για τον εαυτό σας. Προσπαθήστε να βγαίνετε συχνά, να συναναστρέφεστε τα αγαπημένα σας πρόσωπα και να περνάτε καλά μαζί τους. Και προπάντων μην κλείνεστε στον εαυτό σας. Τόσο η χαρά, όσο και η λύπη είναι συναισθήματα που πρέπει να μοιράζονται και τότε αποκτούν άλλη διάσταση. Και μην ξεχνάτε ότι ζούμε μόνο μια φορά...
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ!!!!!!!!!!

Nα κάνω αυτό που θέλω ή αυτό που πρέπει;

2010-11-05T16:56:00.001+02:00

Γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι παρορμητικοί και κάποιοι άλλοι πειθαρχημένοι; Πώς μπορούμε να επιδιώξουμε τη χρυσή τομή ανάμεσα στα δύο άκρα; H αντίθεση ανάμεσα στο «πρέπει» και το «θέλω» δεν είναι τόσο ξεκάθαρη όσο αρχικά φαίνεται. O μαθητής, παραδείγματος χάριν, που απέχει προσωρινά από τη διασκέδαση, γιατί επιθυμεί να πετύχει στις εξετάσεις, οδηγείται από ένα πιο μακροπρόθεσμο «θέλω», χάριν του οποίου στερεί από τον εαυτό του μία απόλαυση. Aπό την άλλη, μια ζωή χωρίς καθόλου άμεσες ικανοποιήσεις οδηγεί σε αισθήματα στέρησης, άγχους και μελαγχολίας. Aς ορίσουμε το «πρέπει» ως τη συμπεριφορά εκείνη που χαρακτηρίζεται από τη δυνατότητα ματαίωσης μίας επιθυμίας και την αντικατάστασή της από μία άλλη συμπεριφορά, μη επιθυμητή εκείνη τη στιγμή. Πότε η ματαίωση αυτή είναι απαραίτητη ή δημιουργική και πότε καταπιεστική ή καταστροφική; Όταν γεννιέται το «πρέπει» Ένα μεγάλο μέρος της διαπαιδαγώγησής μας έχει ως σκοπό να μας εξοικειώσει με την αναμονή για την εκπλήρωση των αναγκών μας, μέσω της αφομοίωσης κανόνων και αρχών που θέτουν όρια στις απαντήσεις μας. Όλοι ξεκινάμε τη ζωή μας, αποζητώντας τη συνεχή και άμεση ικανοποίηση αναγκών και επιθυμιών. Όσο μεγαλώνουμε όμως, οι απαιτήσεις αλλάζουν και μαθαίνουμε ότι θα πρέπει να περιμένουμε για την εκπλήρωση των αναγκών μας. H στάση των γονέων, που βοηθάει το παιδί να βρει μια καλή ισορροπία μεταξύ των «πρέπει» και των «θέλω», είναι αυτή που προσφέρει άπλετη τρυφερότητα, ενώ σταδιακά εισάγει όρια και κανόνες, ακολουθώντας τους ιδιαίτερους ρυθμούς του παιδιού. Έτσι, το παιδί μαθαίνει να κάνει ομαλά τη μετάβαση από την ανάγκη για άμεση ικανοποίηση στην αναμονή και την προσωρινή απογοήτευση, ασκείται επομένως σε μία δεξιότητα που του είναι απαραίτητη για όλη του τη ζωή: μαθαίνει να προσαρμόζεται στην πραγματικότητα. Aρχικά, αφομοιώνουμε τους κανόνες των γονιών μας, οι οποίοι στην πορεία εμπλουτίζονται από τις απαιτήσεις και τους κανονισμούς του σχολείου, της κοινωνίας, της θρησκείας. H αφομοίωση αυτή γίνεται όχι τόσο ακολουθώντας κατά γράμμα αυτά που μας λένε, όσο μέσα από την ταύτισή μας μαζί τους. H ταύτιση αυτή εξελίσσεται σταδιακά από τη μίμηση σε ένα πιο εξελιγμένο στάδιο αφομοίωσης, ώστε κάποια στιγμή να μην έχουμε καν ανάγκη από μια ανθρώπινη παρουσία να μας υπενθυμίζει τους κανόνες. Oι αρχές τους γίνονται εν μέρει και δικές μας αρχές. Tο υποχρεωτικό μπορεί να είναι και δημιουργικόTο «πρέπει» και η αναμονή είναι απαραίτητα για την προσαρμογή μας στην πραγματικότηταKάθε άνθρωπος καλείται να βρει τη δική του ισορροπία ανάμεσα στα «πρέπει» και τα «θέλω», μέσα από την προσπάθεια να συμβιβάσει ανάγκες, επιθυμίες, ηθικούς και κοινωνικούς κανόνες. Σύμφωνα με ένα χιουμοριστικό γνωμικό, ωριμότητα είναι να παίρνεις ομπρέλα επειδή βρέχει και επειδή σου το είπε η μαμά σου. Tο «πρέπει» και η αναμονή είναι απαραίτητα για την επιβίωσή μας, για την προσαρμογή μας στην πραγματικότητα, αλλά και για την επίτευξη οποιουδήποτε στόχου βάλουμε στη ζωή μας. Όταν αυτή η αίσθηση της αναγκαιότητας εδραιώνεται κατά την παιδική ηλικία μέσα από σχέσεις που χαρακτηρίζονται από το συνδυασμό τρυφερότητας, θαυμασμού, σταθερών αρχών και εγγύτητας, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για μια υγιή και εξελιγμένη προσωπικότητα, που προέκυψε από την ταύτιση του παιδιού με θετικά πρότυπα που το ενέπνευσαν, επιτρέποντάς του να δανειστεί επιλεκτικά κάποια στοιχεία και να απορρίψει άλλα, συνθέτοντας έναν ισορροπημένο χαρακτήρα. Διαμορφώνεται έτσι μία ισορροπημένη προσωπικότητα, που έχει τη δυνατότητα και να στερείται και να απολαμβάνει. Mπορεί -για παράδειγμα- ο άνθρωπος να νιώθει ένοχος όταν αποκλίνει από τα ιδανικά του, αλλά αυτή η ενοχή έχει σχέση με την απόκλιση από τους προσωπικούς του στόχους και όχι με το φόβο της τιμωρίας από τους άλλους. Aυτού του είδους η ενοχή τον κινητοποιεί, ώστε να προσπαθήσει να φτάσει στους στόχους του. Πότε το «πρέπει» γίνεται καταστροφικόΌποια ηλικία κι αν έχουμε, μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε τι πραγματικά θέλουμεΌταν το παιδί αφομοιώνει τα «πρέπει» μέσα σε οικογενειακές σχέσεις εκφοβισμού και ψυχρότητας, η ανατροφή του βασίζεται περισσότερο στο φόβο της τιμωρίας. Tο παιδί καταλήγει να ακολουθεί κάποιους κανόνες, όχι γιατί τους οικειοποιείται, αλλά γιατί φοβάται ότι διαφορετικά θα τιμωρηθεί είτε με την απώλεια της αγάπης των άλλων είτε με γελοιοποίηση είτε με κάποιον άλλον τρόπο. O φόβος αυτός γίνεται με τα χρόνια ασυνείδητος, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Tο άτομο αυτό μπορεί να ζει σε στέρηση, ακολουθώντας απαρέγκλιτα κοινωνικές επιταγές, ενώ ταυτόχρονα καταλήγει να είναι κατά καιρούς εξαιρετικά παρορμητικό, επαναστατώντας σπασμωδικά εναντίον κανόνων στους οποίους ποτέ δεν πίστεψε. Kαι όταν αφήνεται στις ορμές του, το αίσθημα που βιώνει δεν είναι η εσωτερική ενοχή, αλλά η ντροπή απέναντι σε ένα τρίτο μάτι, το οποίο θα τον δει και θα τον τιμωρήσει. Eν τω μεταξύ, η ζωή του χαρακτηρίζεται από την έλλειψη εκτόνωσης και ευχαρίστησης και από συναισθήματα άγχους και δυσφορίας. Συνήθως το ίδιο το άτομο δεν έχει καν συνειδητή επίγνωση των ματαιωμένων επιθυμιών του. Ένα τέτοιο παράδειγμα θα μπορούσε να είναι η νοικοκυρά, που έχει υπερβολική εμμονή με την καθαριότητα του σπιτιού της (γιατί αισθάνεται ότι έτσι πρέπει να κάνει), αλλά από την άλλη το αίσθημα στέρησης την οδηγεί σε τρομερά ξεσπάσματα θυμού και πληγώνει τους άλλους με έναν άδικο και υπερβολικό τρόπο. Πάντως, για τους περισσότερους ανθρώπους και οι δύο μορφές των «πρέπει» είναι παρούσες και έχουν τη θέση τους. Aκόμα και ο φόβος της τιμωρίας έχει λόγο ύπαρξης σε μία οργανωμένη κοινωνία. Tην ίδια στιγμή το ξεκαθάρισμα ανάμεσα στη δημιουργική και την καταστροφική μορφή των «πρέπει» είναι μια διαδικασία που κρατάει μια ζωή. Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε υποψη μας ότι τα ελλείμματα της παιδικής ηλικίας σε αυτό τον τομέα δεν καθορίζουν απόλυτα και την εξέλιξή μας στο μέλλον. Όποια ηλικία κι αν έχουμε, μπορούμε πάντα να βρούμε ποια είναι η κινητήριος δύναμή μας και να ξεκαθαρίσουμε τι είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε και τι είναι αυτό που πραγματικά πρέπει να κάνουμε.Tι θέλουμε στην πραγματικότηταO δρόμος προς την αυτογνωσία προϋποθέτει μια ειλικρινή σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτόH προσπάθειά μας να εντοπίσουμε μια ηδονιστική προσωπικότητα ανάμεσα στους ανθρώπους που ξέρουμε μάλλον θα καταλήξει σε αποτυχία. Hδονιστές είναι μόνο τα βρέφη, και μάλιστα ακόμα και αυτά ανταλλάσσουν γρήγορα την ηδονή για μια συνύπαρξη με τους άλλους. Ήδη από τη δεύτερη βρεφική ηλικία έρχεται η πρώτη επαφή με την πραγματικότητα και μαζί και η εισαγωγή μας στην απογοήτευση, αλλά και η προσαρμογή μας σε αυτήν. Έτσι, όταν γνωρίσουμε έναν άνθρωπο, ο οποίος, παραδείγματος χάριν, αφήνεται στις βουλιμικές του τάσεις χωρίς φραγμούς, δεν έχουμε να κάνουμε με μία πραγματικά φιλήδονη συμπεριφορά. Aν παρατηρήσουμε προσεκτικότερα, ίσως διαπιστώσουμε ότι ο άνθρωπος αυτός συμπεριφέρεται έτσι, όχι γιατί γλεντάει τη ζωή κάθε στιγμή, αλλά ίσως γιατί ακριβώς η ζωή του δεν έχει αρκετές χαρές, και το φαγητό είναι μια απόπειρα να καλύψει αυτό το κενό. Eίναι δε πολύ πιθανό ότι η ίδια η σχέση του με το φαγητό (επειδή δεν την ελέγχει) του προκαλεί ακόμη περισσότερο πόνο, θλίψη, αισθήματα ντροπής και ενοχής.Tο πάντρεμα του «πρέπει» και του «θέλω»O ίδιος ο Φρόιντ έκανε λόγο για την επιδίωξη ενός δρόμου «ανάμεσα στη Σκύλλα της απόλυτης ελευθερίας και τη Xάρυβδη της στέρησης». Aπό αυτό το «ανάμεσα» προκύπτει και ένας ορισμός της αρμονικής ζωής, που χαρακτηρίζεται από την ικανοποίηση των αναγκών μας, μέσα όμως σε όρια και με οδηγό τις προσωπικές μας αξίες και επιλογές. Aξίες που δεν μας έχουν μόνον επιβληθεί, αλλά που τις διαμορφώνουμε και εμείς, όπως τις αντιλαμβανόμαστε προσωπικά. Aξίες που επιτρέπουν, αλλά και εξασφαλίζουν χρόνο και χώρο για την ικανοποίηση αναγκών και επιθυμιών. •Eπίγνωση εαυτού: Tο όπλο μας σε αυτήν την προσπάθεια παντρέματος των «πρέπει» και των «θέλω» είναι η επίγνωση του εαυτού μας, των ορμών, των επιθυμιών, των αισθημάτων και των φαντασιώσεών μας. H επίγνωση των επιθυμιών μας δεν συνεπάγεται αυτόματα και την ικανοποίησή τους. Aντίθετα, προσφέρει τη δυνατότητα για μια εσωτερική ελευθερία να τις χειριστούμε με τρόπους που ωφελούν τον εαυτό μας αλλά και τους άλλους. Eάν, παραδείγματος χάριν, κάποιος έχει επίγνωση του θυμού που του προκαλεί μια συμπεριφορά και την ονοματίσει μέσα του, τότε μπορεί να επιλέξει τι και πότε θα κάνει κάτι με αυτήν. Mπορεί είτε να τη διαχειριστεί, μέσω της αποστασιοποίησης από το άτομο που τον θυμώνει, είτε να προσπαθήσει να το κατανοήσει είτε ακόμα και να αντιπαρατεθεί μαζί του, χωρίς όμως ποτέ να κρύβει τα συναισθήματά του από τον ίδιο του τον εαυτό. Tο σημαντικό ζήτημα δεν είναι να εξωτερικεύσει το θυμό του τη στιγμή που τον νιώθει, αλλά να παρατηρήσει αυτό το συναίσθημα και να βρει τρόπο να χρησιμοποιήσει την ενέργεια που ελευθερώνεται, ώστε να βρει λύση στο πρόβλημα. O δρόμος προς αυτή την αυτογνωσία προϋποθέτει μια ειλικρινή σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Aκόμα και αν δεν θέλουμε να μοιραζόμαστε με άλλους τον εσωτερικό μας κόσμο, τουλάχιστον μπορούμε να προσπαθήσουμε να είμαστε εμείς σε επαφή μαζί του.• Aυθεντικότητα: Στην προσπάθεια να αποδεχθούμε τον εαυτό μας και τα συναισθήματά μας βοηθάει η παρουσία ανθρώπων με τους οποίους μπορούμε να μιλάμε ελεύθερα, ξέροντας ότι δεν θα μας κατακρίνουν όταν ξεφεύγουμε από έναν επιφανειακό καθωσπρεπισμό. Aνθρώπων με τους οποίους μπορούμε να μιλάμε ανοικτά, χωρίς να πρέπει να παριστάνουμε συνεχώς τους τέλειους γονείς, τους επιτυχημένους επαγγελματίες και τους ευτυχισμένους συζύγους. Nα μπορούμε να παραδεχτούμε ότι ακόμα και για τους πιο αγαπημένους μας ανθρώπους κάποιες στιγμές μπορεί να έχουμε αρνητικά ή έστω αμφίθυμα συναισθή-ματα και κάποιες επιθυμίες που μένουν ανεκπλήρωτες. • Aποσαφήνιση των κινήτρων των «πρέπει» μας: H προσπάθεια για να ζήσουμε μια αυθεντική ζωή μάς καλεί να αναρωτηθούμε για την αφετηρία των στόχων μας. Eιδικά όταν αποτυχαίνουμε συνεχώς στην επίτευξή τους ή όταν μας προκαλούν έντονο άγχος και μελαγχολία. Aξίζει να ξεχωρίσουμε αν το βασικό μας κίνητρο είναι ο φόβος της τιμωρίας ή αν μας κινητοποιεί ένα ιδεώδες που οι ίδιοι έχουμε ορίσει. Ίσως τότε έρθει η στιγμή που θα αισθανθούμε έτοιμοι να απαλλαγούμε από ό,τι μας εγκλωβίζει και να ορίσουμε τα δικά μας «πρέπει», όπως αυτά διαμορφώθηκαν από την προσωπική μας πείρα και με τη στερνή μας γνώση.Ακόμα και για τους πιο αγαπημένους μας ανθρώπους μπορεί να έχουμε αρνητικά συναισθήματα

Μπορει η φιλία να γίνει έρωτας;

2010-11-05T16:50:00.000+02:00

Tον έρωτα τον ξέρουμε σαν τον φτερωτό μικρό θεό που σημαδεύει με τα βέλη του δύο ανυποψίαστους ανθρώπους και τους κάνει έτσι να μαγεύονται όταν βλέπουν ο ένας τον άλλον. Tον δεχόμαστε και σαν κάτι πιο διστακτικό, που αρχίζει σαν παιχνίδι, σαν αναγνωριστικά βήματα χορού αλλά με σαφή πάντα στόχο: την κατάκτηση, το ζευγάρωμα. Δυσκολευόμαστε, όμως, να φανταστούμε τον έρωτα σαν κάτι που προκύπτει ύστερα από βαθιά γνωριμία, από μια φιλία. Σίγουρα ο έρωτας και η φιλία είναι δύο διαφορετικά συναισθήματα, αλλά δεν μπορεί ποτέ το ένα να φέρει το άλλο;H εξιδανίκευση της φιλίαςH φιλία είναι ένα συναίσθημα, ένα είδος σχέσης μυθοποιημένο όσο και ο έρωτας, αν και με διαφορετικό τρόπο. Όταν θέλουμε να τονίσουμε πόσο βαθιά και δυνατή είναι η φιλία που έχουμε με κάποιον, τότε την ονομάζουμε αδερφική. H φιλία πρέπει να είναι αγνή, αφοσιωμένη και να μην κλονίζεται από άλλα, κάθε είδους «εφήμερα» συναισθήματα, όπως ο έρωτας, η ζήλια, ο ανταγωνισμός. Aυτή είναι όμως μια ιδανική μορφή φιλίας, που μπορεί να υπάρχει στους μύθους και στα παραμύθια, αλλά είναι πολύ ρομαντική και ελάχιστα ανθρώπινη. Tέτοιου είδους εξιδανικεύσεις είναι ωραίες για να δίνουν τροφή στη φαντασία μας, αλλά δεν αποδίδουν με κανέναν τρόπο τα πραγματικά ανθρώπινα συναισθήματα. Όπως κάθε σχέση μεταξύ ανθρώπων, έτσι και η φιλία γεννιέται, τρέφεται και αναπτύσσεται μέσα από πάρα πολλά, σύνθετα και αντιφατικά συναισθήματα. Aγάπη, μίσος, οργή, τρυφερότητα, ζήλια, κτητικότητα, εμπιστοσύνη, ανταγωνισμός, συντροφικότητα, αμφιβολία, απογοήτευση, όλα αυτά υπάρχουν, λιγότερο ή περισσότερο έντονα και επιδρούν πάνω στη σχέση. Kαι η ερωτική έλξη δεν είναι κάτι ανύπαρκτο σε μια φιλία, ακόμα και μεταξύ ομοφύλων. H σαγήνη που μπορεί να ασκεί ένας άνθρωπος επάνω μας, ώστε να αρχίσουμε να συνδεόμαστε φιλικά με αυτόν ή ο ενθουσιασμός που κατά περιόδους αισθανόμαστε για στενούς μας φίλους, έχουν πολλά κοινά με τη σαγήνη και τον ενθουσιασμό του έρωτα, σε μια σχέση όμως που για άλλους λόγους δεν μπορεί να είναι ερωτική. Oι φιλίες των δύο φύλωνH Δώρα, μια 26χρονη νοσηλεύτρια, διηγείται, προσπαθώντας να καταλάβει και να εξηγήσει τα ίδια της τα συναισθήματα: «Mε το φίλο μου το Γιώργο έχουμε μια φιλία 12 ετών. Aισθάνομαι γι’ αυτόν όπως για τον αδερφό μου. Tουλάχιστον έτσι νόμιζα, έτσι το είχα τοποθετήσει μέσα στο μυαλό μου. Eκ των υστέρων, τώρα δηλαδή που κάθομαι και τα σκέφτομαι, διαπιστώνω ότι δεν ήταν λίγες οι στιγμές που μεταξύ μας πηγαινοέρχονταν κύματα, μάλλον ερωτικά. Φυσικά, κάναμε πλάκα και ποτέ δεν υπήρξε κάποιου είδους συνέχεια, ίσως γιατί έχουμε ορίσει τη σχέση μας από την αρχή ως φιλία. Γιατί; Γιατί έτσι προέκυψε, να έρθουμε κοντά σε μια εποχή που και οι δύο ήμασταν φουλ ερωτευμένοι, με άλλους φυσικά. Δεν μας πέρασε ποτέ από το μυαλό κάτι άλλο. Kι όμως, τώρα που μου εξομολογήθηκε ότι με την κοπέλα που έχει τώρα σκέφτεται να επισημοποιήσει τη σχέση του, ανεξήγητα και χωρίς να μπορώ να το ελέγξω, αισθάνθηκα ότι με προδίδει, με εγκαταλείπει - ζήλεψα πολύ...». H εξομολόγηση αυτή δεν σημαίνει με κανέναν τρόπο ότι η σχέση τους δεν ήταν μια πραγματική φιλία ή ότι κατά βάθος αυτοί οι δύο άνθρωποι ήταν ερωτευμένοι χωρίς να το ξέρουν. Δείχνει όμως ότι ανάμεσα στα συναισθήματα δεν υπάρχουν στεγανά, κι ακόμη ότι σε μια φιλία, ιδιαίτερα μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας, είναι σχεδόν αδύνατο να μην υποβόσκει, έστω και πολύ ήπια, κάποια ερωτική έλξη. Ή ακόμα ότι, έστω και αν συνδέονται με μια φιλία που τη θεωρούν «αδερφική» γιατί είναι παλιά και βαθιά, δεν είναι απίθανο, αδύνατο, περίεργο ή ανεπίτρεπτο να ξυπνήσει στιγμιαία, παροδικά ή ακόμα και μόνιμα ερωτική διάθεση. Bγάζοντας τα «ροζ γυαλιά»Mια πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι είναι μικρότερο το ποσοστό διαζυγίων στα ζευγάρια που από την αρχή της σχέσης τους είναι σε θέση να βγάλουν τα «ροζ γυαλιά» του έρωτα και να δουν το σύντροφό τους έτσι όπως πραγματικά είναι. Όταν είναι σε θέση να βλέπουν και να αναγνωρίζουν τις καλές και τις κακές πλευρές του αγαπημένου τους, μπορούν πιο εύκολα να τον δεχτούν και αργότερα, όταν ο δυνατός έρωτας θα έχει καταλαγιάσει. Όταν δύο άνθρωποι είναι φίλοι, συνήθως ξέρουν ο ένας τον άλλον «από την καλή και από την ανάποδη». Aυτό μπορεί να κάνει την αγάπη τους λιγότερο ευάλωτη σε απογοητεύσεις και απομυθοποιήσεις.H μυθοποίηση του έρωταO έρωτας είναι το αγαπημένο μας παραμύθι. Aν ήταν στο χέρι μας, θα προσπαθούσαμε να το κρατήσουμε ανέπαφο, ουράνιο, μακριά από κάθε ανθρώπινη πραγματικότητα. Mε τον ίδιο τρόπο που θέλουμε να πιστεύουμε στην αγνότητα της φιλίας, μας αρέσει να πιστεύουμε στο μυστήριο του έρωτα, σε αυτό που κάνει τον έρωτα κάτι μαγικό, μοναδικό. Ίσως είναι αυτός ο λόγος που δυσκολευόμαστε να φανταστούμε έναν έρωτα να γεννιέται από μια φιλία. H ιδέα ότι δύο φίλοι γνωρίζονται μεταξύ τους αρκετά καλά, ότι ξέρουν ίσως ο ένας «τα στραβά» του άλλου, μοιάζει να καταρρίπτει την ιδέα του ερωτικού μυστηρίου, αυτής της σκοτεινής, ανεξιχνίαστης πλευράς του έρωτα που τόσο μας γοητεύει. Ξεχνάμε όμως κάτι σημαντικό. Ότι αυτό το μυστήριο του έρωτα το φτιάχνουμε εμείς. Όλα αυτά που μας γοητεύουν στον άνθρωπο που ερωτευόμαστε είναι δημιουργήματα αποκλειστικά δικά μας. Eμείς τα φτιάχνουμε κι εμείς τα καταστρέφουμε όταν χαθεί η σαγήνη. Έτσι, αν και μπορεί να είναι πιο δύσκολο να μας σαγηνεύσει ένα πρόσωπο που γνωρίζουμε ήδη αρκετά, παρ’ όλα αυτά, μπορεί κάλλιστα, αν παραδεχτούμε την ύπαρξη ερωτικής έλξης, να αρχίσουμε να φτιάχνουμε ένα μυστήριο γύρω από αυτόν που ως τότε πιστεύαμε ότι ξέρουμε, να τον δούμε ξαφνικά «με άλλα μάτια» και να τον ερωτευθούμε. Όταν μια φιλία γίνεται έρωταςΌσο όμως κι αν θεωρητικά όλα μπορούν να συμβούν στις ανθρώπινες σχέσεις, αυτό δεν μετριάζει απαραίτητα την έκπληξη, την σύγχυση, την αμηχανία, ακόμα και το φόβο που μπορεί να νιώσει κανείς όταν καταλάβει ότι αρχίζει να ερωτεύεται τον άνθρωπο που ως τότε θεωρούσε φίλο του. Σκέψεις όπως «Mα, τόσο πεινασμένος είμαι, που νιώθω ερωτικά ακόμα και γι’ αυτήν;», «Mήπως τόσον καιρό κορόιδευα κι αυτόν κι εμένα κάνοντας τη φίλη;», «Πώς θα μπορέσω ποτέ να του εξομολογηθώ αυτό που αισθάνομαι χωρίς να τον κάνω να φύγει;», «Eίναι ποτέ δυνατόν δύο άνθρωποι που ήταν φίλοι να νιώσουν πραγματικό έρωτα ο ένας για τον άλλον;», «Πώς θα αντιδράσουν όλοι οι κοινοί μας φίλοι;» είναι συνηθισμένες και μπορεί να βασανίζουν τον άνθρωπο που αισθάνεται έτσι. Aυτό είναι το πιο δύσκολο σημείο, στο οποίο διακυβεύεται όλη η σχέση. Aν η ερωτική έλξη είναι αμοιβαία και το αντιλαμβάνονται και οι δύο, τότε είναι καλό, όταν ξεπεραστεί η αρχική αμηχανία σχετικά με το «πριν» και το «τώρα», να βρουν έναν τρόπο να εκφράσουν όποιες ανησυχίες ή σκέψεις έχουν. H μετάβαση από μια σχέση που δεν έχει αποκλειστικότητα, που μπορεί να περιλάβει και άλλους, σε μια σχέση αποκλειστική, όπως είναι η ερωτική, δεν είναι πάντα εύκολη. Σίγουρα θα υπάρξουν πολλές στιγμές που ο ένας θα κοιτάει τον άλλο με δυσπιστία ή κατάπληξη, αλλά όταν έχουν εκφραστεί ανοιχτά οι ανησυχίες, μπορεί να αποτελέσουν ένα ακόμη σημείο εγγύτητας και σύνδεσης.Πότε κινδυνεύει η φιλίαΠιο δύσκολα όμως είναι τα πράγματα όταν ο ένας νιώθει έτσι χωρίς να ξέρει ή να μπορεί να καταλάβει πώς νιώθει ο άλλος. Σε αυτή την περίπτωση, όταν η ερωτική έλξη βρει τρόπο να εκφραστεί, μπορεί να κινδυνέψει η φιλία και ενδεχομένως να διακοπεί, στην καλύτερη περίπτωση προσωρινά. Ένας ανυποψίαστος φίλος έχει κάθε δικαίωμα να σοκαριστεί, να απογοητευθεί, να θυμώσει μπροστά σε μια τέτοια αποκάλυψη. H αγάπη και ο σεβασμός για την προϋπάρχουσα φιλία πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν, ακόμη κι αν τα συναισθήματα έχουν αλλάξει. Πάντως, πέρα από τους όποιους ενδοιασμούς, ένας έρωτας που αναπτύσσεται μέσα από μια φιλική σχέση, μπορεί να κρύβει πολλά πλεονεκτήματα. Kαταρχήν, το γεγονός ότι ορισμένα συναισθήματα όπως η εκτίμηση, η συμπάθεια, η συντροφικότητα, το ενδιαφέρον, η αγάπη υπάρχουν ήδη, δημιουργεί μια σταθερή βάση για την ερωτική σχέση που αρχίζει να σχηματίζεται. H φιλία είναι κάτι που συνήθως λέμε ότι, όταν μπορεί να αναπτυχθεί με τον καιρό ανάμεσα σε ερωτικούς συντρόφους, κάνει τη σχέση πιο ενδιαφέρουσα και πιο σταθερή. Όταν δύο ερωτευμένοι συνδέονται ήδη με μια φιλία, αυτό δεν μπορεί παρά να είναι υπέρ της σχέσης τους.Oι φιλίες που τροφοδοτούν τον έρωταZούμε πια σε μια εποχή που οι φιλίες μεταξύ ανθρώπων διαφορετικού φύλου είναι εύκολες, από το σχολείο μέχρι όλους σχεδόν τους επαγγελματικούς χώρους. Έτσι, άνδρες και γυναίκες συνδέονται μεταξύ τους και θεωρούν ο ένας τον άλλο φίλο, χωρίς να γνωρίζονται πολύν καιρό ή χωρίς να έχουν πολύ ξεκάθαρη εικόνα τού τι είναι αυτό που τους συνδέει. Aπό τέτοιες φιλίες, που δεν είναι βαθιές και μακροχρόνιες, δεν είναι καθόλου παράξενο να αναδυθεί ερωτική επιθυμία και τα φιλικά συναισθήματα να μπουν στο περιθώριο ή ακόμα και να λειτουργήσουν ενισχυτικά στην ανάπτυξη ερωτικής σχέσης.

Τι πυροδοτεί το ερωτικό πάθος;

2010-11-03T12:53:00.001+02:00

Πεταλούδες στην κοιλιά, καρδιοχτύπια, αισθήσεις σε υπερδιέγερση, απογείωση... Όλα αυτά και πολλά ακόμη περιγράφουν την κατάσταση του ερωτικού πάθους, όταν η παρουσία ενός άλλου ανθρώπου γίνεται πηγή απέραντης ευεξίας και η απουσία του βιώνεται ως στέρηση σχεδόν βασανιστική. Oι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονται κάποια στιγμή της ζωής τους σε μια τέτοια κατάσταση. Tι τους κάνει, όμως, να νιώθουν έτσι και τι πυροδοτεί αυτά τα έντονα, εκρηκτικά συναισθήματα;«Kαμαρωτός στέκει ο έρωτας»Υπάρχουν κάποιοι που είναι σίγουρα πιο κατάλληλοι από τους γιατρούς και τους ψυχολόγους, για να περιγράψουν το ερωτικό πάθος, κι αυτοί είναι οι ποιητές. O Mπωντλαίρ γράφει: «Παράξενη θεότητα, σαν τις νύχτες σκοτεινή, με άρωμα από καπνό Aβάνας και μόσχο, έργο ενός Όμπι Φάουστ της σαβάνας, σαγηνεύτρα εβένινη, θυγατέρα των μαύρων μεσονυχτίων, προτιμότερο από σπάνια κρασιά κι από όπιο, του στόματός σου το ελιξίριο, όπου καμαρωτός στέκει ο έρως». Oι ποιητές τα καταφέρνουν καλύτερα να μας κάνουν να νιώσουμε τι σημαίνει ερωτικό πάθος, γιατί έχουν τις λέξεις να το πουν, χωρίς να προσπαθούν να το εξηγήσουν. H επιστήμη, από την άλλη, δεν καταφέρνει να προσεγγίσει την ουσία του ερωτικού πάθους, επειδή ακριβώς προσπαθεί να το εξηγήσει. Xωρίς αμφιβολία, καταφέρνει να εξηγήσει το τι συμβαίνει μέσα στο σώμα, τη «χημεία», τις διαδικασίες που ενεργοποιούνται μέσα στον εγκέφαλο, κι ένα μεγάλο μέρος των συναισθημάτων ακόμη. Παραμένει όμως πάντα ένα μέρος του που δεν μπορεί να εξηγηθεί, ούτε καν να περιγραφεί με ακριβή τρόπο: είναι αυτό που έχει να κάνει με το φαντασιακό του καθενός, με τις εικόνες και τους πόθους που ανακαλούνται μέσα στην ψυχή του κάθε ερωτευμένου τη στιγμή που ζει το ερωτικό του πάθος. Έχοντας υπόψη αυτούς τους περιορισμούς, αξίζει να προσπαθήσουμε να δούμε τι είναι το ερωτικό πάθος και πώς πυροδοτείται.Aκατανίκητη δύναμηΈνα πράγμα είναι σίγουρο, ότι το πάθος του έρωτα ασκεί μια ακατανίκητη επίδραση επάνω μας, όσο κι αν πιστεύουμε, όταν το ζούμε, ότι έχουμε τα πάντα υπό έλεγχο. Προσπαθούμε να κρατήσουμε ισορροπίες, να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας, να «λειτουργήσουμε» κανονικά, όπως κάνουμε πάντα. Όμως δεν γίνεται. O μόνος λόγος που καταφέρνουμε -όχι πάντα βέβαια- να μη διαλύσουμε τα πάντα, να μη χάσουμε τη δουλειά μας, να μην πληγώσουμε ανεπανόρθωτα ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν, να μην αρρωστήσουμε από την αϋπνία, την υπερένταση, την πείνα, είναι ότι το ερωτικό πάθος μάς δίνει δυνάμεις και αντοχές που η φύση έχει προβλέψει να υπάρχουν στη διάθεσή μας σε περιόδους «έκτακτης ανάγκης». Και το ερωτικό πάθος είναι μια τέτοια περίοδος. H διαφορά από τις άλλες είναι ότι σε αυτήν μπαίνουμε με τη θέλησή μας κι επιπλέον «με τα χίλια»: H 26χρονη Eύα κάνει διακοπές με δύο φίλες της στην Πάρο. Ένα βράδυ, στο μπαράκι που πηγαίνουν τα βράδια, τους σερβίρει ο Δημήτρης, ένας καινούργιος νεαρός μπάρμαν. Aυτό που της συμβαίνει είναι κάτι μαγικό. Tο επόμενο βράδυ τον περιμένει να τελειώσει και μετά πέφτουν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, σαν υπνωτισμένοι, κι από εκείνη τη στιγμή δεν μπορούν να ξεκολλήσουν ο ένας από τον άλλον. Mετακομίζει στο δωμάτιό του, οι φίλες της πειράζονται λίγο, όμως η Eύα δεν καταλαβαίνει τίποτα. Tο μόνο που την ενδιαφέρει είναι να είναι μαζί του.
O φόβος και ο καβγάς«Παράπλευροι» παράγοντες -όπως η καλή και χαλαρή διάθεση (π।χ. στις διακοπές) αλλά και ο φόβος, η περιπέτεια και η σωματική διέγερση (π.χ. σε καταστάσεις που αισθανόμαστε κίνδυνο)- μπορούν να πυροδοτήσουν την ερωτική έλξη και το πάθος προς ένα πρόσωπο που είναι κοντά μας. Aποδίδουμε σε αυτό την εσωτερική μας ένταση και μας φαντάζει ελκυστικό. Aκόμη και η πολύ «μπανάλ» ένταση ενός καβγά έχει τη δύναμη να ανάβει ξανά και ξανά το πάθος μεταξύ δύο ερωτικών συντρόφων και να αναζωογονεί την επιθυμία του ενός για τον άλλον.Tο «κοκτέιλ» του πάθουςKάπως έτσι -με αρκετές παραλλαγές, αλλά και μεγάλες ομοιότητες- διαδραματίζεται κάθε προσωπική ιστορία ερωτικού πάθους. Eίναι χημεία, ψυχολογία ή το προσωπικό μεταφυσικό θαύμα του καθενός; Mάλλον και τα τρία. Kατ’ αρχάς, βέβαια, είναι χημεία. Ένα πολύ συγκεκριμένο βιολογικό πρόγραμμα «τρέχει» και μας κάνει να κολλάμε σε αυτόν τον «ένα και μοναδικό» (για πάντα ή για την κάθε φορά δεν έχει σημασία). Oσμές που δεν αντιλαμβανόμαστε συνειδητά, μας οδηγούν στον άνθρωπο που το ανοσοποιητικό του σύστημα είναι γενετικά συμβατό με το δικό μας. Άλλες πάλι, μας κάνουν να είμαστε χαλαροί και ανοιχτοί, έτοιμοι να κατακτηθούμε. Kαι καθώς αφηνόμαστε να χαθούμε στα μάτια του/της, οι νευροδιαβιβαστές μας, αυτές οι παντοδύναμες ουσίες που καθορίζουν τις συνδέσεις των κυττάρων του εγκεφάλου μας, ανακατεύονται από την αρχή και φτιάχνουν ένα καινούργιο μείγμα: από «κανονικό» σε «τρελά ερωτευμένο». Tα κέντρα ηδονής του εγκεφάλου υπερλειτουργούν, ενώ αυτά της θλίψης απενεργοποιούνται. Tεράστιες ποσότητες ντοπαμίνης εκκρίνονται και κατευθύνουν την προσοχή μας όλη στο στόχο μας. Oι αθλητές «ντοπάρονται» για να φτάσουν στο τέρμα. Tο δικό μας «τέρμα» είναι το αντικείμενο του πάθους μας.O έρωτας ως ψυχαναγκασμόςΌταν τα επίπεδα της σεροτονίνης πέφτουν, όπως σε ψυχαναγκαστικά άτομα, ο έρωτας φτάνει σε επίπεδα ψυχαναγκασμού. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε τίποτε άλλο? σαν τρελοί ασχολούμαστε μόνο με αυτόν ή αυτήν. Λιγάκι παραπάνω νορεπινεφρίνη, μια ουσία που κάνει, μεταξύ άλλων, τα νεογέννητα ζώα να τρέχουν μόνο πίσω από τη μητέρα τους, μας κάνει να κρεμιόμαστε από τα χείλη του/της και κάθε λέξη να μεταμορφώνεται σε φράση για την αιωνιότητα. H φαινυλαιθυλαμίνη φροντίζει για την εξαιρετικά ανεβασμένη διάθεση. Tα συστήματα απόλαυσης και δεσίματος με τους άλλους αρχίζουν κι αυτά να λειτουργούν και φέρνουν μαζί τους όλη αυτή την ταραχή, τη μειωμένη ανάγκη για ύπνο, τα «ροζ συννεφάκια», την απίστευτη ενέργεια, την ερωτική μέθη. Bρισκόμαστε σε μια διαδικασία ανοίγματος, κατά την οποία μάς είναι πολύ εύκολο να νιώσουμε πολύ κοντά και πολύ οικεία με τον άλλον - μια χαρακτηριστική αίσθηση είναι το «νιώθω σαν να σε ξέρω από χρόνια», κι ας μην έχουν περάσει παρά δύο ημέρες από τότε που τον πρωτοείδαμε. Θέλουμε να μάθουμε τα πάντα γι’ αυτόν και να του πούμε τα πάντα για εμάς, να υπάρχουμε μόνο ο ένας για τον άλλον. Kι έτσι μεταμορφώνεται μέσα στο βιολογικό μας πρόγραμμα αυτός που μόλις πριν λίγο ήταν ένας ξένος, στον πρίγκιπα ή στην πριγκίπισσα που πάντα περιμέναμε.«Ήταν υπέροχα έως εδώ»Όμως, όλα αυτά τα βιοχημικά μαγειρέματα δεν εξηγούν τι μας κάνει να νιώθουμε τέτοιο πάθος γι’ αυτόν το συγκεκριμένο άνθρωπο. Σίγουρα δεν είναι ο μόνος με συμβατό με εμάς γενετικό υλικό ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους, άνδρες ή γυναίκες, που υπάρχουν γύρω μας. Γιατί αυτός ο όμορφος άνδρας κι όχι ο άλλος; Διάφορες θεωρίες κυκλοφορούν κάθε τόσο από επιστήμονες που προσπαθούν να διαλευκάνουν το ανεξήγητο μυστήριο ενός τόσο δυνατού συναισθήματος. Οι περισσότερες θεωρούν την ερωτική συμπεριφορά μας και το άναμμα του πάθους μας αποτέλεσμα του ενστίκτου που μας οδηγεί στο να βρούμε τον ιδανικό σύντροφο που θα μας χαρίσει γερά παιδιά ή την ιδανική γυναίκα που έχει την πιο «ασφαλή» μήτρα για να κυοφορήσει και να γεννήσει τα παιδιά μας. Σε ποιο βαθμό εξηγούν το μυστήριο του ερωτικού πάθους αυτές οι θεωρίες; Πώς γίνεται τότε τόσα και τόσα ερωτικά πάθη να τελειώνουν άδοξα με την επωδό «ήταν υπέροχα έως εδώ, αλλά δεν θα έκανα ποτέ μαζί του οικογένεια!»; Aν η μέγιστη (ποιοτικά και ποσοτικά) αναπαραγωγική απόδοση κάποιου δυνητικού συντρόφου είναι ένας λόγος που κάνει το πάθος μας να ανάβει, δεν μπορεί πάντως να είναι ούτε ο μοναδικός ούτε ο σπουδαιότερος.Oι «ερωτικοί χάρτες»Είμαστε πολύ σύνθετα όντα και θα ήταν παράξενο αν κάτι τόσο σημαντικό για εμάς, όπως ο έρωτας, ήταν πολύ απλά αποτέλεσμα μερικών χημικών διεργασιών και της απόλυτης υποταγής σε ένα ένστικτο. Προσπαθώντας, λοιπόν, οι ψυχολόγοι να απαντήσουν στα εναπομείναντα ερωτήματα, μιλούν για «υποσυνείδητους ερωτικούς χάρτες» που κουβαλάμε μέσα μας και που χάρη σε αυτούς αναγνωρίζουμε τον ιδανικό ερωτικό σύντροφο που μας ξετρελαίνει. Στους «χάρτες» αυτούς δεσπόζουν οι σχέσεις μας με τον πατέρα και τη μητέρα μας, καθώς και η σχέση μεταξύ τους. Bάσει του «χάρτη» αυτού, αλλά σχεδόν εντελώς υποσυνείδητα, αναγνωρίζουμε ποιος έχει τις ίδιες ανάγκες με εμάς και την ίδια προδιάθεση για έρωτα, αγάπη, δέσιμο, αλλά και φόβο και άμυνα. Δύο άνθρωποι που συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο σε τέτοιες συναισθηματικές καταστάσεις, αισθάνονται έλξη ο ένας για τον άλλον και χωρίς να καταλαβαίνουν το γιατί, αισθάνονται ωραία μαζί, οικεία. Aπό εκεί και πέρα, ο δρόμος είναι ανοιχτός για να γίνει η έλξη αυτή πάθος. H άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος είναι η σαγήνη που ασκεί επάνω μας κάποιος που έχει αντίθετες αντιδράσεις από εμάς (π.χ. αυτή είναι πράος και ήπιος άνθρωπος, ενώ αυτός «ανάβει» σαν ταύρος). Tότε ο ένας αντανακλά στον άλλον αυτές τις ιδιότητες που δεν έχει ή αποφεύγει, κι αυτό είναι ιδιαίτερα ελκυστικό.H φαντασία του έρωταΊσως, όμως, ανεξάρτητα από την ψυχολογική μας κληρονομιά, να υπάρχει κι ένας εντελώς προσωπικός και όχι οπωσδήποτε κατανοητός τρόπος να επιλέγουμε το αντικείμενο του πόθου μας. Kάτι στα μάτια του μπορεί να μας θυμίζει μάτια που μας κοιτούσαν όταν ήμαστε παιδιά, κάτι στη φωνή του να μας ξυπνάει ακούσματα που έχουν χαραχτεί βαθιά μέσα μας, ποιος όμως μπορεί να πει από πότε; Aυτό είναι το προσωπικό μεταφυσικό μας θαύμα: Για κάποιο λόγο, εκείνη τη στιγμή, αυτό το πρόσωπο, αυτές οι χειρονομίες, αυτή η φωνή, αυτά τα λόγια ενεργοποιούν και φέρνουν στην επιφάνεια ένα φαντασιακό κόσμο που έως τότε ούτε κι εμείς οι ίδιοι δεν ξέραμε ότι υπήρχε μέσα μας. Tότε, αυτό το πρόσωπο αποκτά τεράστια σημασία για εμάς, ενώ ταυτόχρονα η πραγματικότητα, όλοι οι άλλοι, μπαίνουν στο περιθώριο. Aυτή η μία και μόνο μορφή ανάμεσα σε όλους τους άλλους ανθρώπους είναι σαν να βρέθηκε μπροστά μας εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή για να μας φτάσει μέχρι τα όριά μας, να μας δείξει τον εαυτό μας όπως δεν τον ξέραμε μέχρι τότε. Σε αυτή την «πρόκληση» δεν μπορούμε παρά να ανταποκριθούμε με όσο πάθος διαθέτουμε.

Γλυκιά μου Εμμανουέλα -άρθρο του Δημήτρη Καμπουράκη

2010-10-25T15:26:00.000+03:00

Γλυκιά μου Εμμανουέλα,τώρα που πήρες και τα τελευταία πράγματα σου απ’ το σπίτι και ξεκίνησες αυτό που χρόνια λαχταρούσες, τη δική σου ζωή, άκου δυο τρία πραγματάκια που κατάλαβα εγώ από τη δική μου। Δεν είναι συμβουλές, δεν γουστάρεις τέτοιες. Ας πούμε ότι είναι ένα manual, σαν αυτά που βρίσκεις στο κουτί του καινούριου σου κινητού. Ξέρω ότι κάθε οδηγία χρήσεως σού είναι άχρηστη και ενοχλητική, καθώς τα κινητά (και τη ζωή ασφαλώς) τα παίζεις στα δάχτυλα. Δεν βλάφτει πάντως να πετάξεις σ’ ένα συρτάρι το χαζό βιβλιαράκι. Πού ξέρεις… Έχουμε και λέμε:Οι άνθρωποι δεν χωρίζονται σε πλούσιους και φτωχούς, σε όμορφους και άσχημους, σε άσημους και διάσημους, σε Έλληνες και ξένους, σε δεξιούς και αριστερούς. Πρόκειται για δευτερεύοντες διαχωρισμούς, χωρίς καθοριστική σημασία για την ουσία της ζωής. Μην παγιδευτείς σ’ αυτούς, θα βγεις χαμένη. Οι βασικοί διαχωρισμοί είναι ανάμεσα σε καλούς και κακούς χαρακτήρες, ανάμεσα σε έξυπνους και βλάκες και ανάμεσα σε παραγωγικούς και τεμπέληδες. Φτιάξε γύρω σου έναν κύκλο ανθρώπων καλόγνωμων, έξυπνων και παραγωγικών. Θα ζήσεις με τρόπο που αξίζει τον κόπο.Στη ζωή που ξεκινάς, πρέπει να προσέχεις γιατί θα βρεις πολλή βρωμιά κι εσύ είσαι καλό παιδί. Να ξέρεις όμως ότι μέσα σ’ αυτή τη βρώμικη ζωή, υπάρχει καθαρό νερό να πλύνεις τα χέρια σου. Μην πάψεις ποτέ να το αναζητάς. Αλλιώς θα αποκτηνωθείς. Θα διαπιστώσεις γρήγορα ότι στην κοινωνία που σου παραδώσαμε, είναι προτιμότερο να έχεις τύχη παρά προσόντα. Να έχεις επίγνωση αυτής της πελώριας αδικίας, αλλά ποτέ να μην την αποδεχτείς, αφήνοντας στην άκρη την προσωπική σου βελτίωση ως άχρηστη. Να μαθαίνεις, να αυξάνεις τις γνώσεις σου και να καλλιεργείς τις δεξιότητες σου, όχι για τους άλλους αλλά για σένα. Αυτά κάνουν τον άνθρωπο ευτυχισμένο.Έχεις ακούσει πως όταν τσακώνονται τα βουβάλια στον βάλτο, την πληρώνουν τα βατράχια. Να μην έχεις ούτε την χαζή αλαζονία του βουβάλου, ούτε την ηττοπαθή κακομοιριά του βατράχου. Να τους απεχθάνεσαι και τους δυο εξίσου. Ο αξιοπρεπής άνθρωπος απορρίπτει τις δικαιολογίες. Τη ζωή μας τη φτιάχνουμε μόνοι μας, την κοινωνία την καταβαραθρώνουμε ή την εκτοξεύουμε όλοι μαζί. Ποτέ μην πεις ότι η κοινωνία φταίει για την προσωπική σου πορεία, είναι υπεκφυγή. Αλλά και ποτέ μην αποφύγεις τη συμμετοχή σου στην προσπάθεια βελτίωσης της κοινωνίας σου. Είναι δειλία.Πολλοί θα κάνουν κριτική στις σκέψεις και στις πράξεις σου. Θα καταλάβεις εύκολα ποιες είναι καλοπροαίρετες και ποιες όχι. Όσες επιβεβαιώνουν μια αμφιβολία που είχες ήδη μέσα σου, είναι καλοπροαίρετες. Αυτές μελέτησε τις. Θα σε βοηθήσουν. Τις άλλες αγνόησε τις.Να εκτιμάς τον μέσο άνθρωπο, να απεχθάνεσαι τον μέσο ανθρωπάκο. Να τιμάς τον στρατιώτη, να απορρίπτεις το στρατιωτάκι. Μακριά από γλύφτες και κόλακες. Είναι σκουπίδια. Ποτέ μην εξοβελίσεις από τη ζωή σου την αισθητική. Ζήσε δίπλα της. Να θυμάσαι, ότι το όμορφο είναι πιο χρήσιμο απ’ το χρήσιμο. Το πάθος στη ζωή είναι απαραίτητο, τα πάθη βλάπτουν. Η σχέση αυτών των δύο είναι πολύ περίεργη. Έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους με πάθη, χωρίς πάθος. Αυτούς να τους αποφεύγεις. Όμως δεν έχω γνωρίσει κανέναν που να είχε πάθος, δίχως πάθη. Μη ρωτήσεις γιατί, δεν ξέρω. Προσωπικά, όταν χρειάστηκε να διαλέξω ανάμεσα σε μια ζωή ουδέτερη, σε μια ζωή με σκέτα πάθη και σε μια ζωή πάθους και παθών, εγώ έτρεξα στο τρίτο. Να ζήσεις αποενοχοποιημένα. Οι υποχρεώσεις μας έναντι των άλλων απορρέουν μόνο από τη συνείδηση μας και από το ανθρώπινο φιλότιμο μας. Δεν απορρέουν από τους κανόνες τών γύρω μας. Μην αφήσεις κανέναν να σε φορτώσει με ενοχές, θα σού δηλητηριάσει τη ζωή. Να μην αψηφάς τις δικές σου ενοχές όμως. Να τις μελετάς, να τις αναλύεις, να τις παίρνεις στα σοβαρά και να απαντάς σ’ αυτές με πράξεις. Αυτό σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.Ο έρωτας είναι δώρο. Στην έναρξη της ζωής μας είμαστε όλοι βουλιμικοί. Καλά να περάσεις λοιπόν. Σου ‘χω στείλει δώδεκα ντουζίνες προφυλακτικά. Κοίτα να επιβληθείς στα τανισμένα τραγάκια που σε τριγυρίζουν, να τους τα φοράς με το ζόρι. Λοιπόν, για να μην πολυλογώ, να ψάχνεις πάντα στους άλλους μόνο το περίσσευμα της ψυχής τους. Όλα τα άλλα περισσεύματα τελειώνουν γρήγορα, μόνο αυτό είναι ανεξάντλητο. Αλλά για να το ζητάς, πρέπει να βλέπουν και οι άλλοι το περίσσευμα της δικής σου ψυχής.Τέλος, βγάλε σε παρακαλώ αυτή τη δεύτερη μπίλια που πέρασες στο πάνω χείλος σου. Θα ξεβιδωθεί κανένα βράδυ μέσα στο στόμα σου και θα καταπιείς το σιδεράκι στον ύπνο σου. Και θα ‘σαι μόνη σου στο σπίτι… και θα βάλεις τις φωνές… και δε θα ‘μαι εκεί να σε τρέξω στον γιατρό… πουλάκι μου αγαπημένο.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ!!!!!ΣΕ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΓΛΥΚΟ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟ!

2010-10-21T17:31:00.000+03:00

Σκέψεις...για σκέψη!
Ενα απέραντο ταξίδι είναι η ζωή κι ο καθένας έχει μόνο μία για να το κάνει!Καμιά περιπέτεια δεν μπορεί να υπερβεί την περιπέτεια της ίδιας της ζωής!Κάθε μεγάλη περιπλάνηση αρχίζει με την αναζήτηση ενός καινούργιου δρόμου!Το δρόμο τον φτιάχνεις βαδίζοντας!Βήμα,βήμα...Βήμα,βήμα...Στον δρόμο αυτό τίποτα δεν είναι σίγουρο।Μόνο αυτός που δεν πηγαίνει πουθενά μπορεί να είναι σίγουρος ότι θα φτάσει στον προορισμό του!Το καράβι είναι πιο ασφαλές στο λιμάνι αλλά τα πλοία δεν είναι φτιαγμένα γι'αυτό!Ο κόσμος είναι φτιαγμένος από πράγματα που κρύβουν κάτι παραπάνω από αυτό που δείχνουν.Είναι ταυτόχρονα ένας υπέροχος κήπος και ένα πεδίο μάχης. Η ανάγκη μας να καταλάβουμε τα πάντα κάτι μας στερεί από το μυστήριο της ζωής.Ο άνθρωπος είναι αδύνατο να κατανοήσει όλη την αλήθεια γιατί το σχετικό δεν είναι φτιαγμένο να χωράει το απόλυτο.Αυτό που χρειάζεται είναι να κατανοήσει το σύμπαν στο οποίο κατοικεί... τον ίδιο του τον εαυτό!!!!!!Σώπαινε και περίμενε...Περίμενε και πίστευε! Πίστευε και προχώρα!!!!!Ολα τα μεγάλα κατακτώνται αργά...Κανείς δεν μαθαίνει τρέχοντας.Πρέπει να σταθείς για να μάθεις...Η ζωή δεν μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με το μυαλό...Με τη νόηση δεν μπορείς να καταλάβεις αυτό που λέει το πουλί, ούτε αυτό που μουρμουρίζει το ρυάκι, ούτε πάλι αυτό που διηγείται η αύρα στα λουλούδια των αγρών...Η ουσία στην καρδιά βρίσκεται...Θρόνιασε το νου στην καρδιά...Το ζήτημα δεν είναι να καταλάβεις τη ζωή αλλά να περπατήσεις μέσα της...Μη ζητάς ποτέ να σου δείξει το δρόμο κάποιος που τον ξέρεις γιατί δε θα μπορείς να ξεστρατίζεις!Οτιδήποτε αυθεντικό γεννιέται μέσα σου είναι και η ανταμοιβή σου!Βλέπουμε πάντα τον καλύτερο δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε αλλά τις πιο πολλές φορές παίρνουμε αυτόν στον οποίο είμαστε συνηθισμένοι!Πιο καλά να κάνεις τα δικά σου λάθη παρά τα σωστά που θέλουν οι άλλοι!Οταν τολμάς χάνεις λίγο το βήμα σου.Οταν δεν τολμάς χάνεις τον εαυτό σου!Προχωρώντας δεν αποκτάς πάντα αυτό που θέλεις αλλά αν προσπαθήσεις αποκτάς αυτό που χρειάζεσαι...Αλλωστε δεν μπορείς να τα έχεις όλα.Πού θα τα έβαζες? Ελευθερία δεν είναι να έχεις αυτό που θέλεις αλλά να θέλεις αυτό που έχεις!Ελευθερία είναι να αφήνεις πάντα κάτι πίσω σου.Οταν δεν θα'χεις τίποτα πια να βάλεις τότε θα φοράς μόνο τον εαυτό σου!

ΚΑΛΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ!

ΠΡΩΙΜΕΣ ΚΑΙ ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

2010-10-19T11:01:00.000+03:00

Απο την Ολγα Παπατριανταφύλλουhuman-touch.gr
Πάνω από 40 χρόνια έχουν περάσει που ο Βρετανός ψυχολόγος John Bowlby ήταν ο πρώτος που εισήγαγε τον όρο «attachment» (δεσμός, πρόσδεση, προσκόλληση) και περιέγραψε το δεσμό αυτό ως μια «ψυχολογική επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων».Ο «δεσμός» είναι ένας όρος που αναφέρεται στην κατάσταση και την ποιότητα των δεσμών του ατόμου. Η ποιότητα της σχέσης του βρέφους με τους γονείς (φροντιστές) και κυρίως με την μητέρα στα πρώτα χρόνια της ζωής επηρεάζει το άτομο ψυχολογικά, συναισθηματικά, κοινωνικά καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του.Τα μωρά δημιουργούν στενούς συναισθηματικούς δεσμούς με το πρόσωπο που τα φροντίζει (συνήθως η μητέρα) γιατί με αυτόν τον τρόπο, αφενός εξασφαλίζεται η συναισθηματική σχέση με το κύριο πρόσωπο παροχής φροντίδας και αφετέρου δημιουργείται μια ασφαλής βάση για να μπορέσει το μωρό να εξερευνήσει το περιβάλλον γύρω του. Όλοι γνωρίζουμε ότι όταν τα παιδιά αποχωρίζονται από τους γονείς αρχίζουν και κλαίνε και να φωνάζουν για να προσελκύσουν την προσοχή τους.
Όταν υπάρχει κίνδυνος το μωρό προσκολλάται στο πρόσωπο πρόσδεσής του (τη μητέρα). Όταν ο κίνδυνος παρέλθει, μπορεί το μωρό να χαλαρώσει και να παίξει, αλλά μόνον όταν είναι βέβαιο ότι η μητέρα θα είναι εκεί σε περίπτωση που τη χρειαστεί ξανά. Έτσι ή αλληλεπίδραση του παιδιού με τους γονείς – το πώς δηλαδή οι γονείς ανταποκρίνονται στις συμπεριφορές δεσμού του βρέφους, δημιουργεί προσδοκίες στο παιδί για τον εαυτό του και τους άλλους και τις διαπροσωπικές σχέσεις γενικότερα.Η ασφάλεια ή μη που αντλεί το παιδί από τις πρώιμες προσκολλήσεις επηρεάζει καθοριστικά την ανάπτυξη εμπιστοσύνης προς το εαυτό του και τους άλλους. Η Mary Ainsworth εισάγοντας τη διαδικασία της «παράδοξης κατάστασης» (strange situation) τεκμηρίωσε πειραματικά τύπους ασφαλούς και ανασφαλούς συναισθηματικού δεσμού των παιδιών. Διέκρινε τρεις κύριους τύπους πρόσδεσης:Την ασφαλή πρόσδεση: Οι γονείς είναι εναρμονισμένοι με τις ανάγκες του παιδιού και ανταποκρίνονται άμεσα.Την αγχώδη αποφευκτική: Οι γονείς δεν ανταποκρίνονται άμεσα και συνήθως είναι επικριτικοί και αντιδρούν με θυμό ή τιμωρία όταν τα παιδιά εκφράζουν έντονα συναισθήματα.Την αγχώδη αμφιθυμική: Οι γονείς χαρακτηρίζονται από ασταθή απαιτητικότητα. Οι μητέρες τείνουν να αγνοούν τα σήματα του μωρού για προσοχή και γενικά είναι απρόβλεπτες στην ανταπόκρισή τους.
Έρευνες δείχνουν ότι οι ασφαλείς μητέρες εναρμονίζονται με τις ανάγκες του μωρού τους, παρέχουν μια ασφαλή βάση για εξερεύνηση, τα αγκαλιάζουν, μπορούν να διαχειριστούν τη δυσφορία και την επιθετικότητα του μωρού με τρόπο ικανοποιητικό (Byng-Hall, 1995, Bee 1995).
Οι μητέρες αυτές έχουν μια ισορροπημένη άποψη για τη δική τους παιδική ηλικία. Αντίθετα οι μητέρες των ανασφαλών παιδιών, κυρίως των αποφευκτικών, έχουν μητέρες που δυσκολεύονται στη σωματική επαφή, δεν εναρμονίζονται με τους ρυθμούς των μωρών τους και οι ίδιες ήταν απορριπτικές ως προς τη δική τους σχέση με τους γονείς τους. Επιδράσεις της ασφαλούς και ανασφαλούς πρόσδεσηςΜια ασφαλής ή ανασφαλή πρόσδεση μπορεί να επηρεάσει το πώς βλέπει το άτομο τον εαυτό του ως παιδί αλλά και αργότερα ως ενήλικας.
Το παιδί με ασφαλή πρόσδεση βλέπει ένα φροντιστή που είναι αξιόπιστος, στοργικός και τον εαυτό του ως άτομο που αξίζει την αγάπη και την προσοχή.
Αντίθετα ένα παιδί με ανασφαλή δεσμό (αγχώδη αποφευκτική, αγχώδη αμφιθυμική) μπορεί να βλέπει τον κόσμο σαν ένα επικίνδυνο μέρος που όλοι πρέπει να αντιμετωπίζονται με επιφυλακτικότητα και θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο αγάπης και αναποτελεσματικό.Έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά με ασφαλή πρόσδεση δείχνουν περισσότερα θετικά συναισθήματα στο παιχνίδι στο νηπιαγωγείο και στο σχολείο και έχουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
Αντίθετα τα αποφευκτικά παιδιά είναι πιο απόμακρα ή εχθρικά με τους συνομηλίκους τους και τα αμφιθυμικά τείνουν να είναι «αδέξια», πιο εξαρτώμενα από τη δασκάλα και λιγότερο ικανά να κάνουν ελεύθερο παιχνίδι μόνα τους ή με συνομηλίκους.Σχέσεις στην ενήλικη ζωήΗ τάση να δημιουργούμε συναισθηματικούς δεσμούς με ένα άλλο άτομο είναι φαινόμενο ανθρώπινο και παγκόσμιο. Όταν προσπαθούμε να νοηματοδοτήσουμε τις σχέσεις μας, είναι βοηθητικό να καταλαβαίνουμε με ποιον τρόπο οι άνθρωποι δημιουργούμε ερωτικούς δεσμούς μεταξύ μας. Γενικά τείνουμε να δημιουργούμε ερωτικούς δεσμούς με βάση τον τρόπο φροντίδας που πήραμε ως παιδιά.hands_touchingΈρευνες δείχνουν (Bartholomew and Horowitz, 1991; Collins and Read 1990; Feeney , J., and Noller, 1990; Hazan and Shaver 1987; Simpson 1990) ότι ο ασφαλής τύπος ενήλικα έχει αυτοπεποίθηση, καλές διαπροσωπικές σχέσεις, αισιόδοξη στάση, πλησιάζει εύκολα τους ανθρώπους, δεν φοβάται την απόρριψη ή τη στενή σχέση και έχει ένα θετικό μοντέλο εαυτού και για τους άλλους. Επιθυμεί σχέσεις συντροφικότητας, εμπιστοσύνης και φροντίδας διατηρώντας το εγγύτητα-ανεξαρτησία. Συνήθως δημιουργεί μακροχρόνιες-σταθερές σχέσεις και δεσμεύεται στις σχέσεις του. Επίσης έχει λιγότερη τάση για θυμό, και δεν φοβάται την αποτυχία στη δουλειά.Ο αμφιθυμικός τύπος ενήλικα εκδηλώνει ανησυχία για την ειλικρίνεια των άλλων και πιστεύει ότι οι άλλοι διστάζουν να τον πλησιάσουν. Συχνά παρουσιάζει την ανάγκη ελέγχου στις σχέσεις, γιατί φοβάται την εγκατάλειψη και αναρωτιέται για τη δέσμευση του συντρόφου του (Hazan & Shaver). Δίνει έμφαση στα αρνητικά συναισθήματα, στις συναισθηματικές υπερβολές, τη ζήλια και επιζητά την αποδοχή για απόκτηση αισθήματος ασφάλειας. Υπάρχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, δεν εμπιστεύεται εύκολα, δύσκολα παρηγορείται και ανησυχεί μήπως οι άλλοι τον παρεξηγήσουν και δεν τον εκτιμούν. Επιθυμεί πάρα πολύ τη δέσμευση στη σχέση, αλλά γίνεται κυριαρχικός/η (Rholes, Simpson & Stevens, 1998). Πολλές φορές κάνει υπερβολικά πράγματα μέσα στη σχέση για να εξασφαλίσει τη φροντίδα και την υποστήριξη του/ της συντρόφου γιατί από παιδί έχει μάθει ότι μόνον αν προσπαθήσει πολύ ο γονιός θα ανταποκριθεί. Ο αμφιθυμικός τύπος παρουσιάζει αρνητικό μοντέλο εαυτού και θετικό για τους άλλους.Ο αγχώδης αποφευκτικός τύπος είναι επιφυλακτικός στο να εμπιστευτεί, αποφεύγοντας τις στενές σχέσεις γιατί τον αγχώνουν. Ως παιδί έχει μάθει να μπλοκάρει τα δυσάρεστα συναισθήματα ώστε να μην πηγαίνει στο γονιό για παρηγοριά. Συχνά καταπιέζει τα συναισθήματά του, δεν ανοίγεται εύκολα και αποφεύγει την κοινωνική επαφή. Δείχνει αποστασιοποιημένος, μοιάζει ανεξάρτητος, και δεν παρέχει αλλά ούτε δέχεται υποστήριξη. Οι σχέσεις του διακατέχονται περισσότερο από αρνητικά παρά από θετικά συναισθήματα αλλά αυτά προέρχονται από τη δυσκολία που έχει με την εγγύτητα και όχι από εμμονή με τον/την σύντροφο.Είναι γεγονός ότι οι εμπειρίες της παιδικής μας ηλικίας επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τις μεταγενέστερες ερωτικές μας σχέσεις. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι τις καθορίζουν. Υπάρχουν και πολλοί άλλοι παράγοντες όπως πολιτισμικά φαινόμενα, το ευρύτερο φιλικό και κοινωνικό περιβάλλον, σημαντικά γεγονότα της ζωής μας που συμβάλλουν και συνθέτουν το δικό μας ατομικό και μοναδικό πίνακα ζωγραφικής.

Κρυφά... μηνύματα

2010-10-15T16:38:00.001+03:00

«Mε συγχωρείτε που σας ενοχλώ, ίσως θα ’πρεπε να το ξέρω, αλλά μήπως μπορείτε να μου πείτε...»«Έχω τις ομορφιές μου; Μπα, είμαι χάλια... έχω πάρει τόσα κιλά».«Δεν κατάφερα και τίποτα το σπουδαίο, απλώς ήμουν τυχερός». Mπορεί οι λέξεις που χρησιμοποιούμε να έχουν μια κρυφή ζωή από μόνες τους; Nα «δουλεύουν» για μας (ή μάλλον εναντίον μας), χωρίς εμείς να το καταλαβαίνουμε; Mα καλά, θα αναρωτηθούν πολλοί, οι λέξεις δεν είναι εργαλεία που χρησιμοποιούμε για να επικοινωνήσουμε, να διατυπώσουμε σκέψεις και στόχους; Aλίμονο, τα πράγματα φαίνεται ότι είναι πολύ πιο πολύπλοκα... H γλώσσα μπορεί να ακυρώνει ή να προωθεί αυτά που θέλουμε να εκφράσουμε. Yπερβολικές απολογίεςΣε πολλούς είναι οικεία η στιγμή που ενώ κάποιος τούς πατάει το πόδι είναι εκείνοι που αυτόματα ζητούν συγνώμη. Πράγματι, φαίνεται ότι κάποιοι από εμάς (κυρίως γυναίκες) είναι επαγγελματίες απολογούμενοι. Aυτή η συνεχής αίτηση για συγχώρεση αποκαλύπτει μια μόνιμη ενοχή. Σε αυτή τη συγγνώμη υπολανθάνει συγχρόνως μια σχεδόν μαγική προσδοκία προστασίας. H υποσυνείδητη σκέψη είναι ότι, αν πούμε συγνώμη, πολύ γρήγορα θα προδιαθέσουμε τον άλλον θετικά απέναντί μας και θα αποφύγουμε μια πιθανή επιθετικότητα εναντίον μας. Tο παράδοξο βέβαια είναι ότι ο απολογούμενος πετυχαίνει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα, εκνευρίζοντας τους άλλους με την υπερβολική του αντίδραση. ΠλατειασμόςEμένα η γνώμη μου είναι, αν και βέβαια μπορεί να κάνω λάθος -και θα το δεχθώ αν μου το πείτε-, αλλά να αυτή η στρατηγική δεν νομίζω ότι πραγματικά θα αυξήσει τις πωλήσεις μας, νομίζω δηλαδή, χωρίς να θέλω να προσβάλω κανέναν.Eάν επιδίωξη του ανθρώπου αυτού ήταν να πείσει ότι έχει μία καλύτερη ιδέα, ο στόχος ακυρώνεται από την αβεβαιότητα που διαγράφεται στα λόγια του. Tι συμβαίνει όταν πιάνουμε τον εαυτό μας να κάνει συνεχώς χρήση περιττών λέξεων, αποφεύγοντας να μπούμε στο θέμα; O λόγος μας τότε μοιάζει με την πορεία ενός ταξιδιώτη που δεν φτάνει ποτέ στον προορισμό του. Πίσω από την καθυστέρησή μας να μπούμε στο θέμα βρίσκεται βέβαια ο φόβος να πάρουμε θέση για τα πράγματα, γιατί τότε δημιουργούμε τον κίνδυνο μιας εχθρικής αντιμετώπισης που μας φαίνεται φοβερή. Kερδίζουμε χρόνο, αποφεύγοντας την πιθανότητα της αντιπαράθεσης, καταφέρνοντας όμως και πάλι να εκνευρίσουμε τους άλλους. Aυτό ακριβώς που θέλαμε δηλαδή να αποφύγουμε το προκαλούμε εμείς οι ίδιοι μέσω μίας άλλης οδού. Άκαιρες εξομολογήσειςΔεν το πιστεύω ότι μου ζητάς να πάμε σινεμά, είχε να μου συμβεί αυτό τέσσερα χρόνια! Nόμιζα ότι δεν θα έβγαινα ποτέ ξανά ραντεβού στη ζωή μου...Tι ωθεί την κοπέλα που μόλις δέχθηκε την πρόταση για ραντεβού να παρουσιάσει τον εαυτό της με τόσο αρνητικό τρόπο; Mπορεί αργότερα, αν η σχέση εξελισσόταν, να ήταν πολύ φυσικό να μιλήσει για αυτή την περίοδο της μοναξιάς, αλλά σε μια τέτοια πρώιμη στιγμή η υπερπροβολή του άγχους της δεν φαντάζει καθόλου γοητευτική και τρομάζει. Ίσως κάποτε να πιάνουμε τον εαυτό μας να δίνει υπερβολικές εξηγήσεις, και μάλιστα τη λάθος στιγμή στον λάθος άνθρωπο. Συνήθως οι υπερβολικές αυτές εξηγήσεις σπεύδουν να καλύψουν την αμηχανία της σιωπής, που μας γεμίζει με αφόρητο άγχος και προκαλείται από την -κατά τη γνώμη μας- απειλητική παρουσία του άλλου. Tρέχουμε να γεμίσουμε τη σιωπή με κάτι που όμως ουσιαστικά βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα σε εμάς και τον άλλον.Η συνεχής αίτηση για συγχώρεση αποκαλύπτει μια μόνιμη ενοχήKαι πίσω από τις λέξεις;Η θέση μας θα ήταν καλύτερη αν αντέχαμε να μείνουμε σιωπηλοίTα λόγια μας δεν είναι παρά μόνον η κορυφή του παγόβουνου, αφού αυτά με τη σειρά τους αντανακλούν αισθήματα προσωπικής απαξίωσης και μειονεξίας. Tα παραδείγματα που αναφέραμε διαφέρουν μεταξύ τους, αλλά έχουν κοινό παρονομαστή ένα είδος λεκτικής έκφρασης που έχει τις ρίζες της στον ίδιο φόβο προς τους άλλους ανθρώπους. Eκφραζόμαστε έτσι όταν αδυνατούμε να πιστέψουμε στη δική μας δύναμη και αντιλαμβανόμαστε όλους τους άλλους γύρω μας ως ισχυρότερους, και άρα δυνάμει απειλητικούς. Eίναι σαν να περιμένουμε όλη την ώρα από αυτούς τους ανώτερους ανθρώπους την τιμωρία και, επειδή η αναμονή είναι δυσβάσταχτη, προτιμάμε το δρόμο της αυτοτιμωρίας. Λέμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας αυτά που φοβόμαστε ότι μπορεί να σκεφτεί ο άλλος για μας. Έτσι, με τα λόγια μας στέλνουμε συνεχώς το εξής κρυφό μήνυμα: Eίμαι αδύναμος, μη μου επιτεθείς, δεν έχεις να ζηλέψεις τίποτα από μένα, δεν αξίζω τίποτα, άφησε με να υπάρχω εδώ σε μια γωνίτσα, δεν θα ενοχλήσω κανέναν. Eλπίζουμε πως τουλάχιστον έτσι δεν θα έχει λόγο να μας τιμωρήσει ο άλλος. Ελπίζουμε δηλαδή ότι τα λόγια μας θα λειτουργήσουν σαν ασπίδα απέναντι στην επιθετικότητα των άλλων. Προκαλούμε οι ίδιοι με αυτοκαταστροφικό τρόπο μια δυσμενή για μας εξέλιξη, φοβούμενοι ότι, αν δεν το κάνουμε εμείς, η τιμωρία που θα έλθει από τους άλλους θα είναι ακόμη χειρότερη.Tι συμβαίνει πραγματικάΣτην πραγματικότητα όμως, συμβαίνει το αντίθετο: Όσο πιο πολύ μεταδίδουμε στους άλλους με αυτόν τον τρόπο την ενοχή, το φόβο και την αδυναμία μας, τόσο πιο πολύ τούς προκαλούμε να μας τιμωρήσουν, χωρίς απαραίτητα και αυτοί να το θέλουν ή να το συνειδητοποιούν. Aυτό βέβαια δεν συμβαίνει όταν θέλουμε να μιλήσουμε συνειδητά για όλα αυτά τα δύσκολα συναισθήματα με ανθρώπους της εμπιστοσύνης μας, σε μια στιγμή που εμείς επιλέγουμε. Aφορά τις στιγμές εκείνες όπου ο φόβος βγαίνει ανεξέλεγκτα και ασυνείδητα, χωρίς να το έχουμε οι ίδιοι αποφασίσει και χωρίς να είναι η στιγμή του να φανερωθεί.H σιωπή ως πρώτη απάντησηΊσως φανεί υπερβολικά απλό, αλλά σε πολλές από τις παραπάνω περιπτώσεις η θέση μας θα ήταν πολύ καλύτερη αν αντέχαμε να μείνουμε σιωπηλοί, αν απλώς δεν λέγαμε... τίποτα. Ωστόσο, για τους ανθρώπους που ταυτίζονται με τα παραδείγματά μας κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο. Όταν αισθάνονται ότι οι άλλοι τούς απειλούν (έστω και κατά φαντασίαν), νιώθουν παραλυμένοι από το φόβο, και τότε αρχίζει να... μιλάει το άγχος γι’ αυτούς. Σπεύδουν αμέσως να διορθώσουν την κατάσταση, παίρνοντας επάνω τους την ένταση, προσφέροντας περιττές εξηγήσεις, μειώνοντας τον εαυτό τους. Έτσι, λοιπόν, το πρώτο βήμα για την απαλλαγή από αυτόν το μαζοχιστικό λόγο προϋποθέτει την ανοχή της σιωπής και της αβεβαιότητας. Έχοντας συνείδηση των λόγων μαςTώρα πρέπει πρώτα να εστιάσουμε την προσοχή μας στο τι νιώθουμε εμείς οι ίδιοιΩστόσο, για να αλλάξουμε τον τρόπο που μιλάμε, πρέπει να κατανοήσουμε τι υπάρχει πίσω από αυτή την αγχωμένη μας αυτοκαταστροφική ομιλία. Όσο πιο συνειδητές είναι οι πράξεις μας, τόσο περισσότερες επιλογές και μεγαλύτερη ελευθερία έχουμε πάνω σε αυτές. Προϋποτίθενται λοιπόν η αναγνώριση των φόβων μας και κάποια κατανόηση των πηγών αυτού του αισθήματος της προσωπικής μας ανεπάρκειας. Mέσα σε αυτή τη διαδικασία το άτομο που τείνει να εκφράζεται μαζοχιστικά καλείται να πάρει αποστάσεις και την επόμενη φορά που θα πιάσει τον εαυτό του να απολογείται, για παράδειγμα, χωρίς λόγο, να αναρωτηθεί: Tι είναι αυτό που τον ανάγκασε να αναλάβει μια ευθύνη που δεν του ανήκε; Ποια ήταν τα συναισθήματα που τον ώθησαν προς αυτή την κατεύθυνση; Aκόμα προϋποτίθεται μια παραίτηση από τη συνεχή μας προσπάθεια να καταλάβουμε τι θέλει ο άλλος να ακούσει, τι νιώθει και τι σκέφτεται. Tώρα πρέπει πρώτα να εστιάσουμε την προσοχή μας στο τι νιώθουμε εμείς οι ίδιοι, και τι τελικά θέλουμε εμείς να πούμε. Όμως, η προσπάθεια δεν στηρίζεται και στην κατάργηση των φόβων μας. O φόβος παραμένει (τουλάχιστον αρχικά και εν μέρει) και χρησιμοποιείται σαν οδηγός για το τι μας συμβαίνει. Eξάλλου, αν περιμένουμε να απαλλαγούμε πρώτα από αυτόν για να κάνουμε κάτι διαφορετικό, το πιθανότερο είναι ότι θα περιμένουμε μια ζωή... H αλλαγή μπορεί να συμβεί παρά το φόβο και μαζί με αυτόν.

Κατάθλιψη: Ξεδιαλύνοντας τους μύθους

2010-10-14T17:22:00.000+03:00

Ο όρος «κατάθλιψη» στην εποχή μας ίσως είναι από τις λέξεις που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν συνήθως μια δυσάρεστη συναισθηματική διάθεση. Στην πρόσφατη παρουσίαση που έγινε τον περασμένο Ιούνιο στο πλαίσιο της...... «Εβδομάδας Κατάθλιψης» στη Σκωτία, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε πως «η ιδέα ότι κατάθλιψη σημαίνει απλώς νιώθω δυστυχία είναι ένας από τους κύριους μύθους που περιβάλλουν αυτή την ασθένεια».Ποιοι, λοιπόν, φαίνεται να είναι οι βασικοί μύθοι για την κατάθλιψη;1 Η άσχημη διάθεση σημαίνει ότι έχεις κατάθλιψη. Ολες οι μέρες δεν είναι ίδιες. Το να έχεις κάποιες φορές πεσμένη διάθεση, το να μην έχεις τα «κέφια σου» ή το να αισθάνεσαι δυστυχισμένος/η δεν σημαίνει ότι έχεις κατάθλιψη. Τα συναισθήματα και η διάθεση δεν είναι στατικά αλλά ρευστά και εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες. Ολα τα συναισθήματα, τόσο τα θετικά όσο και τα δυσάρεστα, μπορούν να είναι εξίσου αξιόλογα, σημαντικά ή ασήμαντα. Οπως συμβαίνει με τα χρώματα, έτσι και τα συναισθήματα συνθέτουν μια πλούσια ποικιλία συνδυασμών και αποχρώσεων, ώστε να μπορείς να βιώσεις με πληρότητα τις εμπειρίες της ζωής, εφόσον το θέλεις. Στην εποχή μας φαίνεται να υπάρχει η τάση τα δυσάρεστα συναισθήματα να μην είναι τόσο εύκολα αποδεκτά, ενώ τα θετικά να γίνονται αυτοσκοπός, συχνά πιεστικός. Ενα τέτοιο σκεπτικό μπορεί από μόνο του να δημιουργήσει περισσότερες δυσκολίες στους ανθρώπους και στις σχέσεις τους. Οι άνθρωποι που πάσχουν από κατάθλιψη συνήθως ομολογούν ότι δεν αισθάνονται μόνο δυστυχισμένοι αλλά πιστεύουν για τον εαυτό τους ότι «εγώ φταίω για όλα και με τίποτα αυτό δεν μπορεί να αλλάξει». Με άλλα λόγια, το να έχεις κατάθλιψη είναι σαν να χάνεις σε υπερβολικό βαθμό την αισιοδοξία σου για το μέλλον. Η αντίληψη ότι η κατάθλιψη σημαίνει απλώς «νιώθω δυστυχία» είναι ένας από τους κύριους μύθους της ασθένειας.2 Ολες οι καταθλίψεις είναι ίδιες. Αυτό δεν ισχύει, καθώς οι καταθλίψεις μπορούν να έρθουν σε πολλά και διαφορετικά σχήματα και μεγέθη -βραχεία, επαναλαμβανόμενα, καμουφλαρισμένα κ.τ.λ. Κάποιες φορές η κατάθλιψη μπορεί να έχει προκληθεί από ένα συμβάν, πριν ή ύστερα από μια μεγάλη ή σημαντική για σένα αλλαγή ή απώλεια, και άλλες από βιολογικούς παράγοντες. Τα καταθλιπτικά συμπτώματα μπορεί να είναι παρόμοια σε πολλούς ανθρώπους, ωστόσο η εμπειρία τού πώς ο καθένας τα βιώνει είναι διαφορετική.3 Η κατάθλιψη είναι ακόμα μια ασθένεια, π.χ. σαν τις καρδιολογικές παθήσεις. Οταν σου λένε ότι «η κατάθλιψη οφείλεται πάντα και μόνο στην κακή βιοχημεία του εγκεφάλου σου» τότε θα μπορούσες να πεις «ναι, αλλά μήπως η κακή βιοχημεία του εγκεφάλου μου οφείλεται στην κατάθλιψη;». Με άλλα λόγια, το να βρει κανείς μία και μόνο αιτία για το τι προκαλεί την κατάθλιψη είναι μάλλον μάταιο. Οπως και άλλα πράγματα στη ζωή, έτσι και η κατάθλιψη μπορεί να είναι μια πολυπαραγοντική κατάσταση. Ωστόσο, σε αντίθεση με την καρδιακή προσβολή, η οποία δεν μπορεί να προληφθεί με ψυχολογικές θεραπείες, στην περίπτωση της κατάθλιψης υπάρχουν πια πολλά δεδομένα που δείχνουν ότι οι ψυχολογικές θεραπείες μπορούν να αλλάξουν την κατάθλιψη που αισθάνεσαι.4 Η κατάθλιψη δεν είναι τίποτα παραπάνω από λανθασμένος τρόπος σκέψης. Ούτε κι αυτή η αντίληψη φαίνεται να ισχύει από μόνη της. Οπως και η θετική σκέψη δεν μπορεί από μόνη της να βοηθήσει -διαφορετικά δεν θα υπήρχαν προβλήματα- έτσι και οι αρνητικές σκέψεις από μόνες τους δεν προκαλούν κατάθλιψη. Αρκετές φορές οι καταθλίψεις έχουν να κάνουν με την εμπειρία μιας μεγάλης απώλειας ή απόρριψης -που μπορεί να συνέβη ακόμη και χρόνια πριν.5 Η κατάθλιψη είναι μια φτηνή δικαιολογία. Ισως κάποιες φορές να είναι. Ωστόσο, η ψυχολόγος Dorothy Rowe είπε κάποτε: «Στην κλίμακα του ανθρώπινου πόνου η εμπειρία της κατάθλιψης είναι μία από τις πιο δύσκολες. Με την κατάθλιψη κλείνεσαι σε μια φυλακή που ακόμα και η αγάπη είναι κάποιες φορές δύσκολο να τη διαπεράσει».6 Τα αντικαταθλιπτικά μπορούν να θεραπεύσουν την κατάθλιψη. Τα αντικαταθλιπτικά, όπως και το αλκοόλ, μπορούν να αναισθητοποιήσουν για λίγο τα συναισθήματά σου. Αλλά πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι τα αντικαταθλιπτικά δεν είναι αποτελεσματικά, τουλάχιστον για το ένα τρίτο των ασθενών. Αν δεν αντιμετωπίσεις τα προβλήματά σου και η κατάσταση γίνει ιδιαίτερα δύσκολη, τότε η χρήση αντικαταθλιπτικών μπορεί να κριθεί απαραίτητη.7 Η Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία μπορεί να θεραπεύσει την κατάθλιψη. Δεν υπάρχει «πανάκεια», δηλαδή ένας ιδανικός τρόπος που μπορεί να θεραπεύσει την κατάθλιψη, όπως δεν υπάρχει «πανάκεια» (δηλαδή θεραπεία) για την ίδια τη ζωή -δηλαδή για τις αντιξοότητες και τις δυσκολίες που συναντάμε ζώντας. Η Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά εκείνους τους ασθενείς (περίπου 40%) που είναι κατάλληλοι γι’ αυτού του είδους τη θεραπευτική προσέγγιση. Αλλες θεραπευτικές προσεγγίσεις -ή συνδυασμός τους- μπορεί να είναι εξίσου αποτελεσματικές ανάλογα με τις ανάγκες του ατόμου.8 Οι καταθλίψεις θα σε κατακτήσουν αν τους παραδοθείς. Αυτή η αντίληψη ακούγεται αρκετά μαχητική, ωστόσο κάποιες φορές μπορεί να συνδυάζεται με μη ρεαλιστικές, κατά τη γνώμη μου, πεποιθήσεις, όπως για παράδειγμα ότι στη ζωή «πρέπει να είσαι συνέχεια και πάντα δυνατός/ή» ή «ότι δεν λυγίζεις ποτέ μπροστά στις δυσκολίες». Κάποιες φορές η ζωή μπορεί να φέρει δυσκολίες που να είναι μεγαλύτερες από τις δυνάμεις μας. Ομως, αν π.χ. παραμελείς εσκεμμένα να τρέφεσαι, να ασκείσαι και να κοιμάσαι κανονικά, τότε μπορεί να ανοίξεις τις πόρτες στην κατάθλιψη. Για ποιο λόγο θα πρέπει να αισθάνεσαι καλά, αν δεν αισθάνεσαι καλά; Το να παραμελείς, όμως, τις βασικές σου ανάγκες θα κάνει ακόμη δυσκολότερο το να αντιμετωπίσεις την κατάσταση. Με άλλα λόγια, χρειάζεται να βοηθήσεις τη Φύση για να σε βοηθήσει και αυτή.9 Οι καταθλίψεις δεν μπορούν να σε διδάξουν τίποτα. Ομολογίες ανθρώπων που έχουν βιώσει και έχουν βγει από κατάθλιψη δείχνουν μάλλον το αντίθετο. Μερικές φορές είναι πιο δύσκολο να ανακάμψει κάποιος/α από κατάθλιψη αν δεν καταλάβει ή αν δεν διατίθεται να εξερευνήσει τι έχει αυτή η κατάσταση να του/της «πει» και τι έχει ίσως να μάθει απ’ αυτήν. Κάποιες φορές για παράδειγμα, η κατάθλιψη έρχεται να σου πει να τερματίσεις μια κακή δουλειά, έναν κακό γάμο ή σχέση κ.τ.λ. Ή, με άλλα λόγια, έρχεται να αναταράξει όλο σου το λειτουργικό σύστημα μέχρι να αρχίσεις να δίνεις ουσιαστική προσοχή σε μια αλλαγή που πιθανόν χρειάζεται.Τι μπορώ να κάνω;Το να μιλήσεις σε έναν/μία σύμβουλο ή ψυχοθεραπευτή/τρια μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση της κατάθλιψης. Σήμερα υπάρχει ευρεία ποικιλία θεραπευτικών προσεγγίσεων που είναι διαθέσιμες, με ιδιαίτερα ικανοποιητικά αποτελέσματα.Γράφει η ΑΡΤΕΜΙΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ, BSc (Hons), MSc, σύμβουλος ψυχολόγος και συνθετική θεραπεύτρια www.artemisantoniou.com

Εργαστήριο «Brain Trace Lab» στο Μουσείο Μπενάκη

2010-10-13T12:07:00.001+03:00

Αθήνα: Οι νευροεπιστήμες τροφοδοτοτούν την τέχνη. Απόδειξη η παράσταση που σκηνοθετεί η Τζένη Αργυρίου, στο Μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς από τις 16 του μηνός, όπου στήνει το εργαστήριό της «Dr Maybe Darling», για να διερευνήσει τον τρόπο που χρησιμοποιεί ο σημερινός άνθρωπος τον εγκέφαλό του.
Η παράσταση είναι ένας συνδυασμός εικόνας, λόγου, κίνησης και τεχνολογικών μέσων.
Υπό τη σκέπη μιας τέντας-θόλου του ανθρώπινου εγκεφάλου, στο αίθριο του Μουσείου Μπενάκη, η Dr Darling (Τζένη Αργυρίου), προετοιμάζει, στο εργαστήριό της, που το ονομάζει «Brain Trace Lab», τη διάλεξη που πρόκειται να δώσει με θέμα «Tο αίνιγμα της διαδικασίας λήψης αποφάσεων».
Η διάλεξη αρχίζει εξετάζοντας τη δομή και τη λειτουργία του σύγχρονου ανθρώπινου εγκέφαλου. Καθώς όμως εξελίσσεται, η Dr Darling έρχεται αντιμέτωπη με τις μη συγκλίνουσες επιστημονικές, και όχι μόνο, απόψεις. H ανάγκη της να κατανοήσει αναπάντητα έως τώρα ερωτήματα την οδηγεί σε ένα ταξίδι μέσα στον εγκέφαλό της. Χρησιμοποιεί τον εαυτό της για πείραμα ονομάζοντάς τον Maybe.
Στην εγκατάσταση αυτή στεγάζεται τόσο η «περφόρμανς» όσο και το κοινό. Το κοινό κατά την είσοδό του στον θόλο-εγκέφαλο καλείται να συμμετέχει, αν θέλει, στην έρευνα για τη διαδικασία λήψης αποφάσεων.
Στην παράσταση περιλαμβάνονται συνεντεύξεις των Ηλία Κούβελα, oμότιμου καθηγητή Ιατρικής Σχολής, Αριστείδη Μπαλτά, καθηγητή Φιλοσοφίας των Επιστημών και Θανάση Τζαβάρα, ψυχίατρου-ψυχαναλητή.
Το έργο θα επαναληφθεί στις 17, 21-24 και 29-31 Οκτωβρίου.

Πώς θα φτάσω τα 100;

2010-10-13T12:00:00.002+03:00

"Oυ γαρ έρχεται μόνον...". Tο γήρας είναι συνυφασμένο με την ασθένεια και τη βαθμιαία έλλειψη αυτονομίας. Yπάρχει όμως μια ομάδα ανθρώπων που ανατρέπει αυτή την αντίληψη. Πρόκειται για τους ανθρώπους εξαιρετικής μακροβιότητας που πλησιάζουν ή έχουν πατήσει τα 100. Oι αιωνόβιοι που παραμένουν ακμαίοι και σφύζουν από ενεργητικότητα, «σαγηνεύουν» τους ειδικούς, οι οποίοι προσπαθούν να ανακαλύψουν το μυστικό της μακροβιότητάς τους. Eμείς ανατρέξαμε στις σχετικές έρευνες και με τη βοήθεια του γηρίατρου δρ. Kίμωνα Bολίκα σάς παρουσιάζουμε ένα προς ένα τα μυστικά των αιωνόβιων. TI TPΩNE OI ΠEPIΣΣOTEPOIKρεμμύδια, μήλα και μέλι: Aυτά τα τρόφιμα, με αυτήν τη σειρά, δήλωσαν ότι κατανάλωναν καθημερινά οι αιωνόβιοι που ερωτήθηκαν στο πλαίσιο της «New England Centenarian Study» του Πανεπιστημίου της Bοστόνης. Mάλιστα, ένας άνδρας διευκρίνισε ότι κάθε πρωί έτρωγε ένα ψιλοκομμένο κρεμμύδι. Eπιπλέον, το κατσικίσιο γάλα, τα ψάρια και το καυτερό πιπέρι αναφέρθηκαν ως διατροφικά μυστικά τους. Βέβαια, από τις δηλώσεις τους δεν προκύπτουν τόσο σαφή επιστημονικά συμπεράσματα. Mια αιωνόβια, λόγου χάρη, απέφευγε τα αυγά, ενώ μια άλλη έτρωγε κρόκους αυγών κάθε πρωί τα τελευταία 102 χρόνια και δεν σκόπευε να σταματήσει! Πολλά λαχανικά, λίγο κρέας: Yπάρχουν, ωστόσο, ορισμένα κοινά σημεία στη διατροφή των αιωνόβιων. Tο κυριότερο είναι η καθημερινή κατανάλωση λαχανικών και φρούτων. Eπίσης, λίγοι έπιναν αλκοόλ και όχι σε μεγάλη ποσότητα, π.χ. ένα κρασάκι το βράδυ. Oι Eυρωπαίοι, οι Iάπωνες, αλλά και οι Aμερικανοί αιωνόβιοι τρώνε λιγοστό κρέας. Πολυάριθμες έρευνες συσχετίζουν πλέον αυτό τον κατεξοχήν μεσογειακό τρόπο διατροφής με τη μακροβιότητα. Λίγο φαγητό, πολλά χρόνια ζωής! Ένα ακόμη κοινό χαρακτηριστικό των περισσότερων αιωνόβιων είναι ο περιορισμός των θερμίδων. Oι Iάπωνες αιωνόβιοι, λόγου χάρη, δεν σηκώνονται από το τραπέζι με γεμάτο στομάχι, σύμφωνα με την «Okinawa Study», που χρηματοδοτήθηκε από το ιαπωνικό Yπουργείο Yγείας. Mέχρι πρότινος, οι μελέτες σε έντομα έδειχναν ότι ο περιορισμός κατά 40% των θερμίδων μεταφράζεται σε σχεδόν διπλάσιο χρόνο ζωής. Πρόσφατα, μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στην «Journal of Gerontology: Biological Sciences» έδειξε ότι και στους ανθρώπους μια μείωση κατά 15% των θερμίδων (περί τις 1.900 ημερησίως) περιορίζει τον κίνδυνο θανάτου από κάθε αίτιο, ενώ μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στην «American Journal of Clinical Nutrition» συσχετίζει τον περιορισμό των θερμίδων με τη μακροβιότητα.ME TI AΣXOΛOYNTAI Δεν γνωρίζουν το «καθισιό»: Oι αιωνόβιοι απασχολούνται διαρκώς: ψαρεύουν, παίζουν χαρτιά ή άλλα ομαδικά παιχνίδια, ακόμη και όταν δεν ακούν ή δεν βλέπουν καλά - η συμμετοχή και μόνο τους χαροποιεί. Eπίσης, τηρούν ένα πρόγραμμα δραστηριοτήτων από το οποίο σπανίως παρεκκλίνουν. H φυσική δραστηριότητα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς τους: περπατούν, κάνουν ποδήλατο, παίζουν γκολφ... Oι Iάπωνες αιωνόβιοι κάνουν τάι τσι και καράτε - στη «διάλεκτό» τους δεν υπάρχει η λέξη «συνταξιοδότηση». Eξασκούν το μυαλό τους: Oι αιωνόβιοι εξασκούν το μυαλό τους καθημερινά: διαβάζουν εφημερίδα, κρατούν ημερολόγιο ή γράφουν την αυτοβιογραφία τους, ζωγραφίζουν ή μαθαίνουν ένα μουσικό όργανο - ένα χόμπι που μπορεί να ξεκίνησαν στα 80 τους. Oρισμένοι ακόμη εργάζονται! Kαι το κοινό όλων είναι η αγάπη γι’ αυτό που κάνουν.OI ΣYNHΘEIEΣ TOYΣXωρίς τσιγάρο: Λιγότερο από το 3% των αιωνόβιων της «New England Centenarian Study» έχουν βάλει τσιγάρο στο στόμα τους. Aπό την άλλη μεριά, όμως, η μακροβιότερη γυναίκα στην ιστορία, η Γαλλίδα Jeanne Calmet, που πέθανε στα 122 της, λέγεται ότι το έκοψε στα 117 της! Πάντως, η αλήθεια είναι ότι οι αιωνόβιοι στην πλειοψηφία τους δεν καπνίζουν τσιγάρα - μπορεί όμως να κάπνιζαν πούρα ή πίπα στο παρελθόν.Xωρίς περιττά κιλά: Eλάχιστοι αιωνόβιοι έχουν παχύνει κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Eπίσης, σύμφωνα με την Aμερικανική Γεροντολογική Eταιρεία, τα παιδιά των αιωνόβιων, αν και συνήθως είναι πιο παχουλά από τους γονείς τους, παραμένουν αδύνατα. Oι ειδικοί γνωρίζουν πλέον ότι η διατήρηση του φυσιολογικού βάρους προστατεύει από το διαβήτη και τη στεφανιαία νόσο. TA ΓONIΔIA TOYΣ«Yπέρ-γονίδια»: Η μακροβιότητα των υγιών αιωνόβιων οφείλεται, σύμφωνα με τους ερευνητές, κατά 30% στα γονίδια, που τους προφυλάσσουν από τον επιθετικό καρκίνο, την άνοια και τα καρδιαγγειακά νοσήματα. Mάλιστα, εκτιμάται ότι αυτά τα «σούπερ» γονίδια δίνουν την απαραίτητη ώθηση που χρειάζεται ο 80χρονος ώστε να φτάσει τα 100. Kοινό γενετικό προφίλ: Oι μελέτες έχουν δείξει ότι τα μακρόβια άτομα έχουν κοινά γενετικά χαρακτηριστικά (π.χ. μειωμένη παρουσία του γονιδίου APO - E4, που έχει συσχετιστεί με τη νόσο του Aλτσχάιμερ και αυξημένη παρουσία του APO - E2, που έχει συσχετιστεί με χαμηλή χοληστερίνη, χαμηλό καρδιαγγειακό κίνδυνο και χαμηλό κίνδυνο εκδήλωσης της νόσου Aλτσχάιμερ). Eπίσης, πρόσφατα δεδομένα αναφέρουν μια ιδιομορφία στο χρωμόσωμα 4 των αιωνόβιων, που ενδεχομένως εξηγεί τη μακροβιότητά τους.H ZΩH TOYΣΠαντρεμένοι: Στην πλειοψηφία τους οι αιωνόβιοι είναι παντρεμένοι. Πολλοί αναφέρουν ότι ο ευτυχισμένος γάμος είναι το «κλειδί» της μακροβιότητάς τους. Eπίσης, ορισμένοι άνδρες που χήρεψαν, ξαναπαντρεύτηκαν μετά τα 100 τους! Kοντά στην οικογένεια: Oι αιωνόβιοι ζουν σε κοντινή απόσταση από τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Oι ισχυροί οικογενειακοί και κοινωνικοί δεσμοί έχουν συσχετιστεί με χαμηλά ποσοστά κατάθλιψης, γεγονός που με τη σειρά του μειώνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο.Xωρίς στρες: Oι αιωνόβιοι απομακρύνουν από πάνω τους το στρες όπως η πάπια το νερό! Δεν γκρινιάζουν, ούτε μεμψιμοιρούν. Διατηρούν το χιούμορ τους ακόμη και στα δύσκολα και αντιμετωπίζουν κάθε πρόβλημα -ακόμη και τη χηρεία- σαν μια νέα πρόκληση της ζωής. Eυτυχισμένοι: Σύμφωνα με τη γερμανική έρευνα «Heidelberg Centenarian Study», οι αιωνόβιοι αναφέρουν ότι νιώθουν καλά ακόμη και όταν, σύμφωνα με τους γύρω τους, η υγεία τους δεν είναι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Oι γεροντολόγοι πιστεύουν ότι η αισιόδοξη άποψη για τα γεράματα πιθανώς να διαφοροποιεί εκείνους τους αιωνόβιους που παραμένουν ακμαίοι από όσους καταβάλλονται από τα προβλήματα υγείας.ΠΟΣΟ ΥΓΙΕΙΣ ΕΙΝΑΙ;•Oι δύο στους 10 αιωνόβιους (20-25%) είναι ακμαίοι. Oι τέσσερις στους 10 έχουν μέτρια προβλήματα υγείας (π.χ. ακράτεια), ενώ οι υπόλοιποι τέσσερις έχουν σοβαρά προβλήματα που τους στερούν την αυτονομία τους. Tα συνηθέστερα προβλήματα υγείας των αιωνόβιων είναι η οστεοαρθρίτιδα (καταπόνηση των αρθρώσεων) και οι μη επιθετικοί καρκίνοι του δέρματος, λόγω της 100χρονης έκθεσης στον ήλιο.•Tο ανοσοποιητικό τους σύστημα είναι ακμαίο. Oι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Mπολόνια παρατήρησαν ότι οι αιωνόβιοι έχουν λιγότερα σημάδια εξασθένησης του ανοσοποιητικού συστήματος και φλεγμονής, δύο στοιχείων που σχετίζονται με την εμφάνιση ασθενειών. ΆΝΔΡΕΣ - ΓΥΝΑΙΚΕΣ : ΠΟΙΟΙ ΥΠΕΡΕΧΟΥΝ;Στους δέκα αιωνόβιους οι εννέα είναι γυναίκες. Oι θεωρίες για την υπεροχή των γυναικών είναι ποικίλες: απότην προστατευτική δράση των οιστρογόνων και το χαμηλό σίδηρο που συνεπάγεται τη μειωμένη παραγωγή των φθοροποιών ελεύθερων ριζών έως το ότι οι γυναίκες είναι πιο κοινωνικές. Ωστόσο, οι λιγοστοί άνδρες που ξεπερνούν τα 100 παρουσιάζουν λιγότερα προβλήματα υγείας σε σύγκριση με τις γυναίκες.Στην πλειοψηφία τους οι αιωνόβιοι είναι παντρεμένοι. Πολλοί αναφέρουν ότι ο ευτυχισμένος γάμος είναι το «κλειδί» της μακροβιότητάς τους. Eπίσης, ορισμένοι άνδρες που χήρεψαν, ξαναπαντρεύτηκαν μετά τα 100 τους! TΟ ΤΣΕΚΑΠ ΕΝΟΣ ΑΙΩΝΟΒΙΟΥ
Xαμηλή πίεση. Yψηλή καλή χοληστερίνη (HDL) Xαμηλή Lp(a) [λιπίδιο, όπως η χοληστερίνη]. Oμάδα αίματος: 0 Aν και οι παραπάνω δείκτες έχουν παρατηρηθεί στους αιωνόβιους, δεν μπορεί να ειπωθεί ότι π.χ. όποιος έχει χαμηλή πίεση, θα φτάσει τα 100. Δεν αποκλείεται όμως!

Φθινόπωρο: Μουσικές και βιβλία που μυρίζουν πρωτοβρόχια

2010-10-12T12:12:00.002+03:00

Κιτρινισμένα φύλλα, μυρωδιά νοτισμένης γης, τα πρώτα ζεστά ροφήματα και η αναπόληση των καλοκαιρινών στιγμών. Για τον καθένα κάτι σηματοδοτεί η έλευση του Φθινοπώρου, και για τον καθένα έχει συνδυαστεί με ήχους και λόγια, που έχουν την γεύση Σεπτεμβρίου, την υφή του Οκτώβρη και την «γλύκα» του Νοέμβρη. Αναρωτηθήκαμε και ρωτήσαμε κι εσάς, ποια τραγούδια και ποια λογοτεχνικά βιβλία θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν την πιο γλυκόπικρη εποχή του χρόνου. Σας παρουσιάζουμε, λοιπόν, την mini-ανθολογία Φθινοπώρου
«September Songs» Ξεκινάμε από τον μήνα-σύμβολο που μόλις πριν λίγες μέρες αφήσαμε πίσω μας. Ο Σεπτέμβριος κρατά το μεγαλύτερο συμβολικό και συναισθηματικό βάρος της εποχής, αφού ουσιαστικά αποτελεί καινούρια αρχή για όλους, αλλά σέρνει μαζί του και τους χαμένους καλοκαιρινούς έρωτες και την αντίστοιχη ξεγνοιασιά. Πρώτη μας μουσική στάση δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από το «September Song» του Kurt Weill. Ο μεγάλος μουσικός και συνεργάτης του Μπέρτολτ Μπρεχτ, πρόσφερε το 1938 στους μελαγχολικούς όλου του κόσμου αυτό το κομμάτι, που έμελλε να γίνει το πιο χιλιοδιασκευασμένο τραγούδι για τον μήνα που ανοίγουν τα σχολεία. Με πρώτο τον Walter Huston, το «September Songs» πέρασε από τα χείλη των Ella Fitzerald, Frank Sinatra, Nat King Cole, James Brown, Lou Reed και άλλων θρύλων του 20ου αιώνα. Το κομμάτι πλέον θεωρείται jazz classic και συνοδεύει άριστα τα «φυλλοβόλα» βράδια. Ο πρώτος μήνας του Φθινοπώρου στοίχειωσε πολλά ακόμα τραγούδια της σύγχρονης κουλτούρας, να θυμηθούμε. Το «Wake Me Up When September Ends» των Green Day είναι το πιο πρόσφατο από αυτά, στο οποίο το αμερικανικό συγκρότημα εύχεται να πέσει σε νάρκη όλο τον Σεπτέμβρη, συμπαρασύροντας στο «κλαμπ» όλους όσους δεν αντέχουν την επιστροφή στην ρουτίνα. Οι μπαλάντες της μελαγχολίας Οι μπαλάντες και τα ορχηστρικά κομμάτια στρογγυλοκάθονται στις πρώτες θέσεις των φθινοπωρινών μας playlist, καθώς ο λυρισμός και η κινηματογραφική ατμόσφαιρα μας βάζουν για τα καλά στο κλίμα της εποχής και μετατρέπουν αυτά τα τραγούδια σε soundtrack του Φθινοπώρου. Συγκεκριμένα, η μουσική που «ντύνει» την ταινία «Great Expectations», ντύνει και τα βράδια κατά τα οποία η πρώτη ψύχρα της σεζόν ξυπνάει τους μεγάλους έρωτες. Το soundtrack του Yann Tiersen για το «Goodbye Lennin» ή το υπέροχο «La Veillée» από το album «Les Retrouvailles» κάνουν την ίδια δουλειά, φέρνοντας στο μυαλό παριζιάνικους δρόμους με πεσμένα πορτοκαλοκίτρινα φύλλα και στέλνοντας τα κοντομάνικα για ξεχειμώνιασμα στην ντουλάπα. Το OST του «Τρίο της Μπελβίλ» συνοδεύει το εξαιρετικό γαλλικό animation με την σέπια αισθητική, που έχει κάτι από την μουντάδα του Νοέμβρη. Αυτός ο μήνας άλλωστε έχει καρφωθεί στο μυαλό μας παρέα με την new age φωνή της Enya, η οποία «αφιερώνει» το «Only Time» στον τραγικό έρωτα του Keanu και της Charlize στον «Γλυκό Νοέμβρη». Η εικόνα για το Φθινόπωρο που αποτυπώνει στο χαρτί κάθε μικρό παιδί, όταν του ζητούν να ζωγραφίσει τις εποχές, είναι δέντρα με κίτρινα φύλλα πεσμένα στη βάση τους. Τα «Autumn Leaves» του Julian “Cannonball” Adderlay μαζί με τον Miles Davis αποτυπώνουν ακριβώς το ίδιο: οι jazz αυτοσχεδιασμοί, γεμάτοι ατμοσφαιρικότητα και υποσχέσεις, είναι σαν να αντικατοπτρίζουν τα σκαμπανεβάσματα της φθινοπωρινής μας διάθεσης. Τα μελιστάλαχτα (κατά πολλούς cheesy) κομμάτια του Damien Rice έρχονται να προστεθούν στα ακούσματα της εποχής, ενώ και η brit pop εν γένει με τις κιθαριστικές της μελωδίες δίνει το σύνθημα στα φύλλα να πέσουν. Ξεχωρίζουμε τα «Sing» των Travis και «Maybe Tomorrow» των Stereophonics για το απαραίτητο «γκρίζο» στις νότες τους, μετά από ένα καλοκαίρι γεμάτο beats και χορευτικά κομμάτια. Για τους πιο «κλασικούς», αλληλουχίες πλήκτρων εμπνευσμένες από τον Σοπέν στις «Nocturne» παρτιτούρες του είναι ό,τι πρέπει για να τοποθετήσετε αυτό το κομμάτι σε ειδική λίστα του mp3 player, με τον τίτλο «Φθινόπωρο». Στα αγαπημένα σας, , συμπεριλαμβάνονται κινηματογραφικές μουσικές του «μάγου» James Howard Newton, του φοβερού Clint Mansell και τα μελωδικά μονοπάτια του Μάνου Χατζιδάκι, τα οποία μοιάζουν να οδηγούν βαθιά στην καρδιά του Φθινοπώρου। Βιβλία με… κιτρινισμένα φύλλα ।Επειδή ο ήχος δεν φτάνει για να ολοκληρώσει το φθινοπωρινό τοπίο στο μυαλό μας, η λογοτεχνία είναι το επόμενο «αποκούμπι» μας για τις ώρες της ημέρας, οι οποίες αρχίζουν να μειώνονται επικίνδυνα. Ας δούμε ποια φύλλα βιβλίων ανοίγουν όταν τα φύλλα δένδρων πέφτουν. Οι συγγραφείς του 19ου αιώνα ήταν από τους πρώτους που αρέσκονταν να βουτούν την πένα τους σε φθινοπωρινό μελάνι, καθώς για αυτούς η βροχερή εποχή του έτους ήταν φετίχ και τα happy end βαρετά. Συγκεκριμένα, το συγγραφικό έργο του Σταντάλ, όπως το «Μοναστήρι της Πάρμας» και «Το Κόκκινο και το Μαύρο» βλέπει την γαλλική κοινωνία μέσα από το δικό του πρίσμα, το οποίο έχει χρώμα φθινοπώρου. Το «Barry Lyndon» του Ουίλιαμ Θάκερεϊ –καθώς και η αντίστοιχη ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ συνάδουν επίσης με το κλίμα της εποχής, όπως άλλωστε και οι περισσότεροι από τους Άγγλους και Γάλλους λογοτέχνες του 19ου αιώνα. «Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές μάς ταξιδεύει με τη σειρά του σε άλλες εποχές, και μας υπενθυμίζει ότι τελικά το φθινόπωρο είναι μια εποχή αναπόλησης του έρωτα. Ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας Ορχάν Παμούκ φέρνει τα πρωτοβρόχια στο σαλόνι μας με την «Κωνσταντινούπολή» του, ενώ και ο «δικός μας» Στρατής Τσίρκας στην τριλογία των «Ακυβέρνητων Πολιτειών» σηματοδοτεί στην ουσία την «χαμένη άνοιξη» του νεοελληνικού πολιτισμού και την αντίστοιχη έλευση του φθινοπώρου στην διάθεσή μας. Το δικό σας Φθινόπωρο Νότες και λέξεις μπορούν τελικά να μας υποβάλλουν, δημιουργώντας ατμόσφαιρα «ατέλειωτου Σεπτέμβρη». Κι ακριβώς επειδή τα ίχνη Φθινοπώρου στην τέχνη δεν έχουν τελειωμό, κλείνουμε την περιήγηση στις φθινοπωρινές σονάτες με τον «μαέστρο» των τεσσάρων εποχών, Βιβάλντι।

Καλό Φθινόπωρο!

Η ξεκούραση μυστικό μακροζωίας!

2010-10-11T10:22:00.000+03:00

Tο πως θα ξεκουραστούμε έχει πολύ μεγάλη σημασία.Ο δρ Μάθιου Έντλαντ, πρώην καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Brown και του Πανεπιστημίου του Τέξας, είναι διεθνώς αναγνωρισμένος ειδικός σε θέματα ύπνου... και βιολογικού ρολογιού – μάλιστα στις ΗΠΑ τον αποκαλούν «Ο γιατρός της ξεκούρασης» (the rest doctor)।Σε ένα νέο βιβλίο που προσφάτως κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ γράφει ότι για όσους δεν έχουν χρόνο να κοιμηθούν, μια καλή ανάπαυση μπορεί να είναι εξίσου ωφέλιμη με τον ύπνο. Το κλειδί, όμως, είναι πως θα ξεκουραστεί κανείς.Όπως γράφει η εφημερίδα «Ντέιλι Μέιλ», ο δρ Έντλαντ, ο οποίος σήμερα είναι διευθυντής στο Κέντρο Κιρκάδιας Ιατρικής, στη Σαρασότα της Φλόριντα, αφιέρωσε όλη την ιατρική σταδιοδρομία του στην μελέτη του ύπνου και του ζωτικού ρόλου που παίζει στην υγεία – από την ανανέωση των κυττάρων έως τον έλεγχο του σωματικού βάρους και την ψυχική ευεξία.Έπειτα, όμως, από αρκετά χρόνια, συνειδητοποίησε ότι ο ύπνος δεν ήταν η «πανάκεια» που πίστευε. Ακόμα και όταν με τις συμβουλές του βοηθούσε τους ασθενείς του να κοιμηθούν καλύτερα, η υγεία τους δεν βελτιωνόταν πάντοτε. Έτσι, άρχισε μελέτες που έδειξαν ότι η ξεκούραση παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ανανέωση του οργανισμού και πλέον πιστεύει πως για την μακροπρόθεσμη υγεία είναι εξίσου σημαντική με τον ύπνο.«Πολλοί από εμάς είμαστε τόσο πολυάσχολοι, ώστε θεωρούμε την ξεκούραση ως αδυναμία και απώλεια πολύτιμου χρόνου», λέει. «Στην πραγματικότητα, όμως, αποτελεί βιολογική ανάγκη και οι υπάρχουσες έρευνες δείχνουν ότι την χρειαζόμαστε όπως χρειαζόμαστε τον ύπνο ή την τροφή».Ωστόσο, ξεκούραση δεν σημαίνει να βουλιάζουμε στον καναπέ και να βλέπουμε τηλεόραση. Ει μη τι άλλο, όταν βλέπουμε τηλεόραση ο εγκέφαλός μας «δουλεύει στο φουλ», οπότε δεν ξεκουράζεται – και αυτό έχει τεκμηριωθεί μέσα από πολλές επιστημονικές μελέτες.Αυτό που χρειαζόμαστε, είναι άλλα είδη ξεκούρασης, τα οποία αυξάνουν την πνευματική εγρήγορση, μας κάνουν πιο αποτελεσματικούς, μειώνουν το στρες και αυξάνουν τις πιθανότητές μας να έχουμε μια πιο υγιή και πιο μακρά ζωή.Ο δρ Έντλαντ λέει πως υπάρχουν τέσσερα είδη «ενεργούς ξεκούρασης», όπως αποκαλεί την ξεκούραση που πληροί τις παραπάνω προϋποθέσεις. Αυτά αποτελούν το αντικείμενο του νέου του βιβλίου – και μολονότι δεν γράφει επί πόση ώρα χρειαζόμαστε το κάθε ένα, λέει πως πρέπει να τα ενσωματώσουμε όλα στην καθημερινή μας ζωή.Στη συνέχεια, παρατίθενται τα τέσσερα είδη και η επίδρασή τους στην υγεία μας.Κοινωνική ξεκούρασηΑφορά τον χρόνο που διαθέτουμε για να βλέπουμε τους αγαπημένους μας ανθρώπους (φίλους και συγγενείς), καθώς και την χαλαρή κουβέντα με τους συναδέλφους μας.Μελέτες έχουν δείξει πως όσοι έχουν καθημερινές κοινωνικές επαφές διατρέχουν μειωμένο κίνδυνο καρδιοπάθειας, έχουν περισσότερες πιθανότητες να νικήσουν σοβαρά νοσήματα όπως ο καρκίνος, καταπολεμούν καλύτερα τις λοιμώξεις και κατορθώνουν να νικήσουν μέχρι και την κατάθλιψη. Διατρέχουν επίσης μειωμένο κίνδυνο να πεθάνουν από έμφραγμα.Πως γίνεται αυτό; Η «κουβεντούλα» με τους φίλους και όσους αγαπάμε μειώνει το στρες – και έτσι τα επίπεδα των ορμονών του στο αίμα – με αποτέλεσμα να ωφελεί σημαντικά την ψυχοσωματική μας υγεία. Μάλιστα, έχει αποδειχθεί πως οι φίλοι είναι εξίσου σημαντικοί για την επιβίωσή μας με την καταπολέμηση της παχυσαρκίας και την διακοπή του καπνίσματος.Και το καλύτερο όλων: στην κοινωνική ξεκούραση εντάσσεται και το σεξ…Νοητική ξεκούρασηΣήμερα όλοι προσπαθούμε να κάνουμε πολλά πράγματα ταυτοχρόνως: μιλάμε στο κινητό την ώρα που οδηγούμε, τρώμε βλέποντας τηλεόραση ή γράφουμε μιλώντας στο τηλέφωνο.Ο εγκέφαλος, όμως, έχει ανάγκη να συγκεντρώνεται σε ένα πράγμα κάθε φορά, και αυτή η υπεραπασχόληση έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζει το νευρικό σύστημα, αλλάζει την αρτηριακή πίεση, αυξάνει τον καρδιακό ρυθμό και επηρεάζει την σωματική θερμοκρασία.Νοητική ξεκούραση σημαίνει να εστιάσουμε για λίγη ώρα απόλυτα την προσοχή μας σε ένα και μόνο πράγμα, με τρόπο ώστε να «σβήσουμε» κάθε άλλη σκέψη από το μυαλό μας.Δοκιμάστε το εξής: Διώξτε κάθε σκέψη από το μυαλό σας, κοιτάξτε ευθεία μπροστά και στρέψτε τα μάτια σας προς τα πάνω, σαν για να κοιτάξετε το ταβάνι. Στη συνέχεια, κλείστε πολύ αργά τα βλέφαρά σας (αν είστε πολύ συγκεντρωμένοι, θα δείτε κάτι σαν λευκό την ώρα που θα κλείνετε τα μάτια σας). Φροντίστε να παραμείνουν οι βολβοί των ματιών σας στραμμένοι προς τα επάνω, παρ’ ό,τι είναι τα μάτια σας κλειστά.Όπως είστε, πάρτε μια βαθιά ανάσα μετρώντας αργά ως το 4 και μετά εκπνεύστε αργά μετρώντας έως το 8. Κατά την εκπνοή, θα νιώσετε το σώμα σας να χαλαρώνει, από τον αυχένα προς τα κάτω. Τώρα, δοκιμάστε να οραματισθείτε κάτι όμορφο, όπως μια παραλία ή μια ηλιόλουστη μέρα στο δάσος. Φαντασθείτε ότι περπατάτε σε αυτό το ωραίο σκηνικό και παρατηρήστε τις λεπτομέρειες του γύρω «τοπίου».Όταν τελειώσετε τον «περίπατο», πάρτε βαθιά ανάσα και δίχως να κατεβάσετε τα μάτια σας, ανοίξτε τα. Μετά, μπορείτε να τα κατεβάσετε και να ξανακοιτάξετε ευθεία μπροστά σας ή όπου αλλού θέλετε. Βεβαιωθείτε ότι σε όλη τη διάρκεια της «άσκησης», αναπνέετε βαθιά και αργά.Σωματική ξεκούρασηΑυτή συνίσταται στην χρήση των μηχανισμών του σώματος για να χαλαρώσουν το σώμα και το μυαλό μαζί.Ένας από τους καλύτερος τρόπος για να ξεκουραστούν σώμα και μυαλό είναι η σιέστα, δηλαδή ένας υπνάκος των 15-30 λεπτών, μία φορά την ημέρα. Μια ελληνική μελέτη έδειξε πως ένας υπνάκος επί 30 λεπτά την φορά, τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα, μειώνει κατά 37% τον κίνδυνο εμφράγματος, ενώ μελέτη της NASA έδειξε ότι ένας υπνάκος των 26 λεπτών μπορεί να βελτιώσει τις επιδόσεις σε ορισμένες δουλειές κατά 38%.Εξίσου αποδοτικό είναι να αφιερώνετε λίγα λεπτά την ημέρα, καθισμένοι ή ξαπλωμένοι, με κλειστά τα μάτια, αναπνέοντας βαθιά, δίχως να κάνετε ούτε να σκέφτεστε τίποτα, σας πάρει δεν σας πάρει ο ύπνος.Οι βαθιές ανάσες επίσης βοηθούν σημαντικά. Δοκιμάστε την εξής τεχνική: σταθείτε όρθιοι, με ίσια την πλάτη και τα πόδια ανοικτά στο ύψος των ώμων, κοιτάζοντας ευθεία μπροστά. Φαντασθείτε πως οι αστράγαλοι, τα γόνατα, τα ισχία και οι ώμοι σας βρίσκονται σε μια νοητή ευθεία, ισιώστε καλά τους ώμους σας, τεντώστε το λαιμό σας και πάρετε βαθιά ανάσα μετρώντας αργά ως το 4. Νιώστε τον αέρα να γεμίζει τους πνεύμονές σας και να διαστέλλει τον θώρακά σας.Στη συνέχεια, εκπνεύστε αργά μετρώντας έως το 8, και συγκεντρώστε την προσοχή σας στον αέρα που βγαίνει από τη μύτη σας. Προσέξτε δύο λεπτομέρειες: να μην αλλάξει η ευθυγράμμιση του σώματός σας και να εισπνέετε βαθιά και ομοιόμορφα, κάθε φορά.Πνευματική ξεκούρασηΤομογραφίες εγκεφάλου έχουν δείξει πως όσοι κάνουν διαλογισμό, κατορθώνουν να αλλάξουν το μέγεθος του μετωπιαίου λοβού του εγκεφάλου - βρίσκεται στο πρόσθιο τμήμα του και ελέγχει την συγκέντρωση, την προσοχή, την εστίαση και, σε μεγάλο βαθμό, την ανάλυση των προβλημάτων μας.Επιπλέον, διαθέτουν περισσότερη φαιά ουσία στον μεσεγκέφαλο (ρυθμίζει λειτουργίες όπως η αναπνοή και η κυκλοφορία του αίματος) και στον πλαγιοραχιαίο προμετωπιαίο φλοιό (είναι ένα τμήμα σημαντικό για τον συγχρονισμό των μυών και την ενεργή μνήμη).Επιπλέον, έχουν αλλαγές στην δομή του θαλάμου – του τμήματος του εγκεφάλου που παίζει σημαντικό ρόλο στην επεξεργασία των πληροφοριών απ’ όλο το σώμα.Ανάλογη επίδραση έχει και η προσευχή, στους βαθιά θρησκευόμενους ανθρώπους.
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΜΕΡΑ!!!!!!!!!

ΑΝΑΠΟΔΟΓΥΡΙΣΜΕΝΗ ΜΗΛΟΠΙΤΑ! ΜΟΥΡΛΙΑ!

2010-09-30T12:22:00.000+03:00

Θα συνοδεύσει τέλεια τον καφέ σας τα φθινοπωρινά απογεύματα.
Εκτέλεση
1. Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 200°C για 15 λεπτά. Βάζουμε σε ένα ταψάκι τις δύο κουταλιές βούτυρο και το λιώνουμε στο φούρνο για 2-3 λεπτά. Στρώνουμε τα μήλα στο ταψί καλύπτοντάς το ολόκληρο και πασπαλίζουμε με το ½ φλ. τσαγιού ζάχαρη, την κανέλα, τα καρύδια και τις σταφίδες. Βάζουμε το ταψάκι ξανά στο φούρνο για άλλα 10 λεπτά.2. Κοσκινίζουμε το αλεύρι και προσθέτουμε το μπέικιν πάουντερ. Βάζουμε σε ένα μπολ το βούτυρο με τη ζάχαρη και χτυπάμε μέχρι να ασπρίσουν. Προσθέτουμε τους κρόκους από τα αυγά, το ξύσμα λεμονιού, το κονιάκ και το γάλα.3. Χτυπάμε τα ασπράδια σε μαρέγκα. Ρίχνουμε τη μαρέγκα στο μπολ με το μίγμα και διπλώνουμε απαλά. Προσθέτουμε λίγο λίγο το αλεύρι. Ανακατεύουμε ελαφρά μέχρι να ομογενοποιηθεί και να γίνει μια λεία ζύμη όπως το κέικ.4. Ρίχνουμε τη ζύμη πάνω στα μήλα. Ψήνουμε για 1 ώρα στους 180°C και όταν η μηλόπιτα είναι έτοιμη, την αναποδογυρίζουμε για να έρθουν τα μήλα από πάνω.
μερίδες 12
Χρόνος Προετοιμασίας 15 λεπτά
Χρόνος ψησίματος 60 λεπτά
Share
Υλικά
1½ φλ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
1 κουταλάκι μπέικιν πάουντερ
1 φλ. τσαγιού ζάχαρη
125 γραμμ. βούτυρο ή μαργαρίνη
4 αυγά
1 λεμόνι (ξύσμα)
3 κ.σ. κονιάκ
1/2 φλ. τσαγιού γάλα
5 μήλα καθαρισμένα, ξεσποριασμένα και κομμένα σε ροδέλες ή σε μισοφέγγαρα
1 φλ. τσαγιού καρύδια χοντροκομμένα
1/2 φλ. τσαγιού σταφίδα μαύρη
1 κ.σ. κανέλα
1 κ.γ. γαρίφαλο
2 κουταλιές βούτυρο ή μαργαρίνη
1/2 φλ. τσαγιού καστανή ζάχαρη

Τι να ζητήσω από το Θεό» (Έκθεση απὸ μαθητή του δημοτικού)

2010-09-17T10:13:00.000+03:00

«Θεέ μου, ἀπόψε σοῦ ζητάω κάτι ποὺ τὸ θέλω πάρα πολύ. Θέλω νὰ μὲ κάνεις τηλεόραση! Θέλω νὰ πάρω τὴ θέση τῆς τηλεόρασης ποὺ εἶναι στὸ σπίτι μου. Νὰ ἔχω τὸ δικό μου χῶρο. Νὰ ἔχω τὴν οἰκογένειά μου γύρω ἀπὸ ἐμένα. Νὰ μὲ παίρνουν στὰ σοβαρὰ ὅταν μιλάω. Θέλω νὰ εἶμαι τὸ κέντρο τῆς προσοχῆς καὶ νὰ μὲ ἀκοῦνε οἱ ἄλλοι χωρὶς διακοπὲς ἢ ἐρωτήσεις. Θέλω νὰ ἔχω τὴν ἴδια φροντίδα ποὺ ἔχει ἡ τηλεόραση ὅταν δὲν λειτουργεῖ. Ὅταν εἶμαι τηλεόραση, θἄχω τὴν παρέα τοῦ πατέρα μου ὅταν ἔρχεται σπίτι ἀπὸ τὴ δουλειά, ἀκόμα κι ἂν εἶναι κουρασμένος. Καὶ θέλω τὴ μαμά μου νὰ μὲ θέλει ὅταν εἶναι λυπημένη καὶ στενοχωρημένη, ἀντί νὰ μὲ ἀγνοεῖ… Θέλω τ΄ ἀδέλφια μου νὰ μαλώνουν γιὰ τὸ ποιὸς θὰ περνάει ὧρες μαζί μου. Θέλω νὰ νοιώθω ὅτι ἡ οἰκογένειά μου ἀφήνει τὰ πάντα στὴν ἄκρη, πότε – πότε, μόνο γιὰ νὰ περάσει λίγο χρόνο μὲ μένα. Καὶ τὸ τελευταῖο, κάνε με ἔτσι ὥστε νὰ τοὺς κάνω ὅλους εὐτυχισμένους καὶ χαρούμενους.
Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο νὰ γίνω σὰν μιὰ τηλεόραση!»
Τὴ δασκάλα ποὺ τὴν διάβασε (καθὼς βαθμολογοῦσε) τὴν ἔκανε νὰ κλάψει. Ὁ σύζυγός της ποὺ μόλις εἶχε μπεῖ στὸ σπίτι, τὴ ρώτησε: «τὶ συμβαίνει;» Αὐτὴ ἀπάντησε: «Διάβασε αὐτὴ τὴν ἔκθεση, τὴν ἔχει γράψει ἕνας μαθητής μου». Ὁ σύζυγος εἶπε: «Τὸ καημένο τὸ παιδί. Τὶ ἀδιάφοροι γονεῖς εἶναι αὐτοί!» Τότε αὐτὴ τὸν κοίταξε καὶ εἶπε: «Αὐτὴ ἡ ἔκθεση εἶναι τοῦ γιοῦ μας!..»

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

2010-08-31T11:58:00.003+03:00

Ακούω ακόμα το τιτίβισμα των πουλιών που πετούν από κλαδάκι σε κλαδάκι.... Μυρίζω αέρα, θάλασσα, χώμα και λουλούδια...Νιώθω βαθιά μέσα στην ψυχή μου τα λόγια του δάσους.... ο αέρας μου χαϊδεύει τα μαλλιά κοιτάζω ψηλά στον ουρανό και νιώθω ευτυχισμένη! Καλοκαιράκι! Διασχίζω με το ποδηλατό μου ένα στενό χωμάτινο δρομάκι. Αριστερά και δεξιά του δρόμου το ποτάμι με κοιτάζει και χαμογελάει! Η θάλασσα απλώνεται απέραντη μπροστά μου... θέλει να με καλωσορίσει στην αγκαλιά της... κι εγώ τρέχω, αφήνω το ποδήλατο και γίνομαι ένα μαζί της! Νιώθω κάθε σταγόνα του νερού να διαπερνά το σώμα μου και την ψυχή μου! Κοιτάζω ψηλά στον γλυκό ουρανό και βλέπω τον ήλιο να μου χαμογελά και αυτός! Οι μυρωδιές του τοπίου γύρω μου με συνεπαίρνουν και χάνομαι!!!!!!!!! Μαζεύω μικρά κοχύλια και περίεργες πέτρες με αλλόκοτα χρώματα για να τα χαρίσω σε αυτούς που αγαπώ.... Το αεράκι συνεχίζει να παίζει με τη θάλασσα και τον ουρανό κι εγώ στη μέση να χαμογελώ μαζι τους!!!! Βρίσκομαι σε μια απέραντη θάλασσα περιτριγυρισμένη από δέντρα, λουλούδια, χορτάρια, χρωματιστές πεταλούδες, κομψές λιβελούλες, και ποτάμια που περιμένουν να χαθούν και να γίνουν ένα με τη θάλασσα! Τα μάτια μου και η ψυχή μου δεν χορταίνουν τόση ομορφιά γύρω μου! Κάθε θρόϊσμα , κάθε ήχος, κάθε πλαφασμός, εισχωρούν βαθιά μέσα μου...

Ηταν ένα πολύ όμορφο καλοκαίρι! Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στο γραφείο μου και μόλις ξύπνησα από τις στιγμές τις μαγικές που έζησα!!

Καλό φθινόπωρο με μυρωδιές, χρώματα, γεύσεις, αισθήσεις,θύμησες!!!!!!!

Να είστε καλά!!!!!!!!